Lotte in memoriam

Vandaag hebben we afscheid genomen van onze liefste Lotte.

2 weken geleden vierden we nog het feit dat je 12 jaar werd, volgende maand zou je 12 jaar deel uitmaken van ons leven. Een maatje door dik en dun. We gaan je vreselijk missen!

27 januari 2014 werd je geboren. Wij woonden toen net in Saint Dennis les Martel, en waren op zoek naar een plek waar Ton zijn garage kon beginnen. Zo kwamen we terecht bij onze buren een km verderop, daar was een schuur, maar bij hun huis lag hun hond met puppy’s….smelt. Twijfel of we dit oude Moritz aan moesten doen, maar we waren al snel om en kozen voor Lotte, die bij ons kwam wonen toen ze 2 maanden oud was. Moritz was tevreden met zijn nieuwe huisgenote.

Het eerste jaar was je een echte donderstraal, het woord luisteren kwam niet voor in jouw woordenboek. Je speeltjes waren oude knuffels die ik van de kringloop meenam en later volgden de ballen. Je was er gek op. Je werd een lieve sociale hond en na 1 jaar ging je opeens ook luisteren, wat natuurlijk fijn was.

Na 3 jaar, vlak voor we op reis gingen, namen we afscheid van Moritz. Hij was op na ruim 17 jaar. En jij, jij ging mee op reis in de Magirus, dwars door Europa. Je plek was tussen ons in en je genoot volop. Al snel was het een sport om schapen te ruiken en dan vervolgens bijna door het raam te springen als je ze ook zag. ‘Lotte schaapjes’ en de cabine was te klein. Je wist al snel dat de cabine de auto heette en het huis was het andere deel van de Magirus. Je voelde je erin thuis.

In Griekenland werd je opeens ziek, je kreeg een soort insulten. Wij met de Magirus achter een man op scooter aan, die ons naar de stad loosde waar een dierenarts was. Er werd een parkeerplek voor de vrachtwagen klaargemaakt, en zo belandden we bij de dierenarts. Omdat deze dame geen Engels sprak, verwees ze ons door naar een Engels sprekende arts. Er werd bloed afgenomen en je kreeg medicijnen mee. Bepaalde waardes waren wat laag of hoog, maar wat t precies was wisten we niet. Vermoedelijk heb je daar de parasiet opgelopen die de leishmaniose heeft veroorzaakt. De insulten kwamen heel af en toe terug. De rit om weer uit de stad te komen was een hele spannende door de smalle straten. Maar geen auto die toeterde, iedereen hielp ons door scooters, paaltjes en wat al niet mee te verplaatsen, zodat wij een bocht konden nemen. Wat een avontuur.

Na 1,5 jaar reizen belandden we in Portugal. Daar had je opeens een hele grote tuin! Na een paar maanden verscheen er uit het niets een kleine pup onder de Magirus….mager angstig, een verdwaald jachthondje. We noemden hem Paco en jij ontfermde je over hem als een echte moeder. Paco kon jouw geen kwaad doen, en o wee als iemand Paco wat wilde doen, dan zat jij er meteen tussen!
Nog een paar maanden later kwam ook Boris bij ons aanlopen (zo noemden we hem). Boris kreeg een buitenhok, want paste niet in de Magirus. Hij zag er vreselijk mager en schurftig uit, en na een bloedtesten, bleek hij leishmania te hebben. Jij Lotte werd toen ook getest en bleek het ook onder de leden te hebben.

Jij stond je mannetje tussen de 2 nieuwkomers en was het hoofd van de roedel. Als wij 1 van de 2 een standje gaven, benadrukte jij dat nog eens extra. Je hield ze goed in de gaten, en was echt moeder overste.

Toen Paco na ruim 2 jaar opeens verdween, ben jij ruim een week gedeprimeerd geweest. Je hebt mee helpen zoeken, maar van Paco ontbrak elk spoor. Nog geen 2 maanden later kwam Gipsy aanlopen (zo noemden we haar). Een pup van geschat een maand of 5 oud. Het duurde even voor je haar volledig accepteerde, want ja, het was een teefje en daar was je niet altijd even dol op. Maar Gipsy accepteerde haar rang in de roedel en jullie konden het goed vinden samen en speelden regelmatig.

Gedurende je leven ontwikkelde je wel wat angsten. Zo werd je ooit gestoken door een bij, dus sindsdien was je bang voor alles wat zoemde. Zo ook voor Ton zijn elektrische tandenborstel die het toevallig diezelfde dag had aangeschaft. Het duurde even voor we door hadden waar die angst vandaan kwam. Ook knallen, van jagers, onweer of vuurwerk waren doodeng. Als de jagers te dichtbij waren, kroop je het liefst ergens onder. De onbevangenheid ten opzichte van andere honden verdween ook in de loop der jaren na wat aanvaringen met dominante teefjes.

Helaas speelde de leishmaniose na heel wat jaren op en werd de parasiet actief. We hebben wat lopen toppen met je gezondheid. Je was er vaak zo slecht aan toe, maar telkens hielpen de juiste medicijnen je er weer bovenop. Zo heb je 4 keer de heftige kuur milteforan gehad. Hier in Frankrijk konden ze dat niet bestellen en werd het tot 2x toe een glucantime kuur, waarbij we je een maand lang 2x per dag moesten injecteren. Je onderging alles rustig, alsof je wist dat het goed voor je was. Maar natuurlijk eiste al die medicijnen zijn tol, zo kreeg je ook last van nierstenen en je nierfunctie was ook niet altijd even best. Maar daar hadden we dan weer supplementen voor.

Sinds oktober van het afgelopen jaar ging je slechter eten, tot het moment kwam dat je niets meer wilde eten, behalve wat snacks. We bezochten weer regelmatig de dierenarts en vele pillen volgden, van antibiotica tot cortison. Uiteindelijk, na maanden tobben, hielp niets meer. We hebben niet laten testen of de parasiet weer aktief was en deze ellende veroorzaakte, we zullen het nooit weten. We weten alleen dat je lijf op was, hoe verdrietig ook. Vandaag lieten we je gaan……we hopen dat Moritz en Paco op je stonden te wachten. Rust zacht lieverd.