Klus geklaard

We hebben de klus geklaard. Vorige week samen nog 3 dagen volop geplukt en de laatste 435 kg naar de pers gebracht wat nog 52 liter olie opleverde. We zijn verheugd over de opbrengst. Er zijn nog een aantal bomen niet geplukt, daarvan zullen we een deel olijven inmaken en de rest is voor de vogels.

Hulp bij het plukken

We hebben helaas geen betaalbare 1 liter flessen kunnen vinden, dus iedereen die 1 liter heeft besteld krijgt 2 halve liters, wilde je 5 liter in liter flessen, worden het dus 10 halve liters. Het bottelen zit er bijna op. Vandaag het etiket naar de drukker gebracht, deze kunnen we eind van de week ophalen, dus het komend weekend lekker stikkeren! Maar liefst 165 halve liter flesjes!! En ook de jerrycannetjes voorzien we van een etiket!

Halverwege volgende week vertrekken we naar Nederland met al de olie. Omdat we het toch wat te zwaar vonden worden voor onze 23 jaar oude Nissan, hebben we afgelopen weekend een busje op de kop getikt. We zijn de trotse eigenaren van een 27 jaar oude ford transit! Ja, ons wagenpark heeft een hoge leeftijd! Het busje hebben we overgenomen van onze vriend Les. Hij stond echter in de Algarve, dus het was nog een hele tour om hem hier te krijgen. Halverwege bleek de waterpomp te lekken, kapot….op de valreep op zaterdag morgen nog een nieuwe weten te vinden. Ton overnachtte bij kennis Hugo, dus gelukkig kon hij daar de boel repareren.

Ford Transit

 Nu we een busje hebben betekend het niet dat mensen nog meer olie kunnen bestellen. We hebben namelijk 1/5 deel van de prijs van de bus met olie betaald, dus het zou qua gewicht geen probleem zijn, maar het is gewoon op, dat wil zeggen; we willen zelf ook graag genoeg olie voor het komende jaar hebben!! Dus heb je de boot dit jaar gemist, volgend jaar gaan we weer plukken dus dan in de herkansing.

Hoe gaan we de boel afleveren? 12 december willen we vertrekken. We komen via Limburg het land binnen en zullen de 14de de olie afleveren in het zuidelijk deel van het land. De daarop volgende dagen gaan we via het midden, Amsterdam, het westen naar NoordHolland. Hier leveren we de 16de of 17de de boel af. Van 17 tot 24 december verblijven we in een bungalowpark in Hellendoorn, op de Hellendoornse berg. We laten nog weten wanneer je eventueel daar je olie af kan komen halen. In deze week zullen we leveren in het oosten en noorden van het land. Jullie begrijpen hopelijk ook dat we niet bij iedereen gezellig een bakje koffie komen drinken (ondanks dat we jullie heel lief vinden)…..40 bezoekjes in ruim een week tijd is best veel!!  Het vergt logistiek nogal wat planning. Daarom willen we jullie vragen om jullie

telefoon nummer te appen  met je naam en adres naar; 0033789980789

Heb je geen smartphone, laat je adres dan achter via de mail of via messenger van Facebook. Wij zullen dan onze route plannen en laten je weten wanneer we langs komen, of waar je eventueel in de buurt je olie kunt ophalen. Als er namelijk veel adressen in een kleine straal liggen, is het handig om een aantal adressen te koppelen. Sommigen hebben al aangegeven bij wie we de olie kunnen brengen. We hopen op jullie medewerking!

Er rest ons dus nog een week van voorbereidingen. Paco moet nog naar de dierenarts voor zijn laatste entingen en voor pillen tegen wagenziekte, want helaas heeft hij hier nog altijd last van. Hopelijk went hij aan het autorijden na zo’n lange rit. Deze week beloofd het hier nog heerlijk weer te worden, we zullen wat zon inpakken en meenemen naar het winterse noorden!!

We hopen veel appjes te ontvangen en wellicht tot ziens binnenkort.

Olijven olijven

Is het echt pas een half jaar geleden dat Annemieke en ik tegen elkaar zeiden; “een stuk grond met olijvenboomgaard in Portugal, zou dat wat voor ons zijn”? Geïnspireerd door de olijvenpluk vorig jaar in Griekenland en toevallig toch op weg naar Portugal sprak dat idee ons aan. En zo belandden we na een korte aanloop en zoektocht drie en een halve maand geleden zomaar op Quinta Arrancada, met de verwaarloosde 7 hectare land en een evenzo slecht onderhouden olijfboomgaard. Welnu, dingen gaan soms snel, zeker als je niet alleen maar droomt maar ook doet. Dromen doen is ons beide op het lijf geschreven, en ach, olijfboer en boerin stond nog niet op onze CV, dus des te meer reden om ook nu weer eens in het diepe te springen.

18 november nu, en sinds ruim een week bezig met de olijfpluk. Onze zorg voor de bomen de afgelopen maanden heeft zijn vruchten afgeworpen, de bomen hangen tjokvol met prachtige gezonde olijven. Een mooi plukteam stond klaar; vriend Eugène , Duitse vriend Thomas, de Engelse Karen en Richard en wijzelf, een bont gezelschap klaar voor de start. Een paar dagen moesten we de start opschorten in verband met regen, maar 12 november konden we met een stralende zon beginnen. We plukken met de hand, in tegenstelling tot ons plukavontuur in Griekenland, waar we ook machinaal plukten. Het gaat iets langzamer, maar is zoveel prettiger, geen lawaai, geen generatorstank. En ook geen beschadiging van de boom, takken en bladeren. Lekker Zen.

Na 2,5 dag de eerste lading naar de pers, 50 km verderop. (om de beste kwaliteit olie te verkrijgen moeten de olijven binnen 3 dagen na de pluk geperst worden). Transport is wat behelpen. We gebruiken Thomas’ camper, maar daarvoor moet eerst een deel van de inrichting uitgebouwd worden. Improvisatieboeren zijn we nog, maar we denken in oplossingen, dat helpt. Nadat de olijven bij de pers van wat blaadjes en takjes ontdaan zijn, (worden er uit geblazen met een machine) worden ze gewassen en gewogen. 607 kilo, joepie, een mooi begin.

Daarna de molen in waar ze tot pulp gemalen worden, dan geperst, en daarna in de centrifuge om water en olie te scheiden. Het resultaat van de eerste lading; 80 liter koudgeperste geweldige olijfolie.

Van olijf tot olie (zie hieronder)
De eerste 80 liter!
De verse olie

proeven met brood en een wijntje

We zijn superblij en trots. Het voelt zo overweldigend; iets bedenken of willen, de focus erop, het doen en dan de bevestiging krijgen dat alles kan. (wisten we beide eigenlijk al), ja echt, als je iets genoeg wenst en/of wil kan het gewoon. Vrijwel zonder uitzondering. Dat maakt ons blij, dankbaar ook.

takjes eruit zoeken
plukken tot de zon onder gaat

Het weer bleef zonnig, dus de pluk ging ondertussen gewoon door. Wat een geweldig team en samenwerking. Het was niet alleen plukken, ook de netten moeten steeds verplaatst, de kisten en zakken gevuld en versjouwd (laatste bleek het beste op de motor te gaan), de ladders van boom tot boom gebracht en niet te vergeten het bereiden van de lunch en avondmaaltijd voor de hele club.

lunch

De tweede batch kon na 2,5 dag ook naar de pers. Dit keer kozen we niet voor de camper als transport maar ons boodschappenwagentje de Nissan Almera. Flink proppen was het devies, kont van de auto haast op de grond, maar het is gelukt (beetje burgerlijk ongehoorzaam, zwaar overladen, maar gelukkig geen politiecontrole onderweg).

 Na weging bleek het 580 kilo, waanzinnig dat dat in zo’n klein autootje past. Morgen halen we de olie van de tweede batch op. Ondertussen is Eugène weer vertrokken naar Nederland, Thomas is zuidwaarts naar de Algarve gereden en is het gaan regenen. Een verplichte (maar ook best welkome) plukstop dus. Wachten op droger weer is het devies. De laatste pakweg 30 % hangt nog aan de bomen en wacht om geplukt te worden. De kachel brandt, buiten regent het, ik typ, Annemieke is net klaar met het definieve ontwerp voor de etiketten. Komende week nog regen voorspeld, dus een mooi moment om te beginnen met bottelen. We vinden onszelf best stoer! Life is a beautiful challenge.

Nieuwe ontmoetingen

De afgelopen tijd weer veel nieuwe mensen leren kennen. Zo kwam Frank ons paardenmest brengen, een weldaad voor de jonge fruitbomen en voor de moestuin, want de grond is hier vrij arm. Frank, een Nederlander die hier niet zo ver vandaan woont.

stapel paardenmest

We hadden al gehoord dat hier Nederlanders in de buurt zouden wonen, en die hebben we nu daadwerkelijk ontmoet. Heel leuk; een jong stel met 2 kleine kinderen. Ze wonen hier al 4 jaar en zijn reuze blij eindelijk een soort van buren te hebben. (1 km afstand) En wij vinden dat ook erg fijn! De dag na de eerste ontmoeting nodigden ze ons al uit om bij een vriend pizza te gaan eten. Die vriend was een Engelsman die hier ook niet zover vandaan woont.

Kaya ons “buurmeisje”

Ook kwam Safina, een Duitse jonge meid, hier als eerste workawayer werken. Erg fijn om hulp te hebben bij het snoeien van nog altijd veel bramen en het verbranden van heel veel snoei afval.

Safina is ook heel creatief en heeft voor ons een naambord gemaakt en ons geholpen bij het ontwerpen van een label voor de flessen olijfolie. Na ruim een week is ze weer vertrokken, maar voor die tijd waren Karen en Richard al gearriveerd. Een Engels stel die in Frankrijk wonen. Ze komen ons helpen bij de olijfpluk. En natuurlijk voor die tijd met andere klussen. Helaas werkt het weer niet erg mee. Het regent veel en we hebben de start van de oogst ook wat dagen uitgesteld ivm de regen. We hopen nu dinsdag de 13de te beginnen met de pluk.

ons naambord (met Safina)

https://www.workaway.info/122438623796-en.html

Bovenstaand is de link naar onze workaway site.

Vandaag komt Eugène aan, hij komt speciaal voor de olijfoogst. Voor hem wel jammer dat het slecht weer is en we dus later starten met de oogst. Maar desalniettemin zijn we blij met zijn komst.

Door al het natte weer zijn ook de paddenstoelen de grond uitgeschoten. Er blijken hier eetbare te staan; de grote parasolzwam. We hebben er best veel. Ton durft het echter niet aan om ze te eten zonder ze door een expert te hebben laten onderzoeken. Hij wilde ook niet dat ik het risico nam, dus helaas, nog niet van deze lekkernij gegeten. Hopelijk zijn we volgend jaar 100% overtuigd dat dit een eetbare soort is. Naast de parasolzwam ook nog ander paddenstoelen ontdekt in vele kleuren en maten. En ook heide groeit en bloeit op ons terrein.

En onze laatste ontmoeting is die van een klein puppy die gisteren opeens onder de vrachtwagen zat. Een verdwaald jong hondje, bang en vermagerd. Tja, wat doe je dan…..eten geven dus! Nadat Ton dat had gedaan liep hij overal achter Ton aan, wat het wel lastig maakte om nog wat buiten te klussen. Hij wilde namelijk bomen zagen in de vijver. Door de regen loopt deze langzaam weer vol, dus moet dat nu wel gebeuren. Omdat ik in Castelo Branco was, liet Ton de pup alleen achter in de vrachtwagen. Na een halfuur had de kleine man er één grote puinhoop van gemaakt!! Overal lagen spullen en een aantal stropdassen van het vliegengordijn waren verscheurd. Tja, een pup in huis, hoe was dat ook alweer? Toch is het een pienter hondje. Hij had al snel zijn plekje op de bank gevonden, en het opvoeden is begonnen.

Paco

Betekend ook weer onderbroken nachten, want deze kleine man kan het nog niet een nacht volhouden zonder zijn behoeftes te doen. Helaas was deze eerste nacht ondanks het nachtelijke plassen en poepen te lang, want vanmorgen lag er een fraaie boles op de tafel en achter de kachel.De darmen van het beestje, die we overigens Paco hebben gedoopt, moeten weer wennen aan eten. Hij is erg mager en we weten natuurlijk niet hoelang hij heeft rondgezworven en wat hij in die dagen gegeten heeft. Vanmorgen samen met hem en Lotte de dagelijkse ochtendwandeling gemaakt. Hij huppelde vrolijk mee. Lotte moet nog wel wennen aan zo’n kleine dreumes in huis en laat dan ook regelmatig een corrigerende blaf of grom horen. Ze wil wel graag met hem spelen, maar hij is nog wat te klein en als Lotte te wild doet vind Paco dat eng.

Paco

Morgen gaan we met Paco naar de dierenarts  (vandaag gesloten) om hem te laten onderzoeken en om te zien of hij gechipt is en er misschien een eigenaar achterhaald kan worden. Als die er niet is, zullen we opzoek gaan naar een nieuw baasje, want een 2de hond komt ons gewoon niet zo goed uit in onze kleine huis op wielen, en zeker niet met onze reisplannen die we nog hebben. Maar goed, zolang er geen nieuw huis voor hem is gevonden zullen we hem natuurlijk liefdevol verzorgen en ’s nachts uit bed gaan om hem uit te laten, al dan niet in de regen!

Herfst

Opeens is het dan herfst, nou ja, je kan het eigenlijk wel bijna winter noemen. Een fors koufront waait er over, met temperaturen rond de 10 graden en ’s nachts maar net boven het vriespunt. Zaten we een maand geleden nog te puffen bij ruim 30 graden, nu zitten we binnen bij de kachel. Warme truien weer tevoorschijn gehaald en de korte broeken weggeruimd. In de bergen wordt zelfs sneeuw verwacht!

Ondanks het frissere weer wandel ik elke morgen en eind van de middag een  rondje met Lotte over ons terrein. Op het filmpje een kleine indruk;

De afgelopen week hadden we Wil en Naboe op bezoek. We hebben met zijn vieren het laatste olijven terrein schoongemaakt. Dat was een behoorlijk verwaarloosd stuk, dus flink wat werk verricht. Heel veel hout weggeruimd en gesnoeid, het hoge gras gemaaid en natuurlijk de bomen de nodige aandacht gegeven. Ook begonnen met het verbranden van gesnoeid hout. Omdat het wat geregend heeft kan dat nu eindelijk, maar we doen het wel in een ton, want kans op brandgevaar is nog steeds wel aanwezig.

Met Wil en Naboe natuurlijk ook de ‘Torre’ (hoogste berg van Portugal) bezocht. Een hele heldere dag, dus genoten van het uitzicht.

En dan ook eindelijk naar de plaats  Monsanto geweest.  Prachtig dorp op een heuvel gebouwd vol met gigantische rotsen. Huizen waren om de keien heen gebouwd. Op de top van de heuvel restanten van een eeuwenoud kasteel. Ook daar een geweldig uitzicht, ondanks het bewolkte weer.

Inmiddels zijn Wil en Naboe weer vertrokken, zij het met een dag vertraging ivm de stakingen op luchthaven Brussel, zodat hun vlucht was geannuleerd. Vandaag dus in de herkansing, vliegen op Amsterdam, van daar naar Brussel waar de auto staat en dan naar huis in noord Groningen! Een hele lange reis!!

Wij gaan ons nu verder voorbereiden op de olijven pluk. Harkjes en netten aanschaffen,en nog een andere olie pers bezoeken. Als het weer goed is beginnen we op 10 november met plukken. We krijgen hulp van vrienden Eugène en Thomas.

Luchtig

Na de blog vol leesstof van Ton, nu weer wat luchtigers oa. over visites, verhuizing, auto pech en een orkaan…..

Nadat Wilco en Lieke vertrokken waren kwamen de volgende dag Corinna, Willie, Thomas en Conny in hun campers op bezoek. Ze bleven gezellig het hele weekend en hebben op zondag ook flink de handen uit de mouwen gestoken.

Als afsluiting gingen we uit eten in een heerlijk restaurant hier 2 dorpen vandaan. En wij werden bovendien getrakteerd; wat een lekker cadeau!

De week die volgde had ik een flinke kou te pakken, dus werkte op minder dan halve kracht. We besloten om dan eindelijk maar eens te verhuizen naar ons dal. Spannend om met de Magirus onze weg af te rijden. Gelukkig ging dat helemaal zonder problemen. We stonden prachtig, helemaal recht en hadden ons al snel helemaal geïnstalleerd.

Na 1 dag echter besloten we dat de plek in het dal beter geschikt zou zijn als zomer plek. Er is namelijk meer schaduw, wat in de winter juist niet zo gunstig is ivm de kortere dagen en dus minder zonuren, die juist dan onze accu’s hard nodig hebben om aan onze energie behoefte te kunnen voldoen. Ook is het handiger om tijdens de olijfpluk boven te staan. Dus na 3 dagen de boel weer ingepakt en weer naar onze oude stek boven verhuisd. Ook dit keer lukte het zonder problemen om boven te komen. De weg is dus geschikt om met campers te berijden.

We gingen echter naar beneden, omdat we dan naast de caravan zouden staan, die de komende weken bewoont zou gaan worden door logé’s. Wij zouden dan de caravan van stroom kunnen voorzien. Tja, caravan weer naar boven verhuizen vond ik geen optie, hij stond immers eindelijk goed en op een mooie plek. We besloten daarom om ons schuurtje in te richten als logeerplek. Er moesten pallets komen om de matrassen op te leggen. Na een oproepje op Facebook meldde zich iemand die er wel wat voor ons had, natuurlijk tegen betaling, maar dat moest dan maar. Ze werden keurig bij ons afgeleverd.

Bonnie en Jan Peter hadden al gemeld dat ze misschien wel bij ons langs wilden komen. Ze verbleven in een appartement in de Algarve. Ze kwamen inderdaad, ruim 450 km rijden om ons te bezoeken, dus we boden aan dat ze hier konden blijven slapen, wat onze actie om het schuurtje om te toveren versnelde. Na een middag en een ochtend hard werken was het resultaat een gezellige slaapkamer.

Het was trouwens nog even spanend of we het op tijd af zouden krijgen, want er kwam een kink in de kabel. Zaterdag middag was ik naar Castelo Branco gegaan om de nodige spullen voor de transformatie van de schuur te kopen. Bij de laatste zaak waar ik zijn moest, wilde ik de auto op slot zetten, keek naar de sleutel….die was gebroken!

De andere helft zat vermoedelijk nog in het contactslot! Daar stond ik dan, kon de auto niet afsluiten, maar erger was dat ik hem ook niet meer kon starten! In de bouwmarkt gevraagd of ze voor mij een sleep bedrijf wilden bellen. De jonge dame sprak prima engels en belde, maar vroeg ook of het een Portugese auto was en of ik mijn groene kaart bij me had. Ja dat het ik, nou dan zou het gewoon volgens de verzekering kunnen. Ik was verbaasd, maar ze belde en binnen een half uur was de takel wagen er om mij en de auto naar huis te brengen gratis en voor niets! Dan was het nog aan Ton om het restant sleutel uit het slot te peuteren.

Ondertussen hielden wij ook de weersverwachting nauwlettend in de gaten want orkaan Leslie zou over Portugal gaan razen. Elk uur veranderde de prognose en op een gegeven moment leek hij daadwerkelijk over ons heen te komen.

Dus alles wat los zat vast- of binnen gezet en ons goed voorbereid op hevige windstoten en veel regen. ’s Avonds tussen 22 en 23 uur begon het inderdaad harder te waaien. Toen toch maar besloten om de Magirus met zijn neus in de wind te zetten en niet meer op de blokken, dan maar een nachtje scheef slapen. We hadden dit net gedaan, toen het begon met regenen. De wind werd echter al snel minder en ook de regen was niet echt benoemens waardig. Ton die het toch niet vertrouwde bleef op de bank liggen, stand-by voor geval het nodig zou zijn. Ik ben lekker in bed gekropen om 8 uur later uitgerust weer wakker te worden. Geen Leslie die over ons heen raasde, gewoon wat wind en regen, niet eens de naam storm waardig!

Zondag middag kwamen dan inderdaad Jan Peter en Bonnie op visite. Helaas was het te koud om buiten te zitten, dus gezellig binnen in ons huisje  op wielen gezeten. Ook zij wilden ons trakteren op een etentje (wat lief en lekker)! We zijn dus weer naar hetzelfde restaurant gegaan als een week eerder en hebben wederom heerlijk gegeten.

Bijzonder was wel dat beide zondagen wij de enige gasten waren…..ze zullen ons missen volgende week! Jan Peter en Bonnie hebben gelukkig heerlijk geslapen in onze omgetoverde schuur en ook konden ze gebruik maken van de wc die nu helemaal klaar is. Jaja, het wordt nog wat hier!

Na vertrek van onze visite is Ton de auto ingedoken om het contactslot los te halen. Het hele dashboard gesloopt en met de haakse slijper het slot eruit gekregen. Het was vooralsnog niet gelukt om het afgebroken deel van de sleutel er uit te peuteren, ook niet met een sterke magneet. Net voordat Ton met de haakse slijper het slot wilde open zagen kwam hij op het idee om met de reserve sleutel te testen of het afgebroken deel er wel daadwerkelijk in zat…….en nee, het zat er niet in !! Ohhh, de hele boel voor niets losgehaald!! Maar ook gelukkig, want het slot kon er gewoon weer in, en wij kunnen weer rijden!! Wat een opluchting!

Pensioen en sex

Wat een titel! Gaat het daarover? Niet echt, maar de aandacht is gewekt. Pensioen is echter wel een mooi aanloopje naar mijn verhaal. Met de paplepel is ons ingegoten hoe belangrijk een pensioen is, als een rode draad vanaf de lagere school heeft het pensioenspook ons vergezeld. Het bizarre is dat vrijwel iedereen daarin meegaat. Vanaf dat moment (67 jaar) kan het grote genieten beginnen. Het bedrag wordt automatisch op je loon ingehouden (of je wil of niet), werk dat niet bevalt wordt op de koop toegenomen, jaar in jaar uit, want ja….dat pensioen…. stel je toch voor dat…. (ter verduidelijking; ik ga dat pensioen niet krijgen, altijd zelfstandig geweest, niks opgebouwd. Ja, van de Franse overheid ga ik 18 euro per jaar krijgen. Opbouw van AOW is 12 jaar geleden al gestopt ivm emigratie. Slechts ter info hoor, ik vind ’t prima zo). Hoe dan ook, dat vrijwel iedereen gelooft in het pensioenspook betekent verrassenderwijs dat een mens prima in staat is zich bezig te houden met lange-termijn denken. Ondanks dat men niet eens weet of die 67 überhaupt gehaald gaat worden is men toch zonder mopperen bereid offers te brengen. En daar ligt de link naar mijn eigenlijke verhaal. Anno 2018. Het ziet er niet best uit in de wereld. Gedurende miljoenen jaren is deze planeet gastheer geweest van een steeds mooier wordende flora en fauna, met een haast beangstigend mooi evenwicht, waar je als mens alleen maar stil, nederig en dankbaar voor kan zijn. Wow, zo ongelooflijk mooi, dat kun je je in je stoutste dromen haast niet bedenken, dat zo’n oogverblindend en complex paradijs überhaupt zou kunnen bestaan. En toch was het zo. Nog niet zo lang geleden. Wij hebben echter kans gezien om dit evenwicht in amper 200 jaar volledig te ontwrichten. In rap tempo sterven duizenden diersoorten uit, bestolen van hun habitat, bestolen van gezond en genoeg voedsel, van schone zeeën en lucht. De oceanen verzuren. Het plastic zaait dood en verderf. De insectenpopulatie is met driekwart gekrompen (ook in Amerika las ik onlangs). Weidevogels kun je al vrijwel niet meer zo noemen, de weilanden die er nog zijn zijn verworden tot vermaalfabrieken van het jonge vogelgrut.  De bodem raakt uitgeput en dood, fosfaten doen hun werk. De aarde beeft en siddert, letterlijk. Het klimaat verandert in ijltempo. konden we de recordhitte-jaren van de temperatuur wereldwijd in 2014,2015 en 2016 gemakshalve nog toeschrijven aan El Ninho. In 2017 werd dat al wat lastiger en naar het zich laat aanzien overtreft 2018 de voorgaande jaren met recordtemperaturen en gemiddelden. Ik ga hier geen klimaatbetoog houden, genoeg over te vinden in het dagelijkse nieuws. Ik ben ook geen geen klimaatexpert, geoloog of meteoroloog. Ik kijk om me heen en weet genoeg . (onlangs hier in Portugal 2 weken lang 45 graden. Het is nu zo droog dat zelfs de olijven hier en daar verdrogen aan de bomen, volgens mijn oude buurman uniek. Ik kan je zeggen ; 45 graden is niet fijn. Je gaat niet dood maar het voelt wel zo. Ergens hoop ik zo dat het komende zomer in Nederland 45 graden wordt. Dat zelfs Rutte en Buma zachtjes huilen buiten de camera, en God om vergeving vragen, met de vraag of ze een herkansing krijgen). Ik schreef al, anno 2018, het ziet er niet best uit in de wereld. En ik zie op het nieuws en sociale media vaak de vraag voorbij komen; “wat kunnen we eraan doen?” . O ja, er zijn veel mooie initiatieven, veel mooie betrokken mensen ook. Maar vooral de politiek zou de kar moeten trekken, de lijnen uitzetten, impopulaire maatregelen nemen. En dat, dat kunnen we vergeten anno 2018. Daar waar de politiek bedoeld is om de kudde (zeg ik maar even oneerbiedig) te hoeden ter welzijn van iedereen, is het verworden tot een rekenmachine met (in nl) 17 miljoen economische pionnen. Het lange termijndenken zit niet in hun aard, het is nu scoren. Met alle gevolgen van dien. Ik durf dat best te zeggen en meen dat uit de grond van mijn hart: een groot deel van de Nederlandse politici zijn de grootste schijtluizen die er bestaan, het schorem zonder scrupules, het noemen nauwelijks waard.  De politiek gaat ‘m niet worden dus, om het roer om te gooien en te redden wat er te redden valt. Het zakenleven dan? De grootste vervuilers met het meeste geld. Daar op inzetten? Kansloos wat mij betreft. Het is de aard van het beestje. Shell bv bestaat omdat het doet waar het altijd goed in was. Zaken doen, veel geld verdienen te koste van alles, zonder geweten, business based. Dat gaat niet veranderen , nooit niet, ongeacht de staat van deze planeet en haar bewoners. De politiek zal ze ook geen strobreed in de weg leggen. En waarom dit alles? Geld, economie, rijkdom. Want zelfs de grootste klimaatsceptici, de meest achterbakse politici, de bazen van Shell en Unilever; allemaal zien ze wel in dat het anders moet, dat we de hellepoorten nabij zijn, maar zonder blikken of blozen zeggen ze: ” het is te duur” ………….. Daar sta je dan wel even te kijken. Te duur?? Ik begon mijn verhaal over pensioen, daardoor overtuigt dat de mens wel degelijk in staat is het lange-termijn denken toe te laten. Als politici en het zakenleven dat niet willen , dan rest ons eigenlijk niets anders het zelf te doen. (net zoiets als mensen in een armlastige gemeente hun buurthuis eigenhandig en voor eigen rekening opknappen, groot applaus, krantenkoppen , iedereen vol lof). Mijn grote vraag is of mensen daartoe bereid zijn. Iets inleveren voor een betere , schonere en gezondere toekomst. Niet alleen voor ons mensen, maar voor al wat leeft. Wij zijn tenslotte verantwoordelijk voor deze ontwrichting. Zelf doen dus. Ik heb daar eens een rekensommetje op los gelaten (en beperk mij gemakshalve tot Nederland). Ben geen econoom, het zal rammelen aan alle kanten, het gaat om het idee. Ik las dat het kostenplaatje van de klimaatwet en alles wat daarbij hoort aan veranderingen , geschat wordt op 3 miljard (drieduizend miljoen) per jaar. Nou gooi ik daar zomaar nog zo’n zelfde bedrag tegenaan om andere ontwrichting te herstellen. Denk aan verbod gewasbeschermingsmiddelen, verbod plastic, aankoop land voor (voedsel)bossen, minder asfalt enz. Dat is 6 miljard. De staat wil dat (vooralsnog) zelf niet uitgeven. (wel aan het vervangen van de F16’s trouwens). Zelf doen dus. Het valt of staat uiteindelijk met geld. Als iedereen die zegt zo betrokken te zijn en ach en wee roept, nu de komende 5 jaar eens 10% van zijn maandinkomen inlevert, vrijwillig, beschikbaar voor hierboven geschreven doelen. Iedereen, dus ongeacht of je een bijstandsuitkering hebt of miljonair bent, 10%. En stel dat 5 miljoen nederlanders dat echt doen. (de resterende 12 miljoen inwoners plukken daar de vruchten van, maar ergens is dat ook fijn, toch?). Dan is dat pakweg 5 miljoen x pakweg 2400 euro (gebaseerd op gemiddeld modaal netto inkomen) op jaarbasis) , is 12 miljard. 12 miljard!! Het dubbele van wat überhaupt nodig is. De nieuwe schone wereld aan onze voeten. Simpel toch? De vraag is, zijn wij daar echt toe bereid? Of roepen we maar wat en laten het anderen opknappen .Of/en lopen met open armen dat hellevuur tegemoet? Met dat pensioen in gedachten, waarvoor we bizar genoeg zonder klagen een groot deel van ons leven opofferen, moet dat toch niet zo moeilijk zijn. Ik ben voor, ik doe mee (nou is mijn inkomen wel extreem bescheiden, maar 10% is 10%). Wie is voor zelf doen? Wie zou er met deze hypothetische gedachte mee willen gaan? Wie zou er voor 10% weer terug willen naar die prachtige onbezoedelde aarde die ik en het begin beschreef? Het is een oprechte gedachte, in de hoop wat los te maken. Zie reacties, vragen of aanvullingen met belangstelling tegemoet. (gewoon doen dit keer, reageer). Ik ben niet zo naïef om te denken dat dit idee op massale steun kan rekenen maar hoop ergens dat deze gedachten een nieuw te bewandelen pad kunnen aangeven, als eye-opener, als roer-om-alles anders-beter-zelf-doen leidraad. Yes we can, it’s easy!! En die sex? Daar heb je op de pensioengerechtigde leeftijd alle tijd voor!

Oktober

Inmiddels is het oktober. De tijd gaat zo snel voorbij! We hebben vorige week nog dagelijks gewerkt in de grote olijfboomgaard.

 Het afgelopen weekend was het feest in ons dorp. Het feest van St Miguel. Het verhaal gaat dat al het fruit wat na St Miguel nog aan de bomen hangt door iedereen geplukt mag worden!  Onze buurman had ons op het feest gewezen. We vonden dat we onze gezichten maar eens moesten laten zien in het dorp, dus zijn we er zaterdagavond heen gegaan. Natuurlijk begon de live muziek pas laat, dus eerst even wat gedronken in de plaatselijke kroeg alvorens naar het plein te gaan. Halverwege de 2de band zijn we naar huis gegaan. Het was inmiddels middernacht geweest, en voor ons is dat erg laat! Lotte zat ook al lang alleen in de Magirus…dus naar huis en lekker naar bed. Helaas ging de muziek tot in de vroege uurtjes door en werd het een nacht met weinig slaap.

Zondag was er een markt in Penamacor. Leek ons leuk, dus op tijd uit de veren om na een uurtje rijden op de alternatieve markt aan te komen. Het was de eerste keer dat hij daar gehouden werd, en helaas was het erg kleinschalig. Wel met wat Nederlanders gesproken die hier ook in de omgeving wonen.

Inmiddels contact gehad met Wilco en Lieke, een jong stel die we precies een jaar eerder in Griekenland hadden ontmoet. We waren toen buren aan de baai, onze eerste plek in Griekenland. (en ook onze laatste trouwens) Zij waren in de buurt en vonden het leuk om langs te komen. We hebben een erge gezellige week met ze gehad. Dagelijks lekker samen gegeten, en Lieke had de laatste avond een heerlijke cake gebakken!

Met Lieke en Wilco

Deze week niet in de olijven gewerkt, maar wel andere klusjes verricht. Zo hebben we de caravan verhuisd naar beneden. Hij staat nu op een mooie plek en het is ons ook eindelijk gelukt om hem goed in elkaar te zetten.

Ton is ook begonnen met het maken van het compost toilet. Een hele klus, want echt goed en betaalbaar hout is hier moeilijk te vinden. Dus roeien met de riemen (lees; het hout) wat we hebben. Maar het begint al vorm te krijgen.

compost wc in de maak

Onze buurman komt nu ook wekelijks even langs met zijn paard en wagen. Telkens neemt hij iets voor ons mee, zo was het gisteren een hele schaal vol heerlijke druiven en snijbonen.

Ach en naast onze buurman die op zijn ouderwetse manier het land bewerkt, kom je wel vaker mooie plaatjes tegen hier op het land. Zo reed ik achter een kleine tractor met man en vrouw erop. De vrouw zat op een stoeltje. Was zo’n schattig gezicht!

Ook nog even wat fotootjes van de moestuin, want het groeit allemaal aardig. De komkommers en courgettes staan in bloei, dus hopelijk kunnen we er nog wat van oogsten. Ook de tuinbonen zijn opgekomen en de prei staat in de grond. Deze week heeft Ton nog doperwtjes gezaaid.

Tot zover deze keer.

Nog steeds zomer

Terwijl in grote delen van Europa het herfstweer is losgebarsten, met storm, regen en koude nachten, zitten wij hier nog in temperaturen ver boven de 30 graden. De afgelopen dagen zelfs 36, wat voor hier ook best uitzonderlijk is in deze tijd van het jaar. We kijken uit naar koelere temperaturen, en die zullen er ooit echt wel komen!

nog zomers

Ik schrijf inmiddels weer de blog op mijn laptop. Het uitje wat de reparatie van de laptop teweeg zou brengen, is er niet gekomen. Ton heeft het internet afgespeurd naar mogelijke oorzaken en wat daar aan te doen. Vervolgens mijn laptop open geschroefd, een stekkertje losgetrokken en weer vastgezet….hoppa, de boel was gereset! De ventilator bleef ook steeds draaien, waardoor de accu heel snel leeg liep, zelfs als hij uitstond. Hij was een soort van op hol geslagen. Super blij natuurlijk dat Ton zo’n handige man is en alles eerst zelf wil proberen.

De afgelopen week had de bouwmarkt verse aanvoer van boompjes voor een klein prijsje, dus op ons land staat nu veel nieuwe aanplant. Onder andere; 2 citroenboompjes, 2 soorten pruimen, amandelboom, limoen, bloedsinaasappel, 2 soorten perzik, mandarijn, sinaasappel, kers, granaatappel en later op een markt ook nog een kaki en aardbei guave gekocht.

Ze staan allemaal in de buurt van de grote put. Bij deze put was al een kleine doorgang gemaakt, maar nu hebben we ook een doorgang aan de andere kant gemaakt, zodat we de boompjes makkelijk water kunnen geven. Deze put is echt de grootste van de 3 die op ons land staan, en er zit nog genoeg water in, dit in tegenstelling tot de andere 2 putten.

De grote put

Ook weer het nodige snoeiwerk verricht. Dit maal in de hoek waar de oude appelbomen staan, en ook op het bovenste terras. Armen en benen zitten weer onder de schrammen van de bramen!

Omdat er nog steeds appels aan de bomen zitten, hebben we een rek gemaakt waarop we fruit kunnen drogen. Zowel appels als vijgen liggen nu te drogen in de zon. Hebben we van de winter ook nog wat van dit lekkers.

gedroogde appeltjes

Afgelopen week op Facebook een filmpje gezet van onze olijven met daarbij de vermelding dat mensen olie kunnen bestellen bij ons. Nou dat hebben we geweten! Zo’n 35 bestellingen binnen gekregen. Als we in december in Nederland zijn zullen we het af komen leveren. Over een maand gaan we plukken en hopen dan genoeg olie te hebben! Wil je nog olie bestellen, laat het ons dan even weten. Zo als gezegd, in december komen we naar Nederland.

Na 2 maanden hebben we dan eindelijk een buurman gezien en gesproken. Het is de buurman die zijn land met zijn paard bewerkt. Hij spreekt redelijk frans, want hij heeft vroeger 8 jaar in Frankrijk gewerkt. Natuurlijk fijn om ook nog te kunnen communiceren. Hij kwam later die ochtend pruimen van zijn land brengen!

pruimen van de buurman

Naast het snoeiwerk en planten van nieuwe boompjes is Ton ook begonnen met het maken van een compost wc. Met hout uit eigen eucalyptus bos!

We maken er 1 in het Mimosa bos en later nog 1 in het Elzenbos. Zodat als we gasten of vrijwilligers hebben, ze tenminste naar de wc kunnen gaan. We hebben ook een site aangemaakt op work-a-way. Een web site waar je vrijwilligers kunt vragen je te komen helpen. Zelf hebben we op die mannier ook in Griekenland en Sicilië gewerkt. Nu maar afwachten of we reacties krijgen. Tot zover weer een up-date van onze bezigheden.

Weer aan de slag

De vakantie is weer voorbij en we werken ons weer in het zweet op het land.

Het was fijn om er even uit te zijn en ons lijf rust te gunnen. Ton heeft de koppelingspedaal cylinder weten te maken, en later bleek dat ook de oorzaak te zijn van de slippende koppeling! Dat scheelt een hoop werk. De Magirus reed weer als een zonnetje. Die laatste, de zon dus, was aan de kust ver te zoeken. Mist vanuit zee (zeevlam) hing tot een paar km landinwaarts. Het waren dus verkoelende dagen. Maar het was gezellig met de Duitse vrienden, Willie en Corinna.

Dikke pret ondanks de mist!

Op de terugweg overnacht langs de Taag, bij een mooi kasteel.

Regen is er nog steeds niet gevallen en de temperaturen zijn hier op ons land nog altijd boven de 30 graden. Aan de niet groenblijvende bomen kun je zien dat de herfst in aantocht is. Een enkel geel blaadje  is zichtbaar.

Het grondwaterpeil is flink gezakt. Er zit in de putten nog een bodempje water en de vijver is droog gevallen. De schildpad is nergens te bekennen. Voor ons wel dé gelegenheid om al het vuilnis wat in de vijver lag op te ruimen…..we haalden er wel 20 vuilniszakken uit! Ongelooflijk wat er allemaal in lag; heel veel plastic, in de vorm van margarine kuipjes, water-en colaflessen, medicijnen in strips verpakt, allerlei doosjes. Heel veel kleding en schoenen, van flipflop tot laarzen met hoge hakken. Het was nog een soort van luguber om al die kleding te ruimen, bang toch opeens nog een ledemaat tegen te komen in een winterjas…. Gelukkig was dat niet het geval. Er lagen dekens, een printer, kapotte partytenten, telefoonboeken, ja echt allemaal van die dingen die je in je waterreservoir dumpt!

De lege vijver met troep.
De lege vijver zonder troep.
Zakken vol!

We zijn weer volop met de snoei van de olijven bezig, ter voorbereiding van de oogst. Dit werk bestaat nu vooral uit het verwijderen van dode taken en het wegsnoeien van wildgroei onder de boom. Ook het stuk grond onder de boom moet vlak zijn, dat is straks prettig als de netten eronder komen te liggen.

Voor de snoei
Na de snoei

Deze blog op mijn telefoon geschreven, want gisterenavond bleek mijn laptop opeens dood te zijn (boer zoekt vrouw, via BVN dus maar op de tablet gekeken). Gebeld met de Apple helpdesk, en ik kan naar Coimbra of naar Cacares in Spanje om hem te laten repareren. Dat wordt dus een dagje uit!!

Vergeet ik nog helemaal de afloop van het muizen mysterie te vertellen….. We hadden onderweg dus toch een muis in de wagen…..vrat aan de chips en groenten. Dat wil je natuurlijk niet, dus op zoek naar een diervriendelijke val. Helaas niet gevonden, dus toen toch maar de onvriendelijke val neergezet, en na 1 nacht was het einde muis. Bij terugkomst, bleek de pantoffel van Ton verdwenen te zijn( waar het nest jonkies in zat), we vonden hem later leeg verderop in het land. Vermoedelijk heeft een vos een lekkere snack gehad. Helaas voor de muizenfamilie…..RIP.

Verjaardagen

Eind augustus, begin september staan in het teken van verschillende verjaardagen. Zo werd mijn moeder op 31 augustus 90 jaar. Wat een leeftijd! Ragna, Ton zijn eerste kleinkind vierde op 8 september haar eerste verjaardag en ik ben vandaag ook weer een jaartje ouder geworden. Genoeg te vieren dus.

Mijn moeder heb ik de dag voor haar verjaardag verrast, door opeens voor haar neus te staan, ach wat was dat mooi en wat was de verrassing groot!

Een paar heerlijke dagen met mijn ouders doorgebracht.  En nee, ik ging niet met de trein, maar vloog even heen en weer, alle CO2 uitstoot ten spijt. Gelukkig heeft Ton tijdens mijn afwezigheid een beetje hiervan gecompenseerd door een sinaasappel-en mandarijnen boom te kopen, 2 nieuwe aanwinsten op ons terrein.

Voor ik naar Nederland ging is op ons terrein de weg naar het dal aangelegd. Alex is 2 dagen met zijn tractor bezig geweest. Wij zijn erg blij met het resultaat.

Nadat er wat regen was gevallen durfden we het aan om met de auto naar beneden te rijden. De nattigheid zorgde ervoor dat het zand wat harder werd. En nu kunnen we dus naar “ons werk” met de auto! (zie filmpje)

Afgelopen tijd veel aandacht aan de olijfbomen gegeven, want de oogst tijd komt dichterbij, dus de voorbereiding hierop is hard nodig. Ook varens weggeknipt rond de walnoten boom en een appelboom die ernaast stond. Want tegen de tijd dat de walnoten gaan vallen, moeten we ze natuurlijk wel terug kunnen vinden. De eerste vijgen zijn ook rijp, mierzoet, maar erg lekker! Ook zaten er toch wat hazelnoten aan de hazelaar, en natuurlijk oogsten we dagelijks nieuwe bramen, peren en appels. Ja, het is een enorme rijkdom!

De ergste hitte is gelukkig achter de rug, zodat we nu ook in de middagen wat kunnen doen. s’Morgens is het soms mistig wat natuurlijk mooie plaatjes oplevert.

Maar na 6 weken werken is het tijd voor een kleine vakantie. Corinna en Willie waren onze eerste vrienden die op bezoek kwamen. We zijn met hun een dagje de bergen in geweest, en hebben de Torre, de hoogste berg van het vaste land van Portugal, bezocht. Blijft altijd fijn om weer in de bergen te zijn, en gelukkig is het maar een uurtje rijden bij ons vandaan. We lunchten in Covilha bij een heerlijk vegetarisch restaurantje, 1 om te onthouden en zeker nog eens naar terug te keren!

Gisteren hebben we onze truck weer rijklaar gemaakt, hetgeen nog niet meeviel na weken stilstand. ’s Morgens ontdekte Ton een aangevreten pakje shag en we vonden muizenkeutels…..dus op zoek naar het beestje….en ja hoor, er zat zowaar een heel nest in Ton zijn pantoffel!! We hebben de pantoffel buiten neergelegd en hopen dat moeder muis haar kroost daar terug vindt en niet met ons mee is gereisd naar de kust! Deze zoektocht had wel als resultaat dat alles onder de banken weer goed schoon is, en de dingen die we niet nodig hebben, achter gebleven zijn.

muizennest

Gisterenmiddag dus vertrokken richting de kust, waar we nog een aantal dagen met Willie en Corinna zullen doorbrengen. We overnachtten in Serta, daar waar we eerder dit jaar geweest zijn bij het kleine festival, en daar waar Lotte ’s nachts in het water verdween. En of ze het herkende, of het rook, ze was echt niet happy daar, wilde de auto niet uitkomen!! Gelukkig zijn we vandaag doorgereden en zijn nu bij de kust, waar ze het helemaal naar haar zin heeft.

De koppeling heeft onderweg niet geslipt, maar er is wel een ander probleem met de koppeling. Ton wilde hem ontluchten, wat niet meer lukte…..gevolg; er moet een nieuwe koppelingspedaal-cilinder in! Gelukkig hebben we een reserve bij ons, weliswaar niet geheel hetzelfde, dus eerst proberen op maat te maken, en dan plaatsen……

Wordt vervolgt……

Vanavond in elk geval lekker uit eten ter ere van mijn verjaardag!