Het heeft even geduurd voor er een nieuwe blog verscheen, maar hier is hij dan eindelijk, de editie van februari.
Het is inmiddels al bijna 4 weken geleden dat we afscheid namen van Lotte. Haar afwezigheid is dagelijks voelbaar. Na 12 jaar laat ze een lege plek achter. Natuurlijk zijn Boris en Gipsy er nog, die inmiddels ook al 7 en 5 jaar bij ons wonen. Maar die maken het gemis van Lotte niet minder. Gipsy heeft Lotte ook gemist de eerste weken. Ze had altijd wat rituelen met haar, en dat was opeens weg. Gipsy heeft wel echt afscheid van haar genomen, en heeft staan kijken hoe we haar begroeven. Boris heeft er ogenschijnlijk niets van meegekregen. Hij hoeft alleen niet meer bang te zijn om langs Lotte te lopen als hij in zijn mand wil gaan liggen. Hij durfde vaak niet voorbij Lotte, tja ze was nu eenmaal ‘moeder overste’.
Na veel regen in februari, was daar opeens ook de lente en hadden we de eerste 20 graden eind februari al te pakken. De tuin lonkte weer. Alhoewel we nog niet erg veel gedaan hebben. Onze tijd ging zitten in het klaarmaken van de bus. Ton was vooral met de laatste klusjes binnen bezig en stortte zich daarna op wat technische zaken, terwijl ik me bezig hield met het naaien van kussens en gordijnen. We kunnen langzaamaan wel zeggen dat hij af is. De afgelopen week is hij zowel van binnen als buiten grondig gepoetst. Helaas zijn er problemen met de luchtvering, die Ton niet zelf kan oplossen. Dus de komende week op zoek naar een garage die dat probleem kan verhelpen. Hopelijk kunnen we, voor we naar Nederland gaan, nog een kleine proefrit/ mini vakantie maken.
Verder niet zo heel veel nieuws te melden. Behalve dan dat ik officieel ook zelfstandige ben geworden met mijn wol creaties en niets langer meewerkend echtgenoot in Ton zijn ‘bedrijf’.
Geen foto’s dit x maar een filmpje van de bus. Veel kijk plezier en tot de volgende!