In Nederland

13000 km’s verder en weer terug in de plaats waar we ruim 3 maanden geleden elkaar het ‘Ja’ woord gaven. Het rondje is rond. Nederland.

Nederland

Na 4 maanden reizen, nu weer een kleine tussenstop in Nederland. Hoofd reden is de afwachting van de geboorte van het eerste kleinkind. Verder zit er een tandarts bezoek in de planning, moet er een nieuw paspoort aangevraagd worden (afspraak 5 september), en is mijn moeder eind van de maand jarig. Natuurlijk bezoeken we de familie en wat vrienden. We zullen naar schatting een week of 3 in Nederland zijn alvorens weer verder te reizen.

Een terugblik op de afgelopen maanden. We hebben veel, héél veel gereden, en dan ook heel veel gezien. De Magirus heeft zich prima gehouden en ook ons huis bevalt ons super goed. We hebben nooit zonder stroom gezeten en water was ook overal verkrijgbaar. Overnachtings-kosten zijn minimaal geweest, desondanks ons budget ruim overschreden. Maar goed, we hebben de duurste landen nu gehad, en heel veel km’s gemaakt. Hoogtepunten waren toch wel de Lofoten, en bezoek aan Skjervøy in het noorden van Noorwegen en het terug zien van de oude bekenden daar, met name Astrid, Adolf en Gøril. Ook waren de vele nationale parken de moeite waard, de mooie wandelingen, het kano varen. Bezoek aan de verschillende hoofdsteden. Ja we hebben intens genoten.

Hoe verder? We gaan minder rijden, dat staat vast. We zullen na Nederland zuidwaarts gaan, vermoedelijk richting Griekenland of Italië. We willen vaker langer op 1 plek blijven, zodat we ook meer tijd hebben om creatief bezig te zijn. Ook willen we deze winter gaan werken via Work away, of indien het zich aandient, betaald werk. De afgelopen maanden zijn we vooral toerist geweest, waar niets mis mee was, maar trucknomad zijn is een lifestyle, en die moeten we nog een beetje vorm gaan geven. Dus na Nederland gaan we het anders doen. Natuurlijk blijven we jullie op de hoogte houden van al onze avonturen, daar zal niets in veranderen. De komende weken zal het wat rustig zijn op de site. Wel zal ik alle foto’s eerdaags plaatsen, want daarmee loop ik nog al wat achter! Tot de volgende keer !!

Woodstock forever

Woodstock forever festival, wat een heerlijk kleinschalig festival. Vandaag hebben we het festival terrein verlaten na een paar heerlijke dagen ondergedompeld te zijn in muziek.

Het kampeerveld

Via Facebook (bedankt Dirk) kwamen we achter het bestaan van dit festival. In het Thüringenwald, voormalig Oost-Duitsland. Gelegen op een 700 meter hoge heuvel met geweldig uitzicht, net buiten het dorp Waffenrod. Kamperen kan op de velden rond het festival terrein, alles in loopafstand van een paar minuten, wat echt heel fijn is. Het festival zelf is klein, pak um beet 5000 bezoekers (natte vinger werk) Er zijn 4 podia waar bands optreden, in totaal ruim 20 bands te bewonderen. Van een kleine bühne tot groot buiten en binnen podium.

Klein podium
Grote podium

Het fijne van het festival is dat alles mag, in die zin; geen strenge controles, je mag je eigen drank meenemen, ja zelfs honden mogen mee, en gewoon los lopen! Op het veld mag je bbq-en en bij niet al te droog weer een fikkie stoken.

Groot vuur op het festival terrein

De gemiddelde leeftijd van de festivalgangers was waarschijnlijk 50+, zodat het helemaal ons ding was. Weinig jongeren en een hoog ‘senioren-blond’ gehalte! Natuurlijk echt Duits, met veel bier en braadworsten. Vele liepen er uitgedost bij als ouwe hippies, (morgen ws weer 3 delig op kantoor), maar ook echte ouwe hippies waren aanwezig. De sfeer was gemoedelijk, vriendelijk, het ‘alles kan’ gehalte alom aanwezig.

Natuurlijk ook goede muziek gehoord, van de zingende zaag t/m Focus. Beiden hadden we Focus nooit eerder gezien, en het was zeker de moeite waard. Oude Thijs van Leer doet het nog goed!

Voor Lotte was het ook een feestje. De hele dag los, vele soortgenoten aanwezig waar al dan niet mee gespeeld werd. Veel aandacht van buren op het terrein en iedereen die wel haar balletje wilde gooien. En natuurlijk kon ze ook kuilen graven in het veld. Happy doggie, happy baasjes! Voor herhaling vatbaar !!!

Berlijn

Met de “park4night” app weer een prima stek gevonden om (gratis) te overnachten in Berlijn. Aan de rand van het voormalige vliegveld , Tempelhof.

De tempelhof gezien vanaf het dak van de Magirus

 Tempelhof, een vliegveld met geschiedenis. Hitler wilde er ’s werelds grootste luchthaven van maken, dé uitstraling van het derde rijk. Zover is het nooit gekomen, maar het bleef een luchthaven tot 2008. Van juni 1948 tot mei 1949, tijdens de blokkade van West-Berlijn door de Sovjet-Unie heeft Tempelhof een vitale rol gespeeld als eindpunt van de Berlijnse luchtbrug die de Geallieerden uitvoerden onder directie van de Amerikanen. De luchtroutes boden de enige toegang tot dit gedeelte van Berlijn en haar 2 miljoen inwoners. Gedurende 320 dagen voerden militaire vliegtuigen voedsel, medicijnen en alle andere belangrijke zaken, zoals steenkool aan. Dankzij deze gebeurtenis keken de Berlijners anders tegen de luchthaven aan. Het werd niet langer in verband gebracht met de nazi’s. Na de sluiting van de luchthaven hebben de Berlijners zich in een referendum uitgesproken dat Tempelhof een park moest worden en dat het niet bebouwd zou worden. En zo geschiedde. Een prachtig open veld van 380 hectares. Er zijn volkstuinen aangelegd, grote honden uitlaatplaatsen, Een geweldige midgetgolf baan, een paar ‘biergartens’, bbq velden en op de start-en landingsbanen wordt gejogd, geskateboard, gefietst, gesurfd. Het is een multicultureel bonzend hart geworden, een genot om er te picknicken, te luieren of juist heel sportief je rondjes te rennen of fietsen. Dit was op zondagmiddag onze eerste kennismaking met Berlijn anno 2017. Wat een heerlijke binnenkomer!

tuintjes

midgetgolfbaan

De 2 dagen hierna hebben we Berlijn verder op de fiets ontdekt. Natuurlijk een aantal bezienswaardigheden bezocht, zoals, Alexanderplatz, waar we ook wat geshopt hebben, de parlementsgebouwen, Brandenburger Tor, verschillende monumentale gedeeltes van de muur. En deze maakten zeker indruk. Zo vreemd om te realiseren dat al die ellende heeft plaatsgevonden tijdens onze levens, en dat het nog maar zo kort geleden is dat de muur daadwerkelijk sneuvelde. Die herinnering staat in ons geheugen gegrift.

Muur en wachtpost

Er staat op 1 plek nog 1300 meter muur overeind. Daar hebben kunstenaars van alle uithoeken van de wereld kunstwerken op geschilderd. Een lelijke muur is zo toch nog een beetje mooi gemaakt.

In Kreuzberg hebben we heerlijk over een markt geslenterd. De groentes en fruit waren hier zo ontzettend goedkoop dat het verleidelijk was om er geen kilo’s van te kopen. Maar ja, wat moet je met zulke grote hoeveelheden? Daar hebben we de plek niet voor. Dus ons ingehouden en alleen 2 super sappige mango’s gekocht voor €1.

Natuurlijk hebben we de laatste middag in het park gezeten. Genietend van het zonnetje en alle sportieve Berlijners om ons heen. De indrukken verwerkend van deze heerlijke en mooie multiculturele stad, met vriendelijke mensen. Een bezoek absoluut waard.

Polen

Nadat we het oerbos verlaten hebben, zijn we dwars door Polen gereden richting Berlijn. Het was heet, tegen de 35 graden. Eindelijk echte zomerse temperaturen, alhoewel het wel zweten was in de cabine. Maar goed we zullen niet klagen!!

Polen doorkruist, een mooi land! Vrij vlak, heel veel landbouw, granen en mais, weinig veeteelt. In het oosten tegen de Wit-Russische grens vele langgerekte dorpen met kleine houten huisjes, sommigen in slechte staat, anderen mooi gerestaureerd. In deze regio zag je naast de katholieke kerken, allemaal met 2 torens, ook nog Russisch orthodoxe kerken, met mooie kelkvormige messing torens. Maar Polen is een katholiek land. Bij elk dorp zie je een beeld van Jezus of Maria in een perkje omringt door bloemen en vaak versierd met gekleurde linten. Ik had er een hele serie foto’s van willen maken, maar helaas is dat vanuit een rijdende auto erg lastig en stoppen was meestal niet mogelijk.

Ook wordt er enorm veel aandacht besteed aan de begraafplaatsen. Graven vol bloemen en mooie kandelaars. Er zijn ook enorm veel begraafplaatsen, waarschijnlijk doet men hier niet aan ruimen en cremeren. Helaas hebben we er geen in het donker gezien, want dat was vast mooi geweest met al die kandelaars (mits ze branden natuurlijk!).

We hebben overnacht op verschillende plekken, op een parkeerplaats bij een museum, langs een rivier en bij nog een rivier. En ook een nachtje op een soort camping bij een klein meertje. Warschau hebben we ivm de hitte overgeslagen. Bij 35 graden is het niet fijn in een stad.

oude ruime langs de Wisla
De Wisla

Door de hitte ontstonden er ook enorme onweersbuien met hevige windstoten. 1 keer reden we ’s morgens door zo’n bui, het was gewoon pikke donker en in een mum van tijd stonden de straten blank! Heftige tropische bui, waarbij ook een aantal bomen sneuvelden. Op de avond dat we langs de rivier stonden, begon het ook te onweren en enorm hard te waaien, de Magirus stond heftig te schudden. De volgende dag bleek dat deze storm heel veel schade had aangericht. Er waren werkelijk hele bossen omgewaaid, echt bomen afgebroken als lucifer houtjes! Ongelooflijk, we wisten niet wat we zagen !

Foto’s vanuit de auto genomen, dus niet zo heel duidelijk, maar de ravage was enorm. Ook hebben we daken van huizen er naast zien liggen. We kunnen nog van geluk spreken dat we geen boom op ons huisje hebben gekregen!

Het laatste stuk in Polen hebben we op de snelweg gereden, tolweg, geheel tegen onze principes in, maar goed het schoot wel lekker op na heel veel smalle hobbelige weggetjes. Het stuk tot de Duitste grens bestond voornamelijk uit bos aan beide kanten van de weg. En wat heel bijzonder was waren de enorme hoeveelheden wildpassages, zowel over als onder de snelweg. Echt soms wel elke kilometer! Ongetwijfeld bedoelt om de fauna migratie in stand te houden tussen de diverse natuurgebieden.

Inmiddels aangekomen in Berlijn, waar we naast het oude vliegveld de Tempelhof een plekje hebben gevonden. Maar hierover de volgende keer meer.

Kappen met kappen?

Gisteren en vandaag waren we in het veelbesproken oerbos en (deels) Nationaal Park Bialowieza. Ergens ook daadwerkelijk zijn in vergelijking met “gelezen op het nieuws” is een van de highlights van het reizen. Zien, voelen, proeven, ruiken, het zijn deze zintuigen die een vrije geest mogelijk maken, en zo ook vooroordelen kunnen sturen. Gelukkig. Want eerlijk is eerlijk, bij het land Polen had ik me toch iets anders voorgesteld. Een belabberde democratie (uhhh dat vind ik nog steeds) in een land waar voor natuur nog weinig plaats en respect is, uitbuiting van het land, grijze fabrieken doemen op in gedachtenspinsels. Maar niets is minder waar , blijkt. De eerste dagen belandden we in Nationaal Park Wigierski en de verrassing was groot. Enorm natuurgebied met grote meren. Wel toegankelijk, maar grotendeels niet voor motorvoertuigen. Ook op de meren motorverbod, dus hier en daar een zeilboot, kano of klein elektrisch stil motortje op een plaatselijk houten vissersbootje. Wat een verademing, in vergelijking met de volle lawaaierige meren in bv Friesland.

in de kano

Ook de hier en daar geplaatste openbare toiletten van vergelijkbaar “gezond verstand” niveau. Simpele houten huisjes met binnen modern composttoilet, inclusief een emmer fris zaagsel. Een verrassende binnenkomer in dit prachtige land. Verder reizend richting Bialowieza daalt de schoonheid van het land en de minieme invloed van de mens als een warme deken op ons neer. (ja, heet is het trouwens ook al een tijdje). Honderden kilometers door bossen, glooiende open velden, en uiteraard akkerland met goudgele tarwevelden. Gisteren dus in Bialowieza aangekomen. Met het idee de kleine maar volhardende actiegroep te bezoeken die hier al sinds 2016 strijden om houtkap te voorkomen en het hele gebied de status van Nationaal Park te bezorgen. De weg erheen voert ons al door een deel van het oerbos. We belanden op de grote parking van het gelijknamige dorpje, en oriënteren ons wat. Grote billboards met foto’s van het natuurgebied en de flora en fauna. Inkijkje in alle activiteiten, o.a het maken van vistrappen, om de forellen kans te geven stroomopwaarts te zwemmen en te paaien.

Het oerbos dus, even wat korte info in vogelvlucht. Bialowieza is een van de laatste oerbossen in Europa, samen met een aantal gebieden in Scandinavië . Het gebied bestaat uit pakweg 1500 km2, niet echt groot dus, waarvan pakweg 600 km2 in Polen en 900 km2 in Wit-Rusland. 100 km2 in Polen heeft inmiddels de status Nationaal Park, in Wit Rusland inmiddels het gehele oppervlak van 900 km2. De resterende 500 km2 in Polen is wel beschermd gebied, deels toegankelijk, deels ook niet. Het officiele park kan slechts betreden worden met een gids. So far so good. Beschermd gebied, bewaard gebleven door de zorg van Poolse adel en Russische Tsaren voor wie het destijds een ideaal jachtgebied was. Die laatste activiteit zorgde er helaas ook voor dat de laatste kuddes wilde laaglandwisenten (Europese bison) hier verdwenen. Inmiddels is deze bison hier middels Europese fokprogramma’s  weer geïntroduceerd. Ook de wolf, otter, ree, wild zwijn, bever en ongetwijfeld een enorm scala aan andere zoogdieren, vogels en insecten ,voelen zich hier thuis. Fijn dus…..ware het niet dat de Poolse regering sinds 2016 begonnen is met de kap van grote aantallen fijnsparren, die getroffen zijn door de vraatlust van de zgn letterzetter, een klein kevertje dat binnen een handomdraai zo’n gigantische boom om zeep helpt. En dat doen ze, die letterzetters. Gisteren door het bos rijdend naar Bialowieza zagen we het al, vrijwel alle naaldhout morsdood.

Fijnspar, morsdood

Het is natuurlijk een gemengd oerbos, ik schat (natte vingerwerk) zo’n 70% loofbos en 30% naaldhout. Van dat naaldhout is ongeveer 80% dood of aangetast, aan de buitenrand staan nog wel gezonde exemplaren. Tja, de Poolse regering zegt:2 vliegen in 1 klap, dode bomen om, hout verwerken, ben je kever kwijt en zo brengt ’t nog wat op…. Zit wat in. De Europese commissie echter heeft de staat inmiddels voor de rechter gedaagd, want dat is niet de bedoeling van een oerbos, zo zijn we niet getrouwd….. Vandaag waren we in het basiskamp van de actievoerders, helden zijn het, want ze hebben het probleem wel op de kaart gezet.

Ik had een hoop vragen, maar echt helder werd ’t me niet. Zo’n vrije geest is ook moeilijk te beteugelen  🙂 , maar ik verlang van mezelf dat ik flexibel blijf en mijn mening kan (her)vormen als daar aanleiding toe is. Ook de actievoerders (beetje rotwoord, dekt bij lange na niet de lading) erkennen het probleem van de letterzetter en de sterfte van de sparren. Met het kappen van de zieke bomen zouden ze nog wel kunnen leven (als het hout dan maar gewoon in het bos blijft liggen), niet met de exploitatie van het hout, bang dat dan het einde zoek is. Een status van 100% Nationaal Park zou in deze kap kunnen voorkomen. Ik blijf het gevoelsmatig een lastige materie vinden, maar kom na 2 dagen innerlijke turbulentie tot de slotsom dat het eigenlijk simpel is. Een oerbos is een oerbos. Daar blijf je anno 2017 met je poten vanaf. En die letterzetter? Die hoort daar gewoon bij, ook afblijven.

Zo, bijna klaar. Beetje lang epistel-en voor sommigen ongetwijfeld saai- geworden. Een ding moet me nog wel van het hart over dit bos. De hypocrisie waar de Europese commissie mee dweept richting Polen, de toon vooral. Geheel Midden Europa heeft dit oerbos gehad, Nederland, Noord Frankrijk, Duitsland, onder dezelfde klimatologische omstandigheden met vergelijkbare grondsoort. Dat gebied is door die landen verkwanselt, gecultiveerd, uitgebuit in Nederland zelfs geruilverkaveld (scrabblewoord) zodat iedere vierkante centimeter benut kon worden. En dan hooghartig met de vinger wijzen naar Polen , terwijl ik zelden een land gezien heb waar natuurbehoud zo hoog in het vaandel staat (zelfs het enorme (!) betegeld parkeerterrein waar we vanochtend stonden werd in zijn geheel handmatig met de schoffel van onkruid ontdaan, kwam geen round-up aan te pas). Het is de arrogantie ten top. Nederland, waar landgenoot Timmermans via de EC hoog van de toren blaast naar Polen, is nog veel triester bezig. Na het grootste deel van het land naar eigen welbevinden gecultiveerd te hebben ook nog de laatste stukjes natuur op te offeren voor asfalt (bv Amelisweerd) , en dan zonder blikken of blozen met het vingertje wijzen en schudden richting verre Oosterburen? Dat moet ook anders kunnen. How low can you go.

Ton

 

Zondagmiddag/avond

Het is zondagmiddag, de radio op de achtergrond op npo 1, want de Nederlandse vrouwen spelen de Europese finale. (net begonnen)

We zijn al een paar dagen in Polen. Door Litouwen zijn we in vogelvlucht (oeps 0-1 voor Denemarken) gereden. Alleen de westelijke kant van het land hebben we gezien. We reden geen toeristische route, want hebben al de dagen in Litouwen geen camper of buitenlander gezien. Geen steden bezocht, maar aan het strand geweest (o nee, dat was nog Letland), in een nationaal park en langs een rivier gestaan. Door een aantal mooie dorpjes gereden.

Litouwen is een graanrepubliek, veelal tarwe, maar ook gerst en haver afgewisseld met lappen veldbonen (tuinbonen) voor veevoer. Geen mais.. Hier en daar een koe aan een ketting, de huiskoe voor eigen melk, kaas en yoghurt. De kleine gemengde boerenbedrijven hebben gemiddeld zo’n 10 koeien. (yes 1-1!!!) Kleinschaligheid ten top. Maar ondanks al de velden vol graan is er geen vers brood te krijgen! En hier haakt Ton even in; HET BROODFENOMEEN.

Eerlijk is eerlijk, we wonen in Frankrijk en daar is de bakker toch wel de meest gewaardeerde ambachtsman van het dorp. Een beetje zichzelf respecterend dorp daar heeft een kerk, een kroeg en een bakker. Doorgaans 2 of meer. Zelfs de huizenprijzen in Frankrijk zijn gekoppeld aan de afstand naar de dichtstbijzijnde bakker. Nederland heeft weliswaar niet zo’n spannende broodcultuur, maar die warme (hoezo eigenlijk?) bakker is er gelukkig ruimschoots voorhanden. Duitsland op 1 denk ik , wat betreft broodkwaliteit en keuze. En wij-op weg naar het noorden – ontdekten een bizar fenomeen. Na Duitsland werd de bakkersspoeling dunner. In Denemarken was er hier en daar nog wel zo’n broodjesboer te vinden, maar in Zweden, Noorwegen en Finland was het al een beetje zoeken naar de spreekwoordelijke speld. Toch hier en daar nog succesvol in onze zoektocht. Maar dan….. de oversteek naar de Baltische staten, Estland, Letland en Litouwen. Niet 1 (!!!!!) bakker hebben we gevonden de afgelopen weken. O ja, uiteraard wel brood gegeten, tenminste dat wat er voor door moet gaan. In de buurtwinkels en supers is er ruime keuze in voorverpakt fabrieksbrood. Voorgesneden, in plastic verpakt met een indrukwekkende ingrediëntenlijst, uiteraard met de nodige conserveringsmiddelen, houdbaar tot eind van het jaar.

En het smaakt naar karton, echt waar, allemaal. Hoe kan dat??? Annemieke schreef het al, volop graan hier. Volop broodfabrieken ook waarschijnlijk, maar geen bakkers dus…. Ik heb veel over de wereld gereisd, maar zelfs het kleinste dorpje in Mauritanië of Nepal had een bakker….. De Baltics doen dus niet mee aan die bakkerscultuur. Misschien altijd al, misschien ook een erfenis van het Sovjet verleden, wie zal het zeggen? (broer Geert, weet jij daar iets van? Hoe zit dat in Rusland met bakkers? ). Ieder nadeel hep z’n voordeel, want het noopte mij tot nieuwe inzichten betreffende het bakken van indiase chapati’s. Niet dat ik dat nooit eerder gedaan had, integendeel, ik probeer al 30 jaar het concept te benaderen van die overheerlijke indiase streetfood chapati’s die je aldaar , zo langs de straat, gemaakt op open vuur, voor 20 cent bestelt met een schaaltje dahl erbij. onovertroffen verrukkuluk. Voor de herkansing dus, nood breekt wetten met dat kartonbrood hier. Op youtube een recept gezocht waar een lieftallige indiase dame in woord (Hindi) en daad de kijker begeleidt naar een geweldig eindresultaat. En ja hoor!!! Eindelijk, na 30 jaar, weet ik nu hoe het moet (en vooral ook hoe het niet moest).

Okay , niet de Wally-quality van het verre Oosten, maar zeker een goede tweede. Dankjewel kartonbrood Baltics, voor deze eye-opener. Nu Annemieke weer:

granen

In Polen dus. Naar het nationaal park gegaan in het noorden; Wigierski park. Mooi groen, met een heel groot meer. We wilden wild kamperen, hadden ook een mooie stek gevonden, bij een groot weiland, waar we eindelijk voor de eerste keer met de drone hebben kunnen oefenen. En dat was leuk om te doen!! Helaas kreeg ik daarna een galsteen koliek. (Yes 2-1) Deze duurde zolang, dat we besloten om naar het ziekenhuis te rijden in Suwalki. Ik kronkelend achter in de Magirus en Ton over onverharde wegen zich een weg zoekend uit het nationale park terwijl het donker begon te worden. Een aardige Pool heeft hem uiteindelijk begeleidt naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een verlossende pijnstiller. De nodige onderzoekingen gehad (x-ray, en echo) en ivm wat afwijkende bloedwaarden wilden ze me graag een nachtje houden. Dus Ton op de parkeerplaats en ik in een bedje in het ziekenhuis geslapen. Gelukkig mocht ik de volgende morgen weer naar huis. €150 kostte dit grapje slechts, koopje toch ?? Hopelijk betaald de verzekering het wel terug.   (oeps 2-2)

We leven nu weer in midden Europese tijd, maar met Euro’s kunnen we hier weer niet betalen. Na het ziekenhuis avontuur zijn we op een camping  in het nationale park gaan staan. Even op de plaats rust. Alweer zoveel gereden de afgelopen week, dus dat kan geen kwaad. Heerlijke ouderwetse camping. Veel fietsers, motorrijders in tentjes, zeilers die aan komen waaien, gezinnen in de caravan. Overal houtvuurtjes, volleybal veld, vissende jongetjes, kortom gezellige drukte. We hebben gisteren in onze kano gevaren op het meer. Heerlijk rustig, want gemotoriseerde boten zijn niet toegestaan.  Morgen misschien nog een dagje hier blijven….het bevalt ons hier wel.

(olé 3-2!!) …….en Yes Kampioenenen

Letland

Zo ben je in Letland en zo ben je er weer uit. De Baltische staten zijn niet zo groot, en we rijden nu ook niet van oost naar west en verder zigzaggend om elke hoek van het land te zien. De kant van de zee, hier ook west, blijft lonken. In Letland is dat ook het geval.

Uitzicht vanaf de brug Gaujas Nationaal park
Little Devil Grot

De eerste nacht sliepen we in het nationale park; Gaujas, een uurtje ten noord oosten van Riga. Je kon er prachtig wandelen. Helaas voelde Ton zich niet zo fit, had een flinke kou te pakken.

nu toeristen bureau Riga

De volgende dag naar Riga gegaan, en de oude stad ’s middags verkent. Groots, mooie gebouwen, smalle steegjes, vele kerken mooie pleinen en veel, heel veel terrassen, het leek helaas wel 1 groot ‘food festival’. Een levendige stad met een enorme geschiedenis. Alle mooie panden, die de rijkdom uit het verleden laten zien zijn en worden mooi gerestaureerd. We stonden op een soort camper camping aan de overkant van de oude stad, een kwartiertje fietsen. Omdat Ton echt een griep te pakken had, zijn we nog een dag langer in Riga gebleven.

restaurant

Terwijl Ton een dag rust hield ben ik de volgende middag de art nouveau wijk gaan bezoeken. Prachtige panden, ook fraai gerestaureerd. Ook het museum bezocht, wat veel vertelde over de architectuur van de jaren rond 1900, de art deco tijd.

Voor meer foto’s zie de foto en video bladzijde!!

Na 2 dagen stad, de hoogste tijd om weer het platteland op te zoeken. Dat platte land was hier wat glooiender dan in Estland. Ook hier is landbouw afgewisseld met bos. Het ziet er allemaal lieflijk uit. We zijn, in tegenstelling tot ons eerdere plan, niet naar de kust gegaan maar naar een  meer, gelegen bij de plaats Usma. We stonden daar op een camping voor  maar 6€. Een prachtig groot camping terrein, met verschillende hutjes, speelvelden, een paar wat grotere huisjes. Zó stil, 1 tentje stond er en een paar hutjes waren bewoond, verder niets !! Douches waren er niet, alleen droog toiletten, die zie je hier overigens veel, ook bij parkeerplekken.

Bij het meer op de camping

Vandaag dwars door het land richting de kust gereden. een prachtige route, eerst een flink stuk op onverharde weg, door een groot bosgebied. We kwamen nog bijna zonder diesel te staan. Voor het eerst de reserve jerrycan aangesproken, omdat we niet het risico wilden lopen de tank leeg te rijden. Diesel kost hier overigens rond de 95 cent per liter. Dat is nog eens leuk rijden !

Later dwars door het land, mooi glooiend en afwisselend. Heel veel ooievaars gezien en een aantal kraanvogels. Degenen die we elk voorjaar over zagen vliegen in Frankrijk, altijd de eerste tekenen dat de lente in aantocht was! Hier staan ze in het land naar eten te zoeken. Je ziet veel kleinschalige landbouw. Aan de huisjes te zien hebben de boeren het financieel niet al te best, ziet er in vele gevallen armoedig uit. Het is gaan regenen vandaag, en de temperatuur is flink gezakt. We zitten nu aan de kust, ruim 40 km voor de grens met Litouwen. Prachtig kustgebied hier. Terwijl ik dit schrijf komt de zon weer tevoorschijn, zodat we nog even lekker van het strand kunnen gaan genieten!

Uitkijktoren
Aalscholvers

Estland

Nadat we in Finland nog bij verschillende mooie meren hebben overnacht, en daar van de fantastische luchten hebben genoten, zijn we in Helsinki de stad per fiets rond gereden. Mooi, indrukwekkend, de gebouwen, parken en stranden. Een levendige stad. Ton heeft er het Nationaal museum bezocht. Het was een bliksem bezoek aan Finland. We waren er beiden al eens geweest, en het nieuwe land lonkte; Estland. De Baltische staten, welke voor ons beiden nieuw te ontdekken landen zijn. Dus met een gigantisch cruise schip overgevaren van Helsinki naar Talin.

wolk en meer
Helsinki
op de fiets

Het oude centrum van Talinn is prachtig! Gerestaureerd, auto vrij, leuke markt, oude kerken, prachtige deuren, kleine steegjes, indrukwekkende gevels. Kort gezegd; héél mooi. We hebben echt onze ogen uitgekeken. Natuurlijk was alles op het toerisme afgestemd, zo bestelden we 1 dubbele espresso met een stukje cheesecake en moesten daarvoor €12,50 neertellen! Gelukkig kwamen we er snel achter dat dat een uitzondering is in Estland.

markt Talinn
gevel
1 van de vele deuren

Na een middag slenteren door Talinn, toch weer in de Magirus gestapt en 1,5 uur naar het oosten gereden om een plekje te zoeken in het Nationale park; Lahemaa. Mooie plek aan het strand. Op de achtergrond een verlaten fabriek, ooit van de Russen geweest. Daar hebben we er meer van gezien toen we 2 dagen later dwars door het land reden. Een land dat lijkt op “Drenthe in het groot”. Veel bos en landbouw gebieden die elkaar afwisselen, met hier en daar een boerderij. In de plaatsjes en ook de buitenwijken van Talinn staan veel lelijke flat gebouwen, ook een erfenis uit het Sovjet verleden.

Lotte aan het strand

Verder is Estland een modern land. Overal goed wifi bereik, goede wegen en goed gevulde supermarkten. We hebben 2 nachten doorgebracht in een park bij de stad Pärnu in het zuiden. Een mooie stad met kilometers zandstrand. In het park was een golf disc traject uitgezet. Dit zagen we voor het eerst in Finland, maar schijnt ook in Estland reuze populair te zijn. Het is het zelfde principe als golf spelen, alleen gooi je nu een soort frisbee in een metalen basket. Het wordt door jong en oud gespeeld.

Ook hebben we in Estland het eiland Saaremaa bezocht in het westen van het land. Achteraf gezien voegde dit niet zoveel toe aan wat we tot nu toe gezien hadden van het land. De kustlijn in het noorden stonk, er lag een vieze blauw/groene drap langs de kust. Stranden waren er niet. We sliepen bij een verlaten, nieuw aangelegde haven. Door de vele Russische patrouille boten varen er weinig plezier vaartuigen in de Oostzee en de golf van Riga. In de haven lag ook maar 1 zeilboot. De volgende dag hebben we een oud fort in de stad Kuressaare bezocht, de hoofdstad van het eiland. Daarna, betrok het weer en zijn we terug gegaan naar het vaste land, waar we op een camperplek gingen staan bij een particulier. Prachtplek aan de kust, ten zuiden van Pärnu. De eigenaar van het terrein heeft ons veel verteld over de geschiedenis van het land. De vele heersers uit het verleden (Denen, Duitsers, Russen, Polen, Zweden) hebben het land gemaakt tot wat het nu is. Een mengelmoes aan geloven en rassen. Het land werd in 1991 zelfstandig, En 12 jaar later lid van de EU. Nu het eenmaal zelfstandig is, wil het liever geen buitenlanders toelaten. Zo wist hij te vertellen dat Estland 3 vluchtelingen heeft toegelaten, en deze zijn uit eigen wil ook weer vertrokken omdat ze zich niet welkom voelden hier.

Inmiddels zijn we de grens over gestoken naar Letland……de volgende keer meer hierover!

Siberisch Scandinavië

En dan zit ons “Rondje Scandinavië” er alweer bijna op. Morgen naar Helsinki, daarna dagje City highlife aldaar, daarna met de boot over naar Talinn, Estland. Vanaf vertrek Frankrijk er inmiddels bijna 9000 km opzitten, lekker Zen de neus vooruit. Een korte terugblik dan, vooruit, bij deze wat indrukken. Zweden hebben we zuidelijk doorkruist, eerst naar de oostkust, om daarna dwars over te steken naar het westen, Noorwegen. Opvallend de openheid van de mensen, vriendelijk groetend, altijd in voor een praatje. Opvallend hoe netjes, zelfs de spiegelgladde meren lijken gestreken, de boomtoppen netjes geschoren. Opvallend ook de homogene bouwstijl, enkel roodbruine houten huisjes met witte kozijnen en windveren, en een hoog Ikea-gehalte dringt zich al snel op. Geen haast, maar toch maar snel naar Noorwegen. Het is gelijk wat ruiger, afwisselender ook, huizen in vele kleuren, hier en daar een oude kapotte trekker voor de deur, een rotte deur, een wegdek vol gaten; de geborgenheid van een warme vergankelijke wereld met ruimte voor creativiteit. Dat miste ik in Zweden. Nou ja, zo warm was die vergankelijke wereld nou ook weer niet, want de temperatuur heeft ons hier in het noorden aardig parten gespeeld. Uiteraard zijn we wat verwend met onze klimaatsituatie thuis; ” in de zomer is het warm, punt uit, zo hoort dat” . Zo niet hier in het noorden, met 13 graden overdag waren we “blij”, ’s avonds standaard de houtkachel aan, en regen heel veel regen. Tja, dat legde soms wel een sluier over onze euforie. Ik ben een zonnemens, met warmte voel ik me zoveel lichtvoetiger, weinig en lichte kleding aan, blote voeten, buiten zijn, liefst veel. Zon geeft me energie, inspireert, zon is sensueel en prikkelend. Wat dat betreft petje af voor deze noorderlingen, ze stoempen door de kou alsof niets hen deert, Vikingen, helden zijn het, met norse koppen in de wind, maar lichtvoetig? Niet echt…                        De Noren lijken op het eerste gezicht wat minder toegankelijk dan de Zweden, maar schijn bedriegt. “Even aankloppen en je mag binnen” , zo gaat dat. Noorwegen is indrukwekkend en verrassend. De grootste verrassing waren in eerste instantie de vele vele tunnels, vaak donker met zeer slecht wegdek,(te) smal, 8 km in zo’n hol waar je met klotsende oksels weer uitkomt is geen sinecure. En ik kan je zeggen; het went niet. Scary assholes noem ik ze.

De Lofoten; tip, mocht je Noorwegen eens bezoeken, sla ze niet over. Van de ene verbazing in de andere, na iedere bocht een nieuwe ansichtkaart. Zee, besneeuwde bergtoppen , strand, gedroogde stokvis bij duizenden, het is er allemaal. Heerlijk een paar dagen daar in the middle of nowwhere bij de zee gestaan. Het was net tv kijken, vanuit de truck ’s avonds en ’s nachts met de verrekijker zeearenden en zeehonden spotten. Live natuurfilm.

stokvis; gedroogde kabeljauw

Ja, ’s nachts zeearenden spotten. Want…. het wordt daar dus niet donker, gewoon niet! ’s nachts om 4 uur net zo licht als die middag daaraan voorafgaand. Creepy en ik vond ’t niet echt fijn. Nou ben ik nogal een nachtdier. Koester de periode na 12 uur, waarin de gemiddelde medemens slaapt, ik nog een glaasje wijn inschenk, wat mijmer, m’n zonden overdenk, wat surf op het net, toch nog die sigaret rook die ik eigenlijk niet zou… Heerlijk. En hier, hier in het hoge noorden, voel ik me bestolen, de nacht gepikt. Zelfs het kampvuur geeft alleen nog warmte in plaats van warmte en licht. Wat is nu een kampvuur terwijl het niet donker is? Dat is op zijn minst net iets minder magisch. Nou ja, we moesten het ermee doen, en nu, terwijl ik dit schrijf , begint buiten een lichte schemering, want we naderen zuid Finland. Joepie, er is hoop!

Ander hoogtepunt is toch wel het vissen geweest. Zo uit de zee, daarna vers op het vuur gegrild, veel mooier wordt ’t niet

Geduld….

Noord Noorwegen, leeg, ruig, intens, noest. Finnmark, wat mij betreft het indrukwekkendste stuk van het land.

Prachtig uitzicht

Daarna Finland, Noordkaap sloegen we over, voegde niets toe. Het is hier minder verrassend, bos, veel bos. Meren, veel meren. Ja, eigenlijk bos en meren, van noord tot zuid. En met bos bedoel ik enkel sparren en berken. Vandaag , omdat we zuidelijker zitten, de eerste wilgen en elzen gezien sinds 6 weken, mijn hart maakte een sprongetje. En uiteraard af en toe een eland of rendier. Maar o wat ben ik blij dat we het gebied Oulanka in het oosten aan de Russische grens bezocht hebben. Wow, wat een droomwereld! Enorme watervallen, steile afgronden, hangbruggen over de rivieren. We hebben er twee dagen gelopen in de bossen, de spierpijn achteraf was het meer dan waard. Beren, wolven en lynxen leven er nog. We hebben ze niet gezien maar zij ons misschien wel en die gedachte is eigenlijk minstens net zo leuk.

We zijn te kort in Finland om een goede indruk van de Finnen te krijgen, maar ze komen wat stug over en houden bewust wat afstand van ons als toch wel vreemde vogels. Worden wat argwanend bekeken, groeten bij een wandeling is er niet bij. Daarstraks stond er iemand achter onze truck toen ik er langs kwam . ” nice bike”  kwam er met schrik uit. Ze kunnen het dus wel.

mooie lucht

Nog even een zijpaadje: een bizar fenomeen wel. Zowel Zweden , Noorwegen en Finland stikken van de campings, jachthavens vol met bootjes, zomerplekken met speeltoestellen, wc’s en heuse omkleedkamers. Barretjes en bbq-plekken. Het is er allemaal. Maar….leeg, dood, geen mens te bekennen, alle bootjes aan de steigers of op de kant, de campings zo goed als leeg, de barretjes onbemand. Eerst dachten we in juni: “ach, het seizoen begint vast in Juli” . Maar inmiddels zitten we de 19e juli, en nog steeds geen mens te bekennen. En dan te weten dat in september de eerste sneeuwbuien alweer kunnen vallen. Ik bedoel, de mensen hier gaan toch ongetwijfeld ook (ooit) op vakantie? De enige toeristen die we zagen waren op de hoofdwegen op weg in campers naar de Noordkaap en terug. Daar waren de parkeerplaatsen vol, dat was het. Iemand hier die er iets over weet? (let wel, wij vonden het niet erg, lekker rustig zo)

Schommelen

Nu dus op weg naar het zuiden, de zon roept, de botten kraken wat van deze kou hier. Gelukkig heeft ons huis wielen en een stuur. Niettemin dankjewel pracht Scandinavië en bij deze een diepe buiging voor zijn bewoners.  Ton

onderweg

 

Finland

We zijn alweer een klein weekje in Finland. De eerste dagen waren wat saai, na de prachtige fjorden in Noorwegen, reden we opeens alleen maar door bossen en regelmatig langs meren. Het weer was ook slecht, veel regen, dus de eerste dagen in Finland hebben we veel kilometers gemaakt. De poolcirkel zijn we inmiddels weer gepasseerd. Ton heeft in Finland eindelijk zijn rendiervacht gekocht, die nu op de bank ligt. Het is fijn dat we weer met de vertrouwde euro’s kunnen betalen. Maar tevens heel raar dat je hier werkelijk niets van de taal verstaat. De plaatsnaamborden zijn zelfs onuitspreekbaar en zo lang !! We zijn richting het oosten gereden en zitten nu ongeveer 15 km van de Russische grens.

Meer

We hebben 2 dagen op de natuurcamping in het nationaal park Oulanka gestaan. Er was mooi weer beloofd, maar helaas regende het meteen na aankomst. ’s Avonds werd het droog en hebben we een stukje gewandeld naar het informatiecentrum. Gisteren was het stralend weer en hebben we een prachtige tocht gemaakt door het gebied. Het gebied loopt door in Rusland, waar het een andere naam heeft. Er komen hier ook wolven en beren voor, maar die zijn we niet tegen gekomen. Er staan hier hoofdzakelijk naaldbomen en wat berken. Verder mooie watervallen gezien en kolkende rivieren. De camping was super rustig. Prima sanitair en een goede wasmachine, dus we kunnen er weer even tegen aan! Ook lopen hier heel wat rendieren rond, tot groot plezier van Lotte! De grote zoem vliegen vind ze daarentegen minder, en als we niet aan de wandel waren, lag ze de hele tijd in haar mandje.

Even poseren
rivier

Vandaag een klein stukje gereden naar Juuma, aan de andere kant van het park. De hele middag wederom gewandeld. Prachtige route met veel hangbruggen en vergezichten. Er was regen voor vandaag voorspeld, maar deze begon pas toen wij weer thuis waren. Goede timing. Nu moe maar voldaan met de beentjes omhoog. Geen zin meer om verder te rijden, dus we blijven hier op de parkeerplaats staan. Morgen naar het zuiden…..het goede weer tegemoet.

Best wel hoog, wiebelig, eng…..