Quinta Arrancada

Het is alweer een maand geleden dat we bij de notaris onze handtekening zette en eigenaars werden van Quinta Arrancada. Dat betekent ook dat we al een maand aan het werk zijn op ons stukje Portugal.

Vanwege de warmte werken we meestal alleen in de ochtend, want ’s middags lopen de temperaturen vaak op tot rond de 35 graden, echt te warm om iets te doen. Het is dan goed toeven in 1 van de hangmatten. De 1 hangt in het dal onder de hazelaar, de andere in het eucalyptus bos. De eerste hangt meer in de schaduw, en bij de andere vang je wat meer wind. En natuurlijk gaan we ook nog regelmatig naar het meer voor een verfrissende duik. Lotte houdt niet van zwemmen, maar als we haar meenemen aan de riem het water in zwemt ze met ons mee. En natuurlijk is het ook verkoelend voor haar. Soms gaat ze aan de rand van het meer in het water liggen of zitten.

Wat hebben we zoal gedaan? Natuurlijk posten we regelmatig berichtjes op Facebook, maar voor degene die dat niet hebben, zetten we onze avonturen en vondsten hier nog even op een rijtje.

Verrassingen zijn er nog regelmatig. Na de vondst van de grote waterput in het dal, hebben we de boel daar flink gesnoeid, en heeft Ton er een kleine moestuin aangelegd. We ontdekten in Fundao een zaak die groente plantjes verkocht, dus staat er nu sla en spitskool in de tuin. We kregen wat peperplantjes mee, gratis, want die zagen er niet meer zo best uit. Ook courgettes, komkommers en bietjes, die Ton heeft voor gezaaid hebben een plekje gekregen in de moestuin.

Walnotenboom

Langs de rand in het dal ontdekten we 3 hazelaars en ook een walnoten boom. Heerlijk!! Doordat veel overwoekerd is door bramen, zien we soms hoog in de bomen druiven hangen. We hebben een fruitplukker gekocht, die bijna 3 meter lang is, dus hopen zo wat hoog fruit te kunnen bemachtigen. De appels zijn inmiddels ook rijp, en dat zijn er zoveel, dat er een sapcentrifuge is aangeschaft en we regelmatig een liter appelsap maken. En natuurlijk zijn er volop bramen. Die om het huisje heen zijn eindelijk allemaal gesnoeid, maar er wachten ons nog veel meer uitdagingen.

Op het terras waar we de tent hebben staan, stonden ook heel veel bramen…..hoppeté de schaar erin, en wat een verrassing na een uurtje knippen; er komt weer een put te voorschijn, met water !! Weliswaar een kleine put, maar toch!  Deze put ligt een paar honderd meter bij de laatst gevonden put vandaan, die in het dal ligt.

Ook het eerste terras is volledig overwoekerd met bramen, zo ook een hele oude vijgenboom en nog 2 olijfbomen. Deze moeten ook nog bevrijd worden. Natuurlijk plukken we de rijpe bramen voor de snoeischaar erin gezet wordt. Het fijne is dat we zo bij alle lekkere, anders onbereikbare, bramen kunnen komen!!  Ook worden delen van het ingenieuze water systeem zichtbaar; diepe geulen, waar vermoedelijk water in zal staan in de wintermaanden, al dan niet verbonden met een put.

Van de week hebben we een opvouwbare caravan gekocht, ja heus, 1 die je helemaal in kan klappen tot formaat vouwwagen. Een mooi onderkomen voor gasten en vrijwilligers in de toekomst. Gekocht van Nederlanders die hier een klein half uurtje rijden vandaan wonen. We hebben gezien hoe het ding afgebroken (opgevouwen) werd, dus aan ons om nu het bouwpakket weer in elkaar te zetten. Een helse klus kan ik je zeggen. Dat was het ook om het ding op het onderste terras te krijgen. De kleine 400 kg die het karretje woog had zo zijn eigen route bedacht naar beneden….er was geen houden aan. Dus het met de auto geprobeerd, die zakte weg in het zand, dus vervolgens nog een middag bezig geweest om die weer uit te graven! Tja, onze Nissan is geen 4 weel drive!

Ook wordt er nog aan de olijfbomen gewerkt. De onderste uitgroei wordt verwijderd, en het veld achter onze truck is al flink opgeschoond. Gemaaid, oud snoeihout verwijderd, en ook de brem die overal de kop opsteekt gesnoeid.

Dit weekend komt er een Engelsman met zijn tractor een poging doen om een weg naar het dal te maken, 1 waar we overheen kunnen rijden, en die niet weggespoeld zal worden door regens later in het jaar. Ook zal hij wat stukken gras maaien in het dal. Hierover de volgende keer meer.

We zijn toch wel erg blij met Facebook. We hebben ons aangemeld bij diverse sites waar dingen uit deze omgeving opstaan en waar mensen vragen kunnen stellen, of dingen verkopen. Zo zijn we dus aan de caravan gekomen en aan degene die hier het weekend de weg aan komt leggen. Op deze manier leren we ook mensen kennen in de buurt en weten we waar evenementen zijn. Deze laatste beginnen echter zo laat, dat we er nog niet toe gekomen zijn er naar toe te gaan. (We liggen om 23 uur echt plat!)

Met de neus in de (gesmolten) boter

Inmiddels alweer een week of twee op ons nieuw verworven stukje planeet in Portugal en tijd voor een updeetje. Na de plichtplegingen bij de notaris, de benodigde handtekeningen en het overhandigen van een cheque als betaalmiddel togen we-met het inmiddels aangeschafte ruime assortiment aan tuingereedschap- naar ons nieuwe stekkie. Dag 1 draaide de bosmaaier non-stop, om de lange oprit begaanbaar te maken en een open plek te creëren voor ons rollend huis. “We gaan beginnen!”

De behuizing (huisje kun je het niet noemen, opstal past beter) heeft een schoonmaak-en opfrisbeurt nodig, die willen we gebruiken als opslag voor gereedschap, huisraad en ander onheil en wat voedselvoorraden. Er huist een vleermuis en een zwaluwechtpaartje in. De vleermuis houdt het na 2 nachten voor gezien, en zoekt zijn heil elders. Het zwaluwpaartje houdt het iets langer vol (hadden een nest binnen), komen na 4 dagen met een bevriend zwaluwpaartje nog eens luid kwetterend kijken en overleggen , en besluiten daarna ook dat het nu te druk is binnen. Wel wat zielig, het nest bevatte ongetwijfeld eieren van het tweede broedsel deze zomer en voor een herstart inclusief nieuw nest bouwen is het nu te laat in het seizoen…Ze hadden best mogen blijven, de deur staat altijd open.

De eerste dagen zijn warm , maar aangenaam, de ochtenden gebruiken we vooral om bramen te snoeien rond het dichtgegroeide huisje, en eh bramen snoeien en bramen snoeien. Nog een lange lange weg te gaan en uiteraard komen we niet ongeschonden uit de strijd…. vol krassen en schrammen.

Bramen snoeien

’s Middags verkennen we vaak het terrein, 7 hectare is groot! Behalve de 150 olijfbomen “boven” op het droge terrein, vinden we in de groene vallei beneden veel fruit, appels, peren, vijgen. Er is een eucalyptusbos, een mimosa-bos en een heus groen elzenbos(in wording) waarin het koel en hartstikke donker is, zo dichtgegroeid is het.

Druif
Peer
Olijven
Eucalyptusbos
Mimosabos
Elzenbos

Water; Op het terrein is op het hoogste gedeelte een vijver/bassin van pakweg 80m2, volledig omgroeid met wilgen, nu nog voor pakweg 40% gevuld. Leuke ontdekking , er huizen moerasschildpadden in! Minder leuk is dat de laatste bewoners die een jaar of 15 geleden vertrokken zijn de vijver als vuilstort gebruikt hebben….Hoe is het mogelijk hé, je tuinwatervoorziening! Annemieke en ik zijn al aardig bezig geweest met plastic ruimen, 10 vuilniszakken vol inmiddels en het begint er weer een beetje op te lijken. Ooit, in een ver verleden, is er vanuit die vijver (gevoed met regenwater in de winter?) een ingenieus watersysteem aangelegd naar beneden, met diverse bassins onderweg die dan volliepen. Nu veel overwoekerd en kapot, het schreeuwt om aandacht en herstel. Tevens is er beneden in de vallei een waterput, die wat lastig bereikbaar bleek ivm bomen, bramen , varens en dergelijke eromheen gegroeid. Maar ik heb me een weg weten te banen en de put gevonden. En yes, er zit water in! (en er groeit een gigantisch dikke wilg in de zijmuur… dat wordt abseilen met kettingzaag om die eruit te krijgen…. ). Als toetje vandaag een cadeautje: Annemieke kijkt wat op Google Earth om ons land nog een “van boven” te verkennen. “Ton! Ik geloof dat er nog een put is!” Het lijkt er inderdaad verdacht veel op, dus met de iPhone als GPS gaan we op zoek. Op de plek aangekomen, midden in een dicht wilgenbos…geen put. Hij zou hier toch moeten zijn. Even verderop in de struiken een muurtje, overwoekerd met 2 meter hoge varens. Jungle experienced als we zijn werken we ons erheen, en ja hoor, daar is ie, een prachtige eeuwenoude waterput met…..jaaaaaaa, water! Wat een feest.  Komende dagen met snoeischaren, zagen en bosmaaier de boel maar eens vrij en bereikbaar maken.

De waterput

En dan een paar dagen later met de neus in die gesmolten boter. Wij wisten natuurlijk al dat het in deze regio ’s zomers behoorlijk heet kan worden, maar op het net verschijnen verontrustende berichten over een aankomende heatwave in deze regio met temperaturen die evt kunnen oplopen tot 51 graden… Waaaat! 51 graden? Daarmee zou het Europees hitterecord van 48 graden in Griekenland verpulverd worden. We wachten het wat bezorgd af… 51 graden wordt het niet, maar een week lang ondergaan we temperaturen van pakweg 44 graden, en dat is heet, het beneemt je de adem. We zoeken oplossingen, kopen een airco op stroom (dat hebben we voldoende in de truck) , maar die geeft niet het gewenste resultaat. Je moet ‘m vullen met koud water uit de koelkast, maar dat is binnen de kortste keren weer warm bij deze temperaturen (in de truck is het nog heter dan buiten, aluminium bak, en de koelkast draait volle toeren dus die geeft extra veel warmte af). We verhuizen voor de nacht naar onze tent, die we gelukkig meehadden. Dat is iets beter, maar zelfs daar is een laken te warm om onder te liggen, dus bloot , zonder deken en een waaier voor wat koelte. Voor de dagen vinden we troost in het prachtige stuwmeer vlakbij, 5 minuten rijden. Kano mee, stukje peddelen en in niemandsland op een fijn strandje komen we de middagen goed door, iedere 10 minuten een plons.

Soms werd de idyllische rust bij het meer ernstig verstoord door blusvliegtuigen wegens bosbranden in de regio. Imposant was het wel, zo vlak voor je neus!

Drinkwater; In het begin haalden we nog mineraalwater bij de Lidl, 6 literflessen, kost geen drol, maar al dat onnodige plastic staat ons zo tegen. Er bleek een publieke waterkraan in ons dorp Ninho do Acor. Daar alle jerrycans en flessen gevuld, maar het smaakte teveel naar chloor, brrrrr. Een van de makelaars had ons ooit een tip gegeven over een goede waterbron, die bleek 2 dorpen verderop. En jaaaa, heerlijk water, de hele buurt blijkt er te halen. Wat een rijkdom!

Bron

We hebben intussen een extra autootje, Annemieke schreef er al over in de vorige blog, een oersaaie Nissan Almera (maar het zou  nog erger kunnen, een Volkswagen Jetta bijvoorbeeld), maar wat zijn we er blij mee. Niet meer voor ieder wissewasje met onze 10-tonner op stap. Die laatste baart ons inmiddels ook wat zorgen. Tijdens een van de laatste ritten begint de koppeling flink te slippen heuveltop…. Slecht nieuws, een nieuwe koppelingsplaat, drukgroep en druklager zal erin moeten, flinke operatie. Moet ’t ook nog zien te vinden, de Magirusclub kon ’t niet leveren. Efkes moet ie het nog volhouden want in september willen we graag nog even een zon, zee en strand-vakantie houden aan de kust. Gaat vast lukken. Daarna dan de grote operatie (want Marokko lokt deze winter).

De hitte is gelukkig weer voorbij, we hebben de draad weer opgepikt en we kunnen eindelijk weer wat doen. Wat een zegen, ik ben al niet zo’n geduldskunstenaar, laat staan het kunnen accepteren van de “niks-doen-modus”. Een goede les daarin was die hittegolf wel. Voor een echte moestuin zijn we al te laat in het seizoen, maar helemaal laten kon ik het toch niet en heb in ieder geval wat rode bietjes voorgezaaid (die mooi opgekomen zijn) en een papayaboom geplant.

Papaya

Verder plannen en fantaseren we er lustig op los. Een toilet en douche moet er komen, voor gasten. Annemieke wenst zich een buitenkeuken als verjaardagscadeautje (aiai, dat wordt aanpoten) en we maken plannen voor het te creëren voedselbos beneden in de groene vallei. Dit epistel is al zo lang geworden, de lijst van te planten bomen en struiken kan er ook nog wel bij. Komt ie: Olijf, Druiven, Div Appelsoorten, Peren, Kersen, Vijgen, Honingbes, Moerbei, Nashi-peer, Kumquat, Bamboe, Abrikoos, Perzik, Amandel, Avocado, Sinaasappel, Mandarijn, Citroen, Banaan, Rode en zwarte bes, Blueberry, Kruisbes, Framboos (nee, GEEN Bramen!), Aardbei, Papaya, Kiwi, Walnoot, Hazelnoot, Mango, Pistache, Cactusvrucht, Granaatappel, Rabarber, Taybes, Tamme kastanje, Mispel, Krenten, Passiefruit. Tips voor andere boom-en struiksoorten welkom!! Er staat natuurlijk al het een en ander aan fruit-en andere boomsoorten dus we hoeven niet helemaal op nul te beginnen en dat is fijn. De grond is geweldig daar in de vallei. Al 15 jaar is er niet gemaaid, de bloemen en grasweide is op de bodem bedekt met een fijne laag humus van afgestorven plantenresten van de voorgaande jaren. We gaan dus niet ploegen of frezen. Stiekem denken we ons al in een mooi bos met kronkelpaadjes met noten en fruit all over. Mensen kunnen komen en plukken, zeg 5 euro per gevulde mand. (idee hebben we uit Marokko, daar staan buiten bij de groente en fruitwinkels van die plastic afwasteiltjes. Daar doe je in wat je hebben wilt; aardappels, tomaten, sinaasappels enz enz. Bij de kassa wordt het geheel in 1 geheel gewogen . Niks alles apart. Kost pakweg 40 cent per kilo. Geweldig toch!). Zo, updeetje zit erop, chapeau voor de meelezers. Niet voor iedereen even leuk denk ik, maar dit wel: think big, leg de lat hoog! Herman Brood maakte er ooit een fijn liedje over.

Bisoux,  Ton

 

Waar blijft de tijd…

Het is al weer even geleden dat we wat van ons hebben laten horen. We hebben het dan ook een soort van een beetje druk gehad.

Ton kwam de 15de juli terug uit Nederland na een vermoeiende 3 daagse treinreis. Iets wat niet voor herhaling vatbaar is gebleken. Behalve dat het erg kostbaar was, was het ook zeer vermoeiend. Gelukkig heeft hij van zijn verblijf in Nederland erg genoten, dus dat maakte alles wel weer goed. Nadat ik hem had opgehaald van het station, hebben we samen nog een dagje aan het meer doorgebracht. In de tijd dat Ton in NL was, heb ik me ook niet verveeld, zie de fotootjes hieronder.

Nieuwe mandela op de Magirus
En ook 1 op een kussen gemaakt (gehaakt)

De volgende dag zijn we naar Évora gereden. Dat bleek een prachtige en knusse stad te zijn, met vele pleinen en terrassen. Een aantal kerken bekeken en de kapel van botten, beetje luguber, maar ook boeiend. Als je de kapel binnen loopt staat op de poort waar je onder doorgaat de volgende spreuk;‘nos ossos que aqui estamos pelos vosso esperamos’ – onze botten die hier zijn wachten op die van jullie’.  De kapel dateert uit de 16de eeuw. Er waren toen 42 klooster begraafplaatsen en dat waren er teveel dus die moesten geruimd worden. Men wist niet wat te doen met al de beenderen en bouwde er dus een kapel van. Er zijn ruim 5000 beenderen in verwerkt.

Vervolgens zijn we op bezoek geweest bij onze Engelse vriend Les,5 jaar geleden in Marokko ontmoet, die sinds dit jaar in de Alentejo woont. Een prachtig huis op een schitterende plek bij een stuwmeer. Genoten van zijn gastvrijheid en hij heeft ons natuurlijk wat van de omgeving laten zien, zoals de oude stad Vila Viscosa, waar nog een oude stadsmuur is en het oude koninklijk paleis. Vanaf een uitzichtpunt kon je naar Spanje kijken. Deze plaats had ook een mooie sobere kerk met muren vol oude Portugese handgemaakte tegels, echt prachtig!

Na een paar dagen bij Les te zijn geweest, zijn we doorgereden naar Hugo, een mede vrijwilliger van de camping in Noord Portugal, die toevallig daar in de buurt op een huis van Nederlanders aan het passen was. We zijn met hem en de honden (hij heeft er 2) naar het meer in de buurt geweest, wat 80 km lang is en grotendeels tussen Spanje en Portugal ligt. Lotte was bijna zover dat ze ook zelf ging zwemmen, maar het bleef uiteindelijk toch bij pootje baden, wat haar gelukkig ook al verkoeling gaf.

De Alentejo is een erg droog gebied. Er groeien hoofdzakelijk steeneiken, verder ziet het land lichtbruin van de droogte. Tot onze verbazing vonden wij een plek die wel een oase leek in het kurkdroge landschap, een heerlijk meer, met groene varens en rondom geknotte essen. Er waren veel vogels in en rond het water. Een heerlijke rustige plek, met grazende koeien achter ons en opspringende vissen in het meer. Naast enkele vissers was het er vrijwel uitgestorven. ’s Avonds kwam er nog een oud boertje langs die op zijn tractor en vergezeld door 2 honden, zijn kudde schapen uitliet. De 2de dag stopte hij om een praatje te maken. Dan is het toch wel erg jammer dat je de taal niet kent. Zodra de zon onder ging kwamen tientallen zwaluwen over het meer vliegen om zich te goed te doen aan de muggen.  Het was jammer dat we na 2 dagen echt verder moesten, want we hadden immers een afspraak de 25ste in Castelo Branco met de makelaar en de notaris.

 

Onderweg naar Castelo Branco kregen we pech met de Magirus. Ton had het eerst nog geprobeerd een beetje te verhelpen met de welbekende duct-tape, maar helaas was dat toch niet afdoende. We hadden een inwendig lek bij de motorrem, waardoor het gaspedaal zijn druk verloor.Door het drukverlies sloot een klep in het uitlaatspruitstuk en valt de motor dood. Beetje technisch en ingewikkeld om uit te leggen, maar uiteindelijk van de weg gegaan, en in een weiland beland waar we in de zinderende hitte de cabine voorover kantelden, zodat Ton de boel toch heeft kunnen verhelpen. We hebben nu alleen geen motorrem meer. Deze gebruik je met name bij afdalingen als extra rem, zodat je de gewone remmen wat kunt sparen. We moeten dus opzoek naar een nieuwe.

De 25ste dan eindelijk trotse eigenaren geworden van een kleine 7 hectare Portugees land. We hadden al wat tuingereedschap gekocht voor we ernaar toe reden dus de volgende morgen konden we meteen aan de slag. Ja, alleen in de ochtend, want het is hier ruim 30 graden, en in de middag is het echt loeiheet. We zullen dus moeten wennen aan vroeg opstaan, ’s middags warm eten, gevolgd door een siësta  en dan in de avonduren nog even wat werken. Gelukkig staat er wel bijna dagelijks een lekker windje wat het maakt dat het nog enigszins uit te houden is. Volgende week loopt het kwik op naar 40 graden, dan duiken we maar in het stuwmeer wat hier 5 minuten vandaan ligt. En om ons makkelijker te kunnen verplaatsen en niet voor elk wissewasje ons hele huis mee te moeten nemen, hebben we vandaag nog een vierwieler gekocht in de vorm van een 23 jaar oude Nisan Almera. Ziet er uit als nieuw en heeft weinig km’s op de teller, dus met een beetje geluk kunnen we hier nog lang plezier aan beleven.

Even solo

Ton is gisteren vertrokken naar Nederland. Op het moment is hij in Parijs en morgenmiddag reist hij verder. Het is uiteindelijk ook gelukt om alle treinen voor de terugreis te reserveren, dus ik weet gelukkig dat hij de 15de terugkomt.

Maar even terug in de tijd, we waren gebleven bij de kust. Eén nacht stonden we ten noorden van Nazaré in een dennenbos. We pasten er maar net in met ons rollend huis. Het strand lag beneden aan de klif, wat een flinke afdaling was, maar dat was niet zo erg, omhoog klimmen was een ware uitputtingslag!

Ton zoekt een schat op het strand. Achter hem de hoge klif

De volgende dag verder zuidwaarts gereden. We vonden een heerlijke plek, Foz, met een fantastisch strand. Hier zijn we een paar dagen gebleven. De bakker kwam langs en de visboer met verse vis en op een half uurtje lopen via een prachtige klif route was een dorp waar we wat fruit en groente konden kopen. Grappig om te zien hoe het camper publiek veranderd. Waren het in de winter- en voorjaars maanden vooral gepensioneerden, nu zijn het jonge mensen met kleine kinderen die op vakantie zijn.

Strand en camperplek rechts van de rivier
de wandeling over het klif
plekje bij het dorp
onze plek

Maar goed we moesten uiteindelijk richting Lissabon, want daarvandaan zou Ton vertrekken naar Nederland. Niet goed wetend waar we heen wilden kwamen we door de stad Mafra. We zagen al van verre een gigantische kerk (dachten we) boven de stad uitsteken. Toen we er vrijwel langs reden, zijn we de parkeerplaats opgereden, wat ook een camperplek bleek te zijn. De kerk bleek een eeuwen oud paleis te zijn en 1 van de grootste gebouwen van Europa. Een enthousiaste Nederlandse camperraar wist ons er van alles over te vertellen. Nieuwsgierig geworden besloten we om het paleis te gaan bezoeken. Om de beurten ivm Lotte. Het was zeker het bezoeken waard. Het paleis bestond naast het pracht en praal gedeelte ook een abdij, waar de franciscanen leefden. Een bizar contrast. En in het midden van dit alles was de basiliek gebouwd. Die middag ging het regenen en besloten we om niet verder te rijden.

het paleis, zo groot, past niet op 1 foto
1 van de 2 zijvleugels
keuken van de Franciscanen
plafond schilderingen
jachtkamer
zelfs het meubilair bestaat uit jacht trofeeën
bibliotheek

Heel Mafra, (en ook vele andere plaatsen in Portugal), rook zoet. De vele  linde’s stonden in bloei en verspreidden een heerlijke geur.

Linde in bloei

De volgende dag reden we om Lissabon heen, over de gigantisch hoge brug (ik durfde niet naar beneden te kijken) naar Almada, een druk toeristisch strand ten zuiden van Lissabon, vol strandtenten. We konden het niet laten om te gaan eten in een visrestaurant. We bleken echter naast een uitgaanstent te staan, waar de muziek tot een uur of 5 ’s morgens heel hard klonk. Deze plek dus maar verlaten om een iets rustigere plaats op te zoeken.

eten in het visrestaurant

We reden richting  Alcácer do Sal.  De camperplek was niet echt bijzonder en na de lunch zijn we doorgereden naar Grandola. Hier was een station, en aangezien Ton nog de nachttrein terug naar Lissabon moest reserveren, wat alleen op een station kan, gaan kijken of dat daar mogelijk was. Maar helaas, alles zat dicht. Mensen kopen hier hun tickets online, of in de trein. Dan moest hij het maar doen de dag van vertrek, in de hoop dat er dan nog plek zou zijn (wat gelukkig, bleek later, het geval was)

Opzoek naar een fijne plek voor mij om te staan tijdens Ton zijn afwezigheid, zijn we doorgereden naar de kust, die niet ver verwijderd was. We vonden een mooie plek aan de rand van het bos en na 5 minuten lopen kwamen we op een gigantisch strand met een zee met echte hoge golven.

heel groot strand

Toch vond ik de plek niet echt fijn om in mijn eentje te staan. De volgende dag daarom een stukje terug gereden naar een stuwmeer; Barragem do Pego do Altar. Een mooi meer, en er zijn wc’s en warme douches (gratis)! Deze plek stond me wel aan, dus besloten om hier voorlopig te blijven. We hebben een vriendelijk Duitse buurman die hier al een paar dagen staat en ook nog even blijft. Deze buurman heeft ook een leuke hond, dus Lotte heeft ook een vriendje. Het is hier mooi en rustig.

(fotootjes volgen, verbinding is even erg slecht)

Ton heb ik gisteren naar het station in Grandola gebracht en is dus aan zijn 3 daagse treinreis naar Nederland begonnen. En ik vermaak met hier in de zomerse zon. Al is het natuurlijk wel even wennen alleen, na 14 maanden 24/7 samen te zijn geweest. (inmiddels eergisteren, want vanwege slechte internet verbinding was het niet mogelijk om de blog gisteren al te versturen)

Saai, saaier, saaist

Dat begint al goed, lekkere titel….. Tja, dit keer eens geen spanning en sensatie, maar een toch wat kale opsomming van cijfers, gelardeerd met een vleugje frustratie. Wat wil het geval? (mooie uitdrukking is dat toch): het geval wil dat ik begin juli naar Nederland ga, om een reünie met oude vrienden, kinderen en kleinkinderen te vieren en daarna een paar dagen quality-time wil genieten met mijn vader, 92 jaar alweer , om dan weer terug te keren naar mijn lief die in Portugal blijft. Om die 65 kilo van mij over een afstand van 2000 km daarheen te vervoeren is het vliegtuig de snelste, goedkoopste en makkelijkste oplossing. Nou heb ik een pesthekel aan vliegen, maar er is een doorslaggevender reden om dat niet per vliegtuig te doen. Anno 2018, met het lot van deze planeet met zijn bewoners aan de hellepoort, kan vliegen eigenlijk niet meer. Tenminste niet voor de lol/vakantie en zeker niet binnen Europa. Ga hier niet verder over uitweiden , genoeg info over te vinden voor wie het echt interesseert. En om discussie te voorkomen; er zijn redenen genoeg om soms toch te willen/kunnen/moeten vliegen; werk, dringende familieomstandigheden, beperkt budget, een oceaan tussen vertrek en bestemming enz. Daar gaat het nu niet om, en deze excuses kan ik hier in ieder geval niet gebruiken. Dus de keuze is snel gemaakt; ik ga treinen. Lissabon -Amsterdam, dat moet toch lukken. Annemieke kan ’t niet laten en zoekt vooraf toch nog even op cheaptickets.nl naar een goedkope vlucht, puur ter vergelijk, en vindt een prijsvechter die mij voor 50 euro wel naar Amsterdam wil transporteren. Doen we niet, de treinkeuze was al gevallen. De zoektocht op internet begint. Welke route, welke treinen, wat kost ‘t. Kanonnen, das even schrikken, wat duur. Toch vinden we na enig zoeken een betaalbare oplossing; een interrail ticket, niet alleen voor de jeugd, maar tegen meerprijs ook te gebruiken door bijna-bejaarden zoals ik. Da’s mooi. 320 euro, maand geldig, 7 dagen in die maand “vrij” reizen. Hup, bestellen dan maar, via de interrail site. De eerste tegenvaller…. Koop je online een vliegticket kent het gemak geen grenzen. Je betaalt en linea recta krijg je je ticket per mail opgestuurd, met zo’n handige QR code, hoef je niks meer uit te printen, gewoon je mobieltje voor de scan bij het inchecken, klaar. Koop je online een treinticket val je pardoes in de tijdmachine die je 25 jaar terug in de tijd werpt. Want, treinticket geboekt, betaald, komt de vraag op het scherm: ” waarheen moet ie gestuurd worden?” . Gestuurd??? Ja, de ticket moet fysiek van Amsterdam naar Portugal, waar wij verblijven. Oeps… “o ja, en het kost 9 euro, dat opsturen” , weet mijn laptop te melden. Geen weg terug, dus we contacten vrienden Gerrit en Mirjam die in midden Portugal bij Tomar wonen, of de ticket daar geleverd mag worden, en dat blijkt geen probleem. Ik bevind me nog ruim een maand voor vertrek, dus mooi op tijd. De ticket wordt verstuurd vanuit Amsterdam, via track and trace volgen we de route. Eerst naar Dublin in Ierland, de volgende dag naar Londen, UK. 2 dagen later dan naar Lissabon, en 2 dagen daarna zou het kaartje op genoemd adres geleverd worden (ik ben er toch wat sprakeloos van..). Wij zijn stand-by in de buurt, op de camping van Tomar. De dag van levering……geen post….. Zie op track and trace dat de leverancier DHL het adres niet kon vinden en de ticket is weer retour Lissabon. Nee he….. Zie dan maar eens iemand aan de telefoon te krijgen, maar de volhouder wint en uiteindelijk krijg ik een Portugese dame van DHL aan de lijn die me in gebrekkig Engels te woord staat. Ik weet wat extra adresgegevens te melden , alsof het een spannende speurtocht is, en over twee dagen gaan ze voor de herkansing. En warempel-oh wonder- het lukt. Adres gevonden, ticket afgeleverd, happy happy joy joy. Dat geeft ons-met ticket in de hand- de gelegenheid om aan fase twee te beginnen van dit avontuur `a la 1993. Er moet-hoe kan het ook anders…._ gereserveerd worden. Het is even uitzoeken, maar het blijkt te gaan om de nachttrein van Lissabon naar Hendaye (FR), de TGV van Hendaye naar Parijs en de Thalys van Parijs naar Amsterdam. Sluit allemaal redelijk aan, ’s avonds vertrek vanuit Lissabon, volgende avond in Amsterdam, pakweg 24 uur. Ok, via de interrail site doen we alle 3 de treinreserveringen, nog een maand te gaan, dus dat moet lukken. Denken we…Allereerst is het even schrikken van die prijzen. De eerste 2 treinreserveringen zijn samen 25 euro, de Thalysreserveringskosten zijn onbekend tot nader order. De verrassing is vooral dat er ook nog een 8 euro extra reserveringsadministratiekosten over de reserveringskosten heen komt. Reserveringsadministratiekosten?????? Stel je gaat naar de bakker en bestelt een brood van 1 euro voor de volgende dag. “Dat kan” zegt de bakker, ” maar dat kost 10 cent voor de reservering” en krabbelt de bestelling op een stukje papier. Morrend ga je akkoord. De volgende ochtend kom je je brood afhalen. “Dat is dan 1 euro 20, zegt de bakker goedgemutst. “Eeneurotwintig?, reservering was toch 10 cent?” . “Ja”, zegt de bakker , “maar administratiekosten zijn ook 10 cent, een soort reserveringsreserveringskosten” … Flabbergasted.. Okay, toch maar die reserveringen de deur uit, ik moet tenslotte op de een of andere manier toch naar Nederland. Ik klik op versturen, antwoord volgt direct: “u hoort binnen 2 werkdagen van ons”. We zijn benieuwd , inmiddels wijzer geworden. Na een week nog niks, de tijd begint toch wat te dringen. Maar weer een mailtje erachteraan. “u hoort binnen enz….” . Maar dan volgt er na 2 dagen daadwerkelijk antwoord. “De reserveringen voor Lissabon-Hendaye en Hendaye-Parijs hebben we voor u kunnen realiseren. Helaas is er in de aansluitende Thalys geen plaats meer. Kunt u uw adresgegevens in Portugal doorgeven zodat we de reserveringen daarheen kunnen sturen?”. We zijn er even stil van. Geen thalys?? En opsturen? Weer naar Tomar rijden en een week wachten op een ticket die daar misschien of misschien niet bezorgt gaat worden (plus weer 9 euro verzendkosten..). Dat ga ik niet doen, te groot risico. Hoe nu?  Annemieke gaat eerst maar eens naar de site van de Thalys. Wat blijkt? Er is nog genoeg plek in die trein, je kan gewoon nog tickets bestellen (a 150 euro). Dat vraagt om een telefoontje. Thalysdame gebeld “uhhhhh, ja er is toch nog wel plek, maar er kan slechts een beperkt aantal zitplaatsen door interraiders gereserveerd worden”. Wat?? Alsof die interrailticket een soort tweederangskaartje is wat een appel en een ei kost. 320 euro kostte ie mevrouw!. Hoe dan ook, het wil niet, kan niet, mag niet. Hoe nu? Voor de volgende dag vindt ze ’s middags nog een plekje in de Thalys, maar alleen tot Brussel. Met de rug tegen de muur gaan we akkoord. Kosten: 27,50 euro… En natuurlijk moet ik deze reservering nog ergens zien uit te printen , want ook de Thalys kent dat praktische QR-scansysteem nog niet. De stand van zaken tot nu toe: een interrail ticket “onbeperkt reizen in Europa” en een reservering van Parijs naar Brussel. Ik moet hoe dan ook een nacht in Parijs blijven, de goedkoopste oplossing blijkt een slaapzaal in onguur Noord voor 55 euro. Dat weiger ik, ben geen 20 meer. Gare du Nord gaat ’s nachts dicht, dus op het perronterras met een boek en goed glas de nacht doorbrengen is ook geen optie. Hier moet ik nog wat op verzinnen. Eerst maar die eerste twee treinen op een andere manier zien te reserveren. We staan in Castelo Branco, en er blijkt een station te zijn met een heus loket. Reservering voor de trein Lissabon Hendaye blijkt geen probleem, wordt ter plekke vlot geregeld voor 7,50 euro. “En Hendaye-Parijs?”. “Sorry, dat kunnen we van hieruit niet doen, is Franse spoorwegen. Kunt u het beste in Hendaye zelf doen”. Ja maar, een trein reserveren anderhalf uur voor vertrek is wat naïef toch, in de zin van reserveren?”. “Sorry, adios, muit obrigado”. Ik schreef al saai saaier saaist, voor wie er nog steeds bij is, spannender wordt ’t niet, maar saaier ook niet meer. Dit is namelijk na weken internet en telefoon-ploeteren de status quo: 1 interrailticket, 1 reservering Lissabon-Hendaye, Hendaye-Parijs wordt nog spannend. Een (dure) overnachting in Parijs lijkt onoverkomelijk, 1 reservering Parijs-Brussel, daarna zal ’t op de een of andere manier wel lukken van Brussel naar Amsterdam. Kosten: ticket 320 euro. DHL verzendkosten 9 euro, reservering Lissabon -Hendaye 7,50 euro, reservering Parijs-Brussel 27,50. Is samen 364 euro. Verwachte kosten reservering Hendaye-Parijs 20 euro. Verwachte overnachtingskosten Parijs 80 euro. Totaal dus pakweg 464 euro…… Zonder zekerheid dat het inderdaad gaat lukken. En vergeet niet… ik moet ook nog terug!!!! Met waarschijnlijk alle bijkomende reserveringsdrama’s en kosten…Met de 50 euro cheapflight ticket in gedachten en de hele heisa eromheen wel erg zuur. Een pleidooi voor vliegen, dit relaas? Verre van, vliegen moet niet, maar het is wel duidelijk dat er nog heel veel werk te verrichten is wat betreft openbaar vervoer. Al die jaren een ondergeschoven kindje gebleven zo blijkt. (eerlijk is eerlijk , ik deed 18 jaar geleden een interrail-tour met dochter Sanne toen ze 18 werd, via Frankrijk en Spanje naar Marokko. En zonder gein, toen ging een en ander beter en simpeler dan nu, 18 jaar later. Hopeloos…  En ja , er wordt wel degelijk gewerkt aan betere en snellere treinverbindingen. Amsterdam-Londen, Amsterdam-Bordeaux en Marseille, Berlijn… Maar nog een lange weg te gaan, om mensen te motiveren daadwerkelijk die trein te pakken. Vliegen moet (veel) duurder, treinen moet (veel) goedkoper en vooral moet het openbaar vervoer gebruik maken van moderne betaal-en boeksystemen. Lijkt wel middeleeuwen , die spoorwegen. Zou ik het weer zo doen? Eerlijk gezegd niet, principes kennen ook hun grenzen. Ik zou waarschijnlijk een autootje huren en gewoon op en neer rijden. Geen internetheisa en ergernis, goedkoper, sneller, comfortabeler,muziekje erbij, genoeg ruimte om een en ander mee (terug) te nemen en ik kan zelfs een paar mensen blij maken met een gratis lift van of naar Portugal. Spoorwegen sucks! Zo dat ben ik kwijt. Voor wie die (een na) laatste punt gelezen heeft, chapeau. Love, Ton

Belevenissen afgelopen week

Ton schreef het al in de laatste blog; uitwaaien en afkoelen in de bergen. Dat hebben we inderdaad gedaan. Nadat we de laatste bankzaken geregeld hadden zijn we noordwaarts gereden richtig de Serra da Estrela. De eerste nacht verbleven we nog ten zuiden van het gebergte, net voor de plaats Paul, een simpele overnachtingsplek, maar gelegen bij een prachtige rivier met zwemplek en watervallen.

De volgende dag doorgereden naar Unhais da Serra, een levendige plaats in het zuiden van de bergketen. Een mooie camperplek op loopafstand van het dorp, met toiletten en buitendouche. Hier heerlijk 2 dagen gestaan alvorens we echt de bergen in gingen. De weg die onze routeplanner aangaf, was een kronkelweg naar boven. Na al een flinke afstand afgelegd te hebben werd de weg opeens onverhard. Ton zette meteen zijn hakken in het zand….geen goed plan, maar ja, ik reed en had ook geen zin om de hele slingerweg weer terug naar beneden te moeten rijden, en keren was onmogelijk, dus langzaam de onverharde weg met hier en daar kuilen opgereden. Ik zat aan de afgrond kant en durfde echt niet naar beneden te kijken. Alle aandacht bij de weg. Keren bleef onmogelijk, tot we bij een breed stuk kwamen. Daar geparkeerd en gaan lopen om te zien hoelang de weg nog onverhard bleef. Een paar honderd meter verderop werd hij weer breed en geasfalteerd. Ton was nog niet overtuigt, bang dat het later weer smal en onverhard zou worden. Gelukkig kwam er een auto aan, en aan deze meneer gevraagd hoe de weg verderop was. Hij verzekerde ons dat het prima te doen was. Dus ingestapt en verder gereden en inderdaad de weg bleef prima. Onze trouwe Magirus vond zijn weg steeds verder omhoog en wij genoten van het adembenemende uitzicht. Wat zijn de bergen toch imponerend! Toen we bijna bij de top waren zagen we Maria uitgehouwen in een enorm rotsblok; prachtig!

Natuurlijk ook even bij de sneeuw gestopt, waar Lotte zich weer even uit kon leven en afkoelen.

We hadden op de park4night app een mooie overnachtingsplek uitgezocht en bedacht dat we de komende dagen een mooi rondje door de bergen konden rijden. Dat pakte echter anders uit. Onze Magirus was te groot voor de route naar de eerste plek waar we wilden gaan staan, dus op naar een volgende plek. Na een flinke afdaling hier aangekomen. Echter deze plek lag te dicht bij de weg, dus na een pauze de volgende berg weer beklommen en opzoek naar plek nummer 3 van die dag. Deze lag in een prachtige vallei, naast een mooie rivier. Op de plek stond echter een mega grote camper breeduit geparkeerd. Niet echt aantrekkelijk om bij hem in de “voortuin” te gaan staan. Nog een eind gelopen om te zien of er verder langs de rivier nog plek was, maar helaas. Dus op naar de volgende plek dan maar. Onderweg hiernaar toe hoorden we een knal…..klapband? Gestopt en de banden gecontroleerd, maar er was niets te zien. Dus verder de berg op om uiteindeljk bij plek 4 aan te komen. We bleken aan de andere kant van de berg te staan, waar we die ochtend geweest waren. Het hele rondje waar we een paar dagen over wilden doen, dus in 1 dag afgelegd!

De overnachtingsplek was prima, met een prachtig uitzicht en aan een groot stuwmeer. Er zijn trouwens heel veel stuwmeren in de bergen.

De volgende morgen besloten om de bergen te verlaten en wat meer land inwaarts te rijden naar een ander groot stuwmeer. Helaas wachtte ons een onaangename verrassing; de knal die we gisteren hoorde, bleek toch van een band afkomstig te zijn; lekke voorband! Dus we moesten eerst de band verwisselen alvorens verder te kunnen rijden. Het reserve wiel van de cabine getakeld, een zware klus! Vervolgens de band verwisseld en daarna met al onze krachten de kapotte band weer op de cabine geplaatst, pffff het was gelukt!

De lekke band 
band van de cabine laten zakken
moeren losdraaien
krik eronder plaatsen
band is eraf
Reserveband erop, moeren aandraaien
Moeren aandraaien
Hij zit erop!
En met al onze krachten de kapotte band weer op de cabine gehesen

Op naar onze volgende plek, een mooi stuwmeer op de grens van het Serra da Malcalta, een gebergte aan de grens met Spanje. We hebben heerlijk gezwommen in het meer. De volgende dag wilden we Monsanto bezoeken. Dit schijnt 1 van de oudste plaatste te zijn in Portugal. We konden echter geen goede parkeerplek vinden in de buurt van de plaats. Een hele steile klim naar Monsanto zou het gevolg zijn, want het plaatsje ligt op een steile heuvel. Aangezien het ruim 30 graden was, hebben we dit bezoek uitgesteld naar een later tijdstip en zijn we doorgereden naar een camping in de buurt van Idanha-da-Nova. Een camping met zwembad en aan het meer gelegen. Heerlijk wat een verkoeling!!

De volgende dag wederom naar Castelo Branco om te zien hoe het stond met onze overboekingen naar de Portugese rekening. Het geld van mijn Nederlandse rekening was gearriveerd, maar nog niet van onze Franse rekeningen. Later bleek dat geld nog niet eens ervan af geboekt te zijn! Dus de bank maar weer eens gebeld….nee, je mag hooguit eenX bedrag per keer overboeken en ook nog eens een beperkt maximum bedrag per dag……konden dat dus weer opnieuw gaan doen. In plaats van dat ze je een berichtje sturen dat het niet kon op de manier zoals wij dat deden….nee joh!! Franse banken gaan echt niet met hun tijd mee.

Ook bij een bandenboer een nieuwe voorband erop laten zetten, dit was binnen 15 minuten gepiept! Rijden weer met een veiliger gevoel rond, nu de hele oude reserveband weer op het dak ligt!

Binnen 15 minuten zat de nieuwe band erop. En met een heftruck werd het reservewiel weer op de cabine geplaatst!

Na een nachtje in Castelo, op de reeds bekende parkeerplaats, zijn we de volgende dag naar Serta gereden waar een muziek festival was. Een kleinschalig festival aan de oever van de rivier. Mooie muziek gehoord, veel folk . Helaas waren er op vrijdagavond weinig mensen, zaterdag was het drukker. Ons lukte het niet om alle bands te bekijken, want het ging door tot in de vroege uurtjes. Lotte vond de harde muziek niet fijn, wat jammer was, want ze had volop ruimte en vriendjes om mee te spelen, maar ze vond het allemaal maar niets, dus haar vroegtijdig beide avonden naar huis gebracht. De 2de avond was ze best lang alleen geweest, dus erg blij toen wij tegen 1 uur thuiskwamen. Toen ik haar nog even uitliet, ging ze er opeens als een speer vandoor, vermoedelijk een kat gespot. Ze kwam echter niet terug toen ik haar riep. Na een tijdje gaan kijken en toen bleek het pad te eindigen in water, deel uitmakend van de rivier!! Vermoedelijk was ze met een harde plons daar in terecht gekomen. Ze was in geen velde of wegen te zien. Ton er bij gehaald en gaan zoeken. Om aan de overkant van het water te komen moesten we eerst omhoog klimmen, om een huizenblok heen om vervolgens door varens, brandnetels en bramen ons een weg te banen naar de oever van de rivier. En daar zat ze, achter een muur, apathisch onder een struik. Ze reageerde niet op haar naam, was echt in shock. Ton heeft haar opgetild, over de muur en we zijn onze weg terug gegaan door alle prikkels. Thuis dook ze meteen de mand in, en de volgende dag leek alles ok met haar. Toen we de cabinedeur open hadden gezet om te gaan vertrekken, zat ze er heel snel in. Normaal moeten we haar een kontje geven, maar nu was ze er zelf snel in gaan zitten, toch blij om die onheilsplek te verlaten!

Nu zijn we aangekomen bij de kust. Heerlijk 10 graden koeler en Lotte kan weer spelen en graven op het strand met haar bal…happy dog, happy us!!

Een avontuur in een avontuur

 

 

Not all those who wander are lost, gelukkig. De weg ontvouwt zich tijdens de reis, en dat is mooi. Al in Griekenland kwam het soms ter sprake; “wat zou het fijn zijn weer wat te moestuinieren, wat bomen te planten, met de handen in de grond”. Dat deden we onderweg natuurlijk soms wel, bij anderen op de boerderij. Plantjes planten, onkruid wieden enz., maar voor dat er dan geoogst kon worden waren we al weer weg, op naar een nieuwe horizon. Een rustmoment, een vaste basis waar je het geplante boompje ook kon zien groeien, dat was een wens die altijd stiekem met ons mee reed. En waar dan op deze prachtige planeet? Zonder dat we beiden het land echt goed kenden kwam de gedachte aan Portugal steeds weer bovendrijven. Fijne vriendelijke relaxte mensen, een fijn zuid Europees klimaat en niet duur. Nou ja, we gingen toch die kant op dus tijd genoeg om onze ogen open te houden voor een mooi lapje grond. In midden/oost Portugal bleek het prijstechnisch het meest verantwoord. Een prachtgebied maar veel leegloop van de plaatselijke bevolking. Velen gingen ons voor in deze regio om hier een nieuwe basis te creëren , veelal als zelfverzorgers met permacultuurtuinen, yoga-retraite-centrum, biologische bedrijven, of gewoon rustzoekers en kluizenaars. Het noorden van Portugal is ons toch te koud en ruig, midden zuid te droog en de Algarve onbetaalbaar. Deze regio-rond Castelo Branco- is pakweg 2 uur van de kust, da’s goed te doen voor een lang uitwaaiweekend met de truck aan het strand. En wat zouden we daar dan willen, op zo’n stuk grond? “Die Gedanken sind frei” is het eerste wat in me opkomt. Prachtig Duits lied uit 1800, onderaan deze blog zal ik de volledige tekst even typen (lezen hoor, echt mooi). Ja, wat willen we daar? Zomaar wat gedachtenspinsels die bij ons opkwamen: Een moestuin met oa permacultuur en heuvelbedden  om onszelf van groente te voorzien, een voedselbos met vruchten, noten, kleinfruit (ongelogen; een lijst van pakweg 40 boom-en struiksoorten ligt al klaar), olijfolie maken (en laten transporteren naar NL door fairtransport.eu, die met prachtige zeilklippers goederen als rum, olijfolie en wijn vervoeren), een alternatieve camperplaats met voor fijne reismensen, een yurt neerzetten , eigenlijk gewoon een liefdevolle plek hebben/ creëren waar we kunnen zijn als we daar zin in hebben. Als uitvalsbasis met Marokko en Madeira om de hoek voor als het ’s winters echt te koud wordt. En last but not least: als kind droomde ik (Ton) er al van sinaasappels en bananen te kunnen plukken uit eigen tuin. Nou is dat laatste-die bananen- hier geen vanzelfsprekendheid (maar proberen kan altijd) maar die sinaasappels dat moet lukken. Op zoek naar een plekje dus waar bovenstaand allemaal zou kunnen, zonder het ook allemaal te moeten gaan doen , ik schreef al, die Gedanken sind frei. Aldus met makelaars op stap geweest met als basisgedachte “minimaal 1 hectare met water op het terrein”. Het ene na het andere perceel bekeken, we werden er haast tureluurs van. Annemieke was erg gecharmeerd van een “cosy” terrein van 3,5 hectare met terrassen, genoeg water en olijfbomen. Helaas was de omgeving en een deel van het terrein afgelopen zomer verwoest door bosbranden…En hoe mooi de plek ook was, zodra in in de verte keek had ik toch een beetje het “daar ligt Mordor-gevoel” . De makelaar bracht ons uiteindelijk naar een terrein (wat niet op internet stond) waar mijn hart direct sneller van ging kloppen. Vanaf de toegangs(zand)weg zag je vooral een droge wat verwaarloosde olijfboomgaard, pakweg 150 olijfbomen. Maar bij het oplopen van het terrein (wat uiteindelijk 7 hectare bleek) ontpopte zich een waar paradijs. Na de olijfgaard een verwaarloosd schuurtje (met als bewoners een koppel zwaluwen , een vleermuis en een gewone muis) kwamen we bij een door wilgen overgroeide volle vijver van zo’n 100 m2, water genoeg dus. Even verderop een heus eucalyptusbos met verkoelende schaduw, om dan af te dalen naar een 3-tal moestuinterrassen, met naast wat fruitbomen vooral overwoekerende bramen….. Verder naar beneden dan -op 2 niveau’s- twee enorme bloemenweides, een insectenparadijs, deels begroeid met volwassen hoogstam appel-peren-en kersenbomen, afgewisseld met wat kurkeiken het geheel op goede losse en vruchtbare grond. Aan de rand hiervan een enorme (overwoekerde) waterput. Aan het eind kabbelt dan een beekje (moet je je eerst door 10 meter manshoge varens worstelen). Een hoge-nooit afgemaakte- toren op palen staat centraal op het terrein. We vermoeden dat ’t ooit een soort watertoren moest worden, ik zou er graag ooievaars op zien, die hier veel nestelen in de buurt. Er mag op het terrein tot 200 m2 gebouwd worden, maar vooralsnog zou dat niet nodig zijn want we hebben tenslotte ons eigen huis (op wielen) al bij ons. Als extra bonustoetje; op 5 minuten rijden ligt een prachtig stuwmeer, om even af te koelen tijdens de hete zomers. Tja….. als ik heel diep bij mezelf naar binnen kijk en ook mijn roots de nodige aandacht geef, ben ik eigenlijk gewoon een boer. Niks automonteur, een boer woont in mijn hart. De grond, de natuur, de verbondenheid, daar is het verlangen naar. En dan slaat bij zo’n plek natuurlijk het peerd op hol. Na de bezichtiging lieten we het even bezinken. Ook Annemieke was enthousiast, maar na 3 dagen besloten we om het land-naast nog enkele andere percelen- nog eens te bekijken. Die avond, na de tweede bezichtiging, besloten we om de volgende dag met de makelaar om de tafel te gaan zitten om over de prijs te praten , en de afspraak werd met hem gemaakt voor de volgende dag. Die ochtend werd Annemieke wakker met een knoop in de maag. ” O jee, prachtig terrein, zoveel mogelijkheden, maar oh oh oh wat groot, wat veel werk, en toch ook ‘tis boven gepland budget” . Je moet het wel samen willen natuurlijk dus afspraak afgeblazen. Daarna naar Tomar gereden , vrienden Gerrit en Mirjam bezocht, de boel een beetje laten bezinken, en -niet te vergeten- de interrailtreinticket bij Gerrit en Mirjam opgehaald die daarheen verstuurd werd. (in juli reis ik naar Nederland voor een reünie en papa-bezoek, vliegen binnenin Europa anno 2018 kan echt niet meer vind ik). En passent hebben we daar bij het financiën -bureau een zgn NIF nummer gehaald, fiscaal nummer dat je nodig hebt om hier iets te kopen, dat ging gelukkig vlot. Na een week de koppen weer eens bij mekaar, het stuk grond bleef spoken, en toch weer terug naar Castelo Branco om met de makelaar te spreken. En daar werden we het eens (dwz we kregen onze zin niet qua prijs, maar met de geboden korting konden we leven). Getekend, aanbetaald en nu veel regeldingen. Portugese bankrekening geopend, moneytransfers via het altijd lastige Franse bankwezen enz. Nu even uitblazen en (vooral) afkoelen in de bergen, de Sierra Estrela, op een steenworp afstand van de nieuwe plek. En nu? Uiteraard even geduld oefenen. En daarna? Gelukkig zijn noch Annemieke noch ik van al teveel plannen. Tuurlijk, je kunt een ei leggen en dat helemaal volplannen en invullen, in de hoop dat alles loopt zoals je je voorstelt . Wij hebben een eitje gelegd en zien wel wat eruit komt, zoals ik in het begin van dit verhaal al schreef; de weg ontvouwt zich tijdens de reis. Het voorkomt teleurstelling, en zo blijft alles lekker spannend . En het reizen dan? Dat gaat-met een klein intermezzo- gewoon door hoor. Ik schreef al, misschien de winter naar Marokko (of verder) en ook de rest van de planeet buiten Europa staat nog op de wenslijst van ons en onze truck. Vooralsnog dus even hier, lekker bezig. O ja, voor wie zich deze zomer/najaar verveelt of verlangt naar een werkvakantie: we hebben nog wat handjes nodig om te snoeien (veel), te zagen, te maaien, te sjouwen en te bouwen. En die olijfolie maken-hierboven al vermeld- dat gaan we zeker doen met die 150 bomen. We hebben in Griekenland kunnen leren hoe het moet. Voorbestellen? Ja graag!

Love,  Ton (hieronder wat filmpjes en de beloofde oude Duitse tekst).

Hier tussen zou eigenlijk nog een filmpje van het eucalyptus bos en de terrassen horen, maar dat was te lang en duurde een eeuwigheid om te uploaden.

DIE GEDANKEN SIND FREI: anno 1810, auteur onbekend

-Die Gedanken sind frei, wer kann sie erraten? Sie fliehen vorbei wie nächtliche Schatten. Kein Mensch kann sie wissen, kein Jäger erschiessen mit Pulver und Blei: die Gedanken sind frei!

Ich denke was ich will und was mich beglücket, doch alles in der Stille und wie es sich schickt. Mein Wunsch und Begehren kann niemand verwehren, es bleibet dabei: die Gedanken sind frei!

Und sperrt man mich ein im finsteren Kerker, das alles sind rein vergebliche Werke. Denn meine Gedanken zerreissen die Schranken und Mauern entzwei: die Gedanken sind frei!

Darum will ich auch immer den Sorgen entsagen und will mich auch nimmer mit Grillen mehr plagen. Man kann ja im Herzen stets lachen und scherzen und denken dabei: die Gedanken sind frei!

Ich liebe den Wein, mein Mädchen vor allen, sie tut mir allein am besten gefallen. Ich bin nicht alleine bei meinem Glas Weine, mein Mädchen dabei: die Gedanken sind frei!

Op de plaats rust

Op zondag uit Coimbra vertrokken. Die dag werd er een colorrace gehouden in de stad. Een hardloop parcours werd er gelopen en overal werden mensen bekogeld met gekleurde verfpoeder. Tegen de middag zag je dus allerlei gekleurde mensen rondlopen, een grappig gezicht.

Color run Coimbra

Wij zijn die dag naar een opgedane kennis via Facebook gereden, welke ons aangeboden had om bij hem op het land te komen staan. Leuk om te zien waar hij mee bezig is, pas 1,5 maand in Portugal, en 8 hectare land om een paradijs van te maken, een hele klus. Gaat hem vast wel lukken.

Dinsdag weer naar Castelo Branco gereden, daar hadden we woensdagmorgen vroeg een afspraak met een makelaar. Deze liet ons, naast het door ons gevraagde stuk nog vele andere percelen zien. Aan het eind van de dag duizelde het wel een beetje, en ik was wat beroerd van alle bochten en hobbelweggetjes die we reden. Een dag rust, op wederom de camping, kwam ons goed uit, want vrijdag morgen zouden we weer op pad met de makelaar. Inmiddels besloten dat we 1 stuk land graag nogmaals wilde bezichtigen. Ton vond dit stuk geweldig, ik was nog niet overtuigt. Na de 2de bezichtiging (en nog een aantal anderen) besloten om de volgende dag met de makelaar om de tafel te gaan om te zien of er wat aan de prijs gedaan zou kunnen worden, want het lag nogal boven ons budget. Zover kwam het echter niet, want de volgende dag werd ik wakker met een knoop in mijn maag, mijn hele lijf schreeuwde NEE, niet doen!! Ik vond het te groot, te duur, teveel werk, teveel moeten, vrijheid inleveren, ik kon het niet. Ton hevig teleurgesteld, maar ja, het was even niet anders.

Ton bekijkt de appelbomen op het stuk land

We zijn toen richting Tomar gereden, waar oude vrienden van Ton wonen. Een dag op een camping gestaan en 2 dagen bij een stuwmeer, prachtig, het rijk alleen! Natuurlijk Ton zijn vrienden bezocht die daar dicht bij wonen. Het weer laat wel wat te wensen over. Is het in Nederland zomers warm de laatste tijd, hier lijkt het meer op het vroege voorjaar, temperaturen rond de 20 graden en af en toe een buitje. Zeer ongewoon voor deze tijd van het jaar! In Tomar hebben we ons fiscale nummer aangevraagd, wat binnen een half uurtje geregeld was. Als we wat willen kopen hebben we dat in elk geval nodig.

Lotte en Ella (bij vrienden Ton)
Warme dag
Koude dag, het wisselt elkaar af…

Nu is het nog wachten op Ton zijn interrailkaart die hij online heeft besteld en naar deze vrienden wordt gestuurd. Hij gaat nl in juli ruim een week naar Nederland ivm een reünie en een bezoek aan zijn vader.

We staan nu op de camperplaats in Tomar, een oude camping die nu fungeert als gratis camperplek; ideaal! En op loopafstand van het centrum. Welke kant we opgaan als Ton zijn ticket heeft, dat weten we nog niet….volgende blog meer daarover!

Noord,zuid, oost, west…..

Thuis best!!

Ja, we zijn nog altijd erg blij met ons rollend huis, ons thuis. Waar we ook staan, thuis is de beste plek!!

Na het vertrek van de camping zijn we in 2 dagen naar Castelo Branco gereden. We zijn op de camping gaan staan ten noorden van de stad. Voor €7 per nacht hoef je dat niet te laten. De volgende dag hadden we een afspraak met een makelaar die ons behalve het door ons uitgezochte stuk land nog 3 andere plekken liet zien die te koop waren. Tevens veel van de regio gezien. Alle indrukken laten bezinken en besloten dat we echt nog meer willen bekijken. Het “ja, dit is het gevoel” hadden we nog niet.

Vriendje van Lotte op de camping

Toen we nog in noord Spanje waren had ik een keer gereageerd op een verzoek op een boerderij te passen ivm afwezigheid van de eigenaar. Daar toen geen reactie op ontvangen. Nu kreeg ik echter van diezelfde boerderij een verzoek of we alsnog een weekje konden komen, met name om de tuin water te geven. Het was wel weer 130 km naar het noorden, maar ach, waarom niet. We hebben alle tijd, en als we er iemand een plezier mee kunnen doen…. Voor ons is het ook leuk om te zien hoe anderen een stuk land hebben omgetoverd tot een paradijselijke plek.

We zijn er de volgende dag heengereden. De toegangsweg naar de boerderij was erg smal, maar met wat passen en meten lukte het ons om er heen te rijden. Er was echter niemand thuis. De eigenaresse zat in de Algarve, een vriend van haar zou ons opvangen. Zij had zijn telefoon nummer gegeven, maar deze werd niet opgenomen. Via messenger had ik contact met de eigenaresse. Zij vermoedde dat hij yoga aan het doen was bij de rivier, en zo wel zou komen. Na ongeveer 1,5 uur wachten kregen we de schrik van ons leven; we zagen de Magirus op het pad naar beneden rollen….Ton als een speer er naar toe, en ik stond te trillen op mijn benen. Achter het stuur zat degene die ons op zou vangen. Wat een idioot om achter het stuur van ons huis te gaan zitten. Niet geheel ongevaarlijk ook om het ding van de handrem te halen als de motor niet draait! Gelukkig geen brokken veroorzaakt. Meneer bleek vervolgens ook nog eens stomdronken te zijn! Kon geen fatsoenlijk woord uitbrengen, laat staan behoorlijk op zijn benen staan…..niks yoga bij de rivier!

Bij de boerderij

Wij hadden begrepen dat hij de volgende dag zou vertrekken, want er was ons gevraagd een dag eerder te komen. Nu bleek hij pas een dag later te vertrekken. Om half 8 ’s morgens kwam meneer vragen of ik wilde helpen met het sproeien van de tuin. Ik zat nog in mijn ochtendjas, met een nog onaangebroken volle pot thee, maar vooruit, in de kleren en de tuin in. Daarna vertelde hij ons dus dat hij die dag nog niet zou vertrekken. We hebben hem verder niet meer gezien. Omdat het ging regenen zijn we de hele dag lekker in ons huisje gebleven en hebben allerlei kleine klusjes gedaan. Er liepen ook 2 jonge honden rond, Lena en Rupert. Erg speels maar Lotte vond dat af en toe teveel van het goede.

De volgende dag hebben we de man in kwestie niet meer gezien. Zijn volgepakte auto stond achter ons huis geparkeerd. Aan de eigenaresse gevraagd of hij nog van plan was te vertrekken. Zij was er vanuit gegaan dat hij ’s morgens vroeg zou vertrekken naar haar toe in de Algarve. Het was inmiddels 10.30u, dus vroeg vertrekken zat er niet in. In huis had ik een paar keer geroepen, maar geen antwoord gekregen. De eigenaresse kreeg ook telefonisch geen contact. Omdat wij boodschappen moesten doen, moest zijn auto verplaatst worden, wat geen probleem was, want de sleutel zat erin. De honden moesten we maar in de keuken doen als we weg gingen. Dat gedaan, maar tot onze verbazing liepen ze binnen 5 minuten weer rond ons huis. In de keuken van het woonhuis zag ik iemand bewegen. Toen ik echter later weer zijn naam riep, werd er wederom niet gereageerd. We hadden al aangegeven aan de eigenaresse dat we voor het water geven van de tuin niet hoefde te blijven, want de komende 5 dagen was er regen voorspeld. En gisteren had het ook enorm hard geregend. Ons was niet duidelijk of hij de honden mee zou nemen, maar daar moest dan maar een oplossing voor gezocht worden.

We zijn toen boodschappen gaan doen. Beiden voelden we het als een enorme opluchting om daar weg te zijn! Zo sterk zelfs dat we besloten niet meer terug te gaan. Geheel niet onze manier van doen, maar de plek voelde zo fout, dat we dit toch hebben doen besluiten.

verbrande berghellingen

We zijn doorgereden naar Coimbra, een mooie oude stad in het midden van het land. Even wat cultuur snuiven.  Onderweg kwamen we door hele grote delen met compleet verbrande berghellingen. Zo’n triest gezicht. Bijzonder was wel dat er hele dorpen gespaard zijn gebleven. deze hebben werkelijk in een hellevuur gestaan, heel bizar!

Coimbra

klooster

Botanische tuin

 

Volgende week staan er weer een aantal afspraken gepland met verschillende makelaars rond Castelo Branco.

Werk op de camping

De afgelopen 2 weken zijn we aan het werk geweest op de camping van Natascha en Timo. Hoog op een berg met prachtig mooi uitzicht op onder andere het plaatsje Cabeceiras de Basto in het dal en de vele mooie bergtoppen. We hebben meegeholpen met de bouw van 2 grote blokhutten/huisjes, die voor het komend seizoen af moeten zijn. Schuren en verven, balanceren op steigers. Het worden mooie huisjes en hopelijk zijn ze pico bello in orde voor het seizoen begint.

We hebben stukken land waar verbrandde brem opstond, schoongemaakt; zagen, breken sorteren en stapelen.

Ook hebben we voor het nieuwe paard wat vandaag is gearriveerd een stal afgebouwd en het terrein klaar gemaakt. Een mooi paard wat hier vast een prima tijd krijgt. Samen met de ezels, andere paarden en honden.

Nieuwe stal

In het weekend waren we vrij en hebben op zondag samen met Laura en Peter een prachtige wandeling gemaakt door het ruige berggebied. Het weer was wisselvallig, van snikheet tot bibberen in de koude wind en mist. Weer zoals dat past in de bergen, zeer veranderlijk!

We hadden een leuk team met leeftijdsgenoten. Elke middag of avond samen eten, en ’s avonds regelmatig even napraten bij het kampvuur.

Op onze trouwdag werd onze Magirus versiert en kregen we een mooi boeket bloemen. ’s Avonds gingen we uit eten met zijn allen in Moscoso. Een klein dorpje met 3 restaurants, een paar huizen/boerderijen. Elk weekend zitten de restaurants afgeladen vol. Er komen zelfs mensen uit Porto eten, en dat is toch gauw 2 uur rijden hier vandaan. Alles wat in het restaurant klaargemaakt wordt komt uit het dorp. Rundvlees en geiten stoofpot. De koeien hebben hier gigantisch grote hoorns.

 

Vandaag ruimen we de boel weer in. De laatste wasjes worden gedaan en de boel weer schoongemaakt.

De was in de nieuwe machine

We hebben een fijne tijd gehad, ook Lotte had et erg naar haar zin, en was weer helemaal deel van de roedel.

Morgen trekken we verder naar het zuiden. We hebben in de buurt van Castelo Branco een mooi stuk grond te koop gezien, wat we met eigen ogen willen bekijken. Hopelijk lukt dat de komende week…..wordt vervolgt.