Beestenbende

Eindigde ik in de vorige blog met de zwerfhond die kwam en weer ging. Nou hij kwam weer terug na een paar dagen. Hem weer eten gegeven en hij bleef de hele middag bij ons in de buurt. Nee, hij ging niet meer weg! Omdat zijn huid vol schilders zat, hij enorm vermagerd was, bebloede oren had, met andere woorden in een belabberde conditie verkeerde, toch maar besloten om met hem naar de dierenarts te gaan, want we wilden niet dat hij iets besmettelijks over zou brengen op Lotte en Paco. En natuurlijk wilden we ook graag dat de hond er weer gezond uit zou gaan zien.

De dierenarts zag het meteen; Leishmania. Een ziekte die in Zuid Europa veel voorkomt bij honden. Veroorzaakt door een zandvlieg. De bloedtest bevestigde de eerder gestelde diagnose van de arts. Het bloed zou opgestuurd worden naar een laboratorium  en die test zou uitwijzen in welk stadium de ziekte zich bevond. Ons werd al verteld dat behandelen erg duur zou zijn. 1 medicijn kost €265 en dan nog een aantal andere pillen tegen ontstekingen, zalf voor zijn oren, drankje tegen bloedarmoede, injectie met anti-biotica, het bloedonderzoek, het consult, een wormenkuur, enfin al met al komen we al gauw op de €500, hetgeen voor ons een maandinkomen is! Een paar dagen later konden we de uitslag van het lab ophalen. Boris (zo noemden we hem in middels) zijn nieren en lever waren nog niet aangetast, dus besloten we om het traject in te gaan. Je kunt zo’n beest toch ook niet aan zij lot overlaten. Niets doen of in laten slapen was voor ons geen optie.

We hebben van wat materialen die we hier nog hadden liggen een mooi hok gemaakt, opgevuld met hooi en oude dekens. Afgelopen nacht heeft hij er voor het eerst in geslapen. Tja, hij moet wel buiten blijven, dit is hij gelukkig ook gewend.

Ook wilden we Lotte en Paco laten testen, want je kunt tegenwoordig je hond laten inenten tegen de ziekte. Paco moest nog even wachten met de test, hij is nog iets te jong. Bij Lotte werd wel bloed afgenomen, en ook Lotte blijkt Leishmania te hebben. Nu is het zo dat de ziekte zich niet hoeft te manifesteren. Een hond kan zijn leven lang besmet zijn, maar geen ziekte verschijnselen krijgen. Ook kan het jaren duren voor de ziekteverschijnselen   zich laten zien. Het bloed van Lotte wordt ook opgestuurd, en we horen nog of zij een en welke behandeling moet ondergaan. Vooralsnog is er aan haar niets te merken. Behalve dan dat ze af en toe weer last heeft van stuipen, maar dit is geen verschijnsel van Leishmania.

Op Facebook hebben we een crowdfunding gestart om de kosten van Boris zijn behandeling te kunnen betalen. Het is immers een zwerfhond, en zijn die niet van ons allemaal!?? We hebben overweldigende reacties gekregen en zijn dan ook enorm dankbaar voor alle giften! Wat hebben we toch geweldige vrienden!! Omdat het bedrag ruim €750 is, hebben we besloten om het geld wat over is na de eerste behandelingen in een pot te doen. Een echte Boris pot, waar we in de toekomst ook zijn dierenarts kosten uit kunnen betalen.

En verder deze week….

Ton heeft van zijn verjaardag geld, gekregen van ouders, zijn lang gekoesterde wens in vervulling laten gaan, namelijk een tunnelkas gekocht. Hij is geplaatst op 1 van de terrassen, naast de put, zodat er water bij de hand is. Al heel veel zaadjes zijn gezaaid, en nu maar zien wat er allemaal opkomt. Hij is helemaal in zijn element!

Beneden in het dal zijn we ook de voorbereidingen aan het treffen voor de “zomer” moestuin. Een flink stuk gras gemaaid en de eerste bedden zijn gerealiseerd.

bosuitjes, prei en sla

Ook hebben we een begin gemaakt met het opruimen van het hout. En langs het waterbassin zijn varens en bramen weggeknipt, althans een deel…..een mega klus. Maar als we het bassin in gebruik willen nemen zal het toch bevrijd moeten worden van alles wat erop en omheen groeit. Er kwamen ook heel veel waterslangen tevoorschijn. Ooit is er hier een heel imposant irrigatie systeem geweest!

Gisteren en vandaag ook nesten van de processie rups uit de dennen bomen gehaald. Je hebt de eiken- en de dennen processierups. De laatste hebben we helaas in onze bomen zitten. Deze beestjes zijn erg gevaarlijk voor de honden. Hun haartjes branden namelijk erg als je ermee in contact komt. Als een hond aan zo’n rups likt, kan zijn tong verbranden, met alle gevolgen van dien. De nesten staan nu op uitkomen, dus was het de hoogste tijd om ze uit de bomen te halen en de nesten te verbranden. Helaas een paar bomen moeten omzagen, omdat de nesten op onbereikbare plaatsen zaten.

De rupsen komen al uit.

Het weer is nog steeds stralend, al hadden we wel wat dagen met veel wind. De komende week zal het bewolkter worden en zal er eindelijk ook weer wat regen gaan vallen. Niet leuk, maar wel heel hard nodig!! Onze vijver staat al weer bijna droog en het water in de beek is ook alweer gezakt. Willen we genoeg water hebben de komende zomer, zal het toch echt moeten gaan regenen. Normaal gesproken regent het veel in december en januari. Deze winter heeft het alleen in november wat geregend. Mocht de regen uitblijven voor de zomer begint, dan is dit dramatisch voor Portugal! We zullen zien wat de weergoden voor ons in petto hebben.

Heerlijk!!

Ja, heerlijk is het om weer thuis in Portugal te zijn. Na ons 3 weekse uitstapje naar het noorden, is het geweldig om weer in het zonnige zuiden van Europa te zijn.. Elke dag strak blauwe lucht en dagelijks buiten lunchen en natuurlijk de hele dag buiten op het land aan het werk. We genieten met volle teugen!

Nieuwe moestuin, met hekje van snoeihout

Maar de nachten zijn koud hoor. Het vriest ’s nachts behoorlijk. Heldere nachten, zodat ’s avonds de sterrenhemel prachtig is. Elke avond als ik buiten nog even mijn plasje doe onder de sterrenhemel kijk ik mijn ogen uit! Jammer dat het zo koud is, want ik kan uren turen naar de melkweg! Elke morgen ziet het hier helemaal wit buiten. van de vorst We wachten dan ook met aan het werk gaan tot de zon warm genoeg is!

Bij thuis komst wachtte ons nog een (on)aangename verrassing. Onze buren hadden al gezegd dat er mannen met kettingzagen waren gesignaleerd. Deze mannen waren ook aan het werk toen wij thuiskwamen op oudejaarsdag. Een ware veldslag was het beneden in het dal. Er werd onderhoud gepleegd aan de rivieroever. Heel veel bomen waren omgezaagd! Ohhh ons mooie beschutte dal….we kijken nu zo naar de buren aan de andere kant…..niet dat daar vaak mensen zijn, maar toch! Maar ja, er zijn ook heel veel bramen weggehaald en alle varens zijn verdwenen, een klus die met de hand  snoeien, dagen geduurd zou hebben. Nu alle blaadjes van de bomen zijn lijkt het extra kaal. Na bekomen te zijn van de eerste schrik, hebben we er nu wel vrede mee. En voor de komende jaren hebben we brandhout genoeg!

Nog een bijkomend voordeel is dat we nu helemaal langst de beek kunnen lopen. Gisteren deed ik dat met de plattegrond van ons landstuk in de hand, en wat blijkt….het land is nog groter als we dachten en wat de makelaar ons ook had gezegd! Ons land loopt tot de prachtige waterval!!  (O, had ik die nog niet laten zien….deze ontdekten we eind vorig jaar. Toen dachten dat dat op het land van de buren was! )

Is dat even kicken!! Onze eigen pool om te zwemmen (zolang er water staat in de zomer). Dus nog meer land om op te schonen! En ook heel veel prachtige kurkeiken behoren tot ons land. We zijn nog rijker als we al waren!

Deze week, zoals gezegd weer lekker op het land aan het werk. Ton is begonnen met het aanleggen van een nieuw stuk moestuin. Degene in het dal krijgt helemaal geen zon, dus daar groeit niets. Er zijn nu aardappels gepoot, en aardbeiden en uien geplant. Ook zijn we de druivenplanten aan het snoeien, en dat zijn er heel veel, velen verwilderd, maar we proberen door ze goed terug te snoeien, weer nieuw leven in te blazen. Wie weet produceren we ooit onze eigen wijn!

En natuurlijk gaan ook de gewone bezigheden weer gewoon door; boodschappen doen, de was en water halen;

Bij de pomp.

De honden zijn ook reuze blij weer thuis te zijn. De hele dag lekker buiten rondstruinen en spelen. Paco heeft zich als een echte muizenvanger ontpopt. Hij is de hele dag aan het graven, en af en toe heeft hij een muis te pakken, die hij na een tijdje als speeltje te hebben gebruikt ook op eet….. …..’s Avonds liggen ze alle twee uitgeteld in hun mand.

Deze week kwam er ook nog een zwerfhond aangelopen. Een oude baas, erg vermagerd. Heel erg vriendelijk. Kapotte oren, vermoedelijk door de vorst. We hebben hem eten gegeven en de schuur open laten staan, zodat hij daar eventueel naar binnen kon gaan. Maar hij was duidelijk niet gewend om in huizen te komen. Na zijn maaltijd, is hij weer verder op pad gegaan.

Tot zover onze eerste week van het nieuwe jaar.

Oudejaarsdag

Op deze oudejaarsavond de laatste blog van het jaar schrijven.

De kerstdagen in Nederland waren fijn. Heerlijke dagen met de kinderen en kleinkinderen doorgebracht. En ook een bezoek aan de ouders mocht natuurlijk niet ontbreken!

samen met de kinderen
De kleinkinderen
Ragna, Ronja en Paco
Uit eten 1ste kerstdag met ouders

De Kwik-Fit heeft onze bus gerepareerd voor een schappelijke prijs en de remmen werkten weer. Wel kwamen er andere onheilspellende geluiden ons ter ore…..krakend geluid als je de koppeling intrapte. Nou ja, zoveel mogelijk snelweg rijden dan maar, zonder al teveel te schakelen!

2de kerstdag even uitgewaaid op het strand, en de laatste Nederlandse boodschappen gedaan. Toen zat ons bezoek aan Nederland erop.

De 27ste ’s morgens weer vertrokken. In anderhalve dag naar Brive gereden, om daar nog even wat Franse spullen in te slaan. De volgende dag een rondje rond onze voormalige woonplaats gedaan. Spullen van de reserve Magirus afgehaald, de laatste olijfolie bezorgt en koffie hier, en thee daar gedronken. Onze oude buurtjes Chris en Phil boden ons een overnachtingsplaats aan, en we aten daar ook gezellig. (Thanks so much, it was great!!)

De laatste 2 dagen onderweg gingen snel. Geen vrachtverkeer en heel rustig op de weg. We kwamen even in de verleiding om in 1 dag door te rijden, maar bleken hier toch te moe voor te zijn, dus nog 1 overnachting in Spanje en dan vanmiddag heerlijk weer thuis gekomen, verwelkomt door een stralende zon!! Wat heerlijk!

We zijn er bijna….honden opgewonden!

Thuis!!!

Na alles te hebben uitgepakt hebben we natuurlijk oliebollen gebakken en die samen met onze buurtjes opgesmikkeld.

Oliebollen eten met de buren.

Het waren vermoeiende weken, de laatste van dit jaar. Volgend jaar zullen we weer olijfolie hebben, maar we gaan het niet meer rondbrengen zoals dit jaar. Hoe wel…..daar hebben we nog maanden de tijd voor om dat te bedenken!!

Nu blij en dankbaar dat we weer thuis zijn, dat het busje het gered heeft, dat we al onze olie hebben verkocht.

En Paco…….hij blijft!

Voor het nieuwe jaar hebben we heel veel plannen, we zullen zien wat we allemaal kunnen realiseren. Reizen, gaan we ook nog doen, al zal het niet zo ver weg zijn. We houden jullie op de hoogte.

Heel avontuurlijk en gezond 2019 allemaal!!!

Nederland

We zijn alweer ruim een week geleden vertrokken en al bijna een week in Nederland. Het was een barre reis in ons zwaar beladen oude busje. Harder als 100 km/uur konden we echt niet rijden. Het was maar goed dat we een dag eerder als de bedoeling was waren vertrokken. We hadden die tijd echt nodig.

Alle olijfolie

De eerste nacht sliepen we in Spanje, zo’n 80 km onder Burgos. De nachten daarna in simpele hotels in Frankrijk. Omdat de verlichting van het busje erg slecht is, probeerden we zo min mogelijk in het donker te rijden, hetgeen niet meevalt in deze donkere tijd van het jaar. De kachel van het busje werkt ook maar heel beperkt, op zijn hoogste (loei) stand wil hij tegen de middag wel wat warmte afgeven. En natuurlijk hadden we flinke nachtvorst onderweg, en was het ’s morgens echt heel koud in het busje. Gelukkig hadden we dekentjes meegenomen, evenals mutsen en handschoenen. De week ervoor liepen we nog in ons t-shirtje buiten! Een behoorlijke overgang dus, en echt afzien voor ons, want wij houden niet van kou!!

Brrrrrr….

De honden deden het prima. Ze hebben heerlijk de ruimte op de achterbank, al wil Paco wel eens voorin komen liggen. Die kleine kruipt overal tussen door. De eerste 2 dagen heb ik Paco een half tabletje tegen wagenziekte gegeven (helft van de voorgeschreven hoeveelheid, want het spul is niet zo goed voor de lever), hier reageerde hij goed op gelukkig. Dag 3 reden we alleen maar rechtuit en het geprobeerd zonder pilletje wat gelukkig ook goed ging. Hem vervolgens nooit meer wat hoeven geven! (zit ik dan met 2 dure dozen pillen…..beter zo als een zieke hond tijdens elke rit) In de hotelkamers hadden de bedden wel te lijden onder de honden, ze moesten immers hun energie even kwijt na een dag zitten in de bus, dus er werd flink gedold op de bedden, zo’n kamer is klein, dus niet echt een andere plek om je uit te leven. De eerste dag in Nederland wel met Lotte bij de dierenarts geweest, want we vermoedden dat ze een blaasontsteking had. Ze heeft een kuurtje gekregen, en het lijkt nu weer goed te gaan.

Na 3 1/2 dag kwamen we dan eindelijk Nederland binnen rijden, waar we meteen begonnen om de mensen in Brabant te voorzien van olie.

Bij Boudewijn
Bij Manon

’s Avonds arriveerden we bij Maria (Ton’s dochter), om daar de eerste nacht te slapen, en natuurlijk hun nieuwe huis te bewonderen. De volgende dag via Utrecht, Zeist, Amersfoort, Leiden, Oegstgeest, Katwijk en Noordwijk, naar mijn ouders in Noordwijkerhout gereden. Op zondag was Amsterdam en Noord-Holland aan de beurt en sliepen we bij Ton zijn zus Els. Maandag reden we via de dijk Enkhuizen-Lelystad naar Harderwijk en Apeldoorn. In Beekbergen konden we 6 2de hands zonnepanelen ophalen die we kregen voor op ons land in Portugal (Dank je wel Egbert!!). Vervolgens even op de koffie bij Ton zijn vader geweest om daarna eindelijk naar ons huisje in Hellendoorn te vertrekken…….ohhhh wat een luxe (warm water en drinkwater uit de kraan, een douche en ligbad!!), en ohhhh wat waren we moe!! We namen 1 dagje rust. Ton heeft nog wel olie in Nieuw Heeten afgeleverd (dank je wel Edwin voor al de prachtige planten en stekken!!)

Natuurlijk hadden we nog lang niet alle olie weggebracht, het noorden van het land met zo’n 15 adressen lag nog voor ons. De route uitgestippeld en besloten om het in 1 dag te proberen. Dus dat deden we gisteren. Vroeg uit de veren en de hele dag als koeriersdienst door het grijze kale noorden van het land gereden om iedereen te voorzien van ons vloeibaar (al dan niet gestold door de kou) goud. Op 2 adressen even een bakje koffie gedronken om onszelf op te warmen. Na 11 uur rijden kwamen we weer terug in ons heerlijke huisje op de Hellendoornse berg. Maar wat een rit was dat…..in de loop van de dag deden de remmen het steeds minder goed, en de rit naar huis was echt billen knijpen….gelukkig veilig aangekomen.

Vandaag heeft Ton gekeken wat er aan de hand was. De remblokken waren weggesleten, de remschijf was ter ziele evenals de remklauw. De remcilinders waren eruit gedrukt; één en al olie! Tja…..wat zijn de mogelijkheden. Het busje is eigenlijk rijp voor de sloop, dus hoeveel ga je er in investeren om er weer mee naar Portugal te kunnen rijden? Zoals ik al eerder schreef; de verlichting is slecht, de verwarming werkt vrijwel niet, hij heeft stuurspeling, de autogordels zijn onderweg kapot gegaan, hij lekt diesel, de startmotor heeft kuren, de achterbanden zijn glad, zodat hij snel slipt bij nat wegdek….. Tja. Hier een busje kopen om mee te nemen naar Portugal is geen optie. Om een auto in Portugal te importeren moet je een hele lange adem hebben, het is daar nog lastiger als in Frankrijk. En de auto moet minstens een half jaar op je naam staan. Omdat wij geen adres meer hebben in Nederland, is dit laatste onmogelijk. We kunnen alleen iets kopen en op een export kenteken zetten. In Portugal kunnen we er dan niets meer mee. Hooguit inrichten als slaapplek op ons land. Om daar nu zo’n 1000 Euro’s aan uit te geven is ook zonde. Dan toch maar beter het busje op laten knappen, kunnen we in elk geval nog een half jaar gebruik van maken voor de apk afloopt. Dus op naar de Kwik-Fit. Ze zullen hem daar proberen zo goedkoop mogelijk te repareren. Uiteraard zonder garantie. Erg fijn dat ze met ons meedenken. Bij een andere zaak een auto gehuurd, want ja, we moeten wel mobiel zijn. Morgen komen immers de kinderen en kleinkinderen, dus het kerstmenu moet nog worden voorbereid en de nodige boodschappen gedaan worden. Ook een bezoekje aan pa in Schalkhaar stond nog op het programma, en we moeten nog wat olie naar Deventer brengen. De geplande relax dag viel door de auto perikelen in het honderd.

Ondanks alles was het heerlijk om weer zoveel bekenden even in de armen te kunnen sluiten. En zijn we dankbaar voor al de extra giften, flessen wijn, appeltaart, een prachtige tas, en alles wat ik nog vergeten ben. En ook nu met de busjes pech komt er hulp van alle kanten. Morgen horen we of het de Kwik Fit is gelukt om de remmen weer remmend te maken, zo niet……dan zien we verder.

Nu tijd om het kerstdiner voor morgen te gaan voorbereiden als de kinderen hier een nachtje komen logeren!! O zo leuk !!!

En natuurlijk wensen we al onze trouwe lezers, en ook de ontrouwe lezers hele fijne kerstdagen en een geweldig 2019 !!

Klus geklaard

We hebben de klus geklaard. Vorige week samen nog 3 dagen volop geplukt en de laatste 435 kg naar de pers gebracht wat nog 52 liter olie opleverde. We zijn verheugd over de opbrengst. Er zijn nog een aantal bomen niet geplukt, daarvan zullen we een deel olijven inmaken en de rest is voor de vogels.

Hulp bij het plukken

We hebben helaas geen betaalbare 1 liter flessen kunnen vinden, dus iedereen die 1 liter heeft besteld krijgt 2 halve liters, wilde je 5 liter in liter flessen, worden het dus 10 halve liters. Het bottelen zit er bijna op. Vandaag het etiket naar de drukker gebracht, deze kunnen we eind van de week ophalen, dus het komend weekend lekker stikkeren! Maar liefst 165 halve liter flesjes!! En ook de jerrycannetjes voorzien we van een etiket!

Halverwege volgende week vertrekken we naar Nederland met al de olie. Omdat we het toch wat te zwaar vonden worden voor onze 23 jaar oude Nissan, hebben we afgelopen weekend een busje op de kop getikt. We zijn de trotse eigenaren van een 27 jaar oude ford transit! Ja, ons wagenpark heeft een hoge leeftijd! Het busje hebben we overgenomen van onze vriend Les. Hij stond echter in de Algarve, dus het was nog een hele tour om hem hier te krijgen. Halverwege bleek de waterpomp te lekken, kapot….op de valreep op zaterdag morgen nog een nieuwe weten te vinden. Ton overnachtte bij kennis Hugo, dus gelukkig kon hij daar de boel repareren.

Ford Transit

 Nu we een busje hebben betekend het niet dat mensen nog meer olie kunnen bestellen. We hebben namelijk 1/5 deel van de prijs van de bus met olie betaald, dus het zou qua gewicht geen probleem zijn, maar het is gewoon op, dat wil zeggen; we willen zelf ook graag genoeg olie voor het komende jaar hebben!! Dus heb je de boot dit jaar gemist, volgend jaar gaan we weer plukken dus dan in de herkansing.

Hoe gaan we de boel afleveren? 12 december willen we vertrekken. We komen via Limburg het land binnen en zullen de 14de de olie afleveren in het zuidelijk deel van het land. De daarop volgende dagen gaan we via het midden, Amsterdam, het westen naar NoordHolland. Hier leveren we de 16de of 17de de boel af. Van 17 tot 24 december verblijven we in een bungalowpark in Hellendoorn, op de Hellendoornse berg. We laten nog weten wanneer je eventueel daar je olie af kan komen halen. In deze week zullen we leveren in het oosten en noorden van het land. Jullie begrijpen hopelijk ook dat we niet bij iedereen gezellig een bakje koffie komen drinken (ondanks dat we jullie heel lief vinden)…..40 bezoekjes in ruim een week tijd is best veel!!  Het vergt logistiek nogal wat planning. Daarom willen we jullie vragen om jullie

telefoon nummer te appen  met je naam en adres naar; 0033789980789

Heb je geen smartphone, laat je adres dan achter via de mail of via messenger van Facebook. Wij zullen dan onze route plannen en laten je weten wanneer we langs komen, of waar je eventueel in de buurt je olie kunt ophalen. Als er namelijk veel adressen in een kleine straal liggen, is het handig om een aantal adressen te koppelen. Sommigen hebben al aangegeven bij wie we de olie kunnen brengen. We hopen op jullie medewerking!

Er rest ons dus nog een week van voorbereidingen. Paco moet nog naar de dierenarts voor zijn laatste entingen en voor pillen tegen wagenziekte, want helaas heeft hij hier nog altijd last van. Hopelijk went hij aan het autorijden na zo’n lange rit. Deze week beloofd het hier nog heerlijk weer te worden, we zullen wat zon inpakken en meenemen naar het winterse noorden!!

We hopen veel appjes te ontvangen en wellicht tot ziens binnenkort.

Olijven olijven

Is het echt pas een half jaar geleden dat Annemieke en ik tegen elkaar zeiden; “een stuk grond met olijvenboomgaard in Portugal, zou dat wat voor ons zijn”? Geïnspireerd door de olijvenpluk vorig jaar in Griekenland en toevallig toch op weg naar Portugal sprak dat idee ons aan. En zo belandden we na een korte aanloop en zoektocht drie en een halve maand geleden zomaar op Quinta Arrancada, met de verwaarloosde 7 hectare land en een evenzo slecht onderhouden olijfboomgaard. Welnu, dingen gaan soms snel, zeker als je niet alleen maar droomt maar ook doet. Dromen doen is ons beide op het lijf geschreven, en ach, olijfboer en boerin stond nog niet op onze CV, dus des te meer reden om ook nu weer eens in het diepe te springen.

18 november nu, en sinds ruim een week bezig met de olijfpluk. Onze zorg voor de bomen de afgelopen maanden heeft zijn vruchten afgeworpen, de bomen hangen tjokvol met prachtige gezonde olijven. Een mooi plukteam stond klaar; vriend Eugène , Duitse vriend Thomas, de Engelse Karen en Richard en wijzelf, een bont gezelschap klaar voor de start. Een paar dagen moesten we de start opschorten in verband met regen, maar 12 november konden we met een stralende zon beginnen. We plukken met de hand, in tegenstelling tot ons plukavontuur in Griekenland, waar we ook machinaal plukten. Het gaat iets langzamer, maar is zoveel prettiger, geen lawaai, geen generatorstank. En ook geen beschadiging van de boom, takken en bladeren. Lekker Zen.

Na 2,5 dag de eerste lading naar de pers, 50 km verderop. (om de beste kwaliteit olie te verkrijgen moeten de olijven binnen 3 dagen na de pluk geperst worden). Transport is wat behelpen. We gebruiken Thomas’ camper, maar daarvoor moet eerst een deel van de inrichting uitgebouwd worden. Improvisatieboeren zijn we nog, maar we denken in oplossingen, dat helpt. Nadat de olijven bij de pers van wat blaadjes en takjes ontdaan zijn, (worden er uit geblazen met een machine) worden ze gewassen en gewogen. 607 kilo, joepie, een mooi begin.

Daarna de molen in waar ze tot pulp gemalen worden, dan geperst, en daarna in de centrifuge om water en olie te scheiden. Het resultaat van de eerste lading; 80 liter koudgeperste geweldige olijfolie.

Van olijf tot olie (zie hieronder)
De eerste 80 liter!
De verse olie

proeven met brood en een wijntje

We zijn superblij en trots. Het voelt zo overweldigend; iets bedenken of willen, de focus erop, het doen en dan de bevestiging krijgen dat alles kan. (wisten we beide eigenlijk al), ja echt, als je iets genoeg wenst en/of wil kan het gewoon. Vrijwel zonder uitzondering. Dat maakt ons blij, dankbaar ook.

takjes eruit zoeken
plukken tot de zon onder gaat

Het weer bleef zonnig, dus de pluk ging ondertussen gewoon door. Wat een geweldig team en samenwerking. Het was niet alleen plukken, ook de netten moeten steeds verplaatst, de kisten en zakken gevuld en versjouwd (laatste bleek het beste op de motor te gaan), de ladders van boom tot boom gebracht en niet te vergeten het bereiden van de lunch en avondmaaltijd voor de hele club.

lunch

De tweede batch kon na 2,5 dag ook naar de pers. Dit keer kozen we niet voor de camper als transport maar ons boodschappenwagentje de Nissan Almera. Flink proppen was het devies, kont van de auto haast op de grond, maar het is gelukt (beetje burgerlijk ongehoorzaam, zwaar overladen, maar gelukkig geen politiecontrole onderweg).

 Na weging bleek het 580 kilo, waanzinnig dat dat in zo’n klein autootje past. Morgen halen we de olie van de tweede batch op. Ondertussen is Eugène weer vertrokken naar Nederland, Thomas is zuidwaarts naar de Algarve gereden en is het gaan regenen. Een verplichte (maar ook best welkome) plukstop dus. Wachten op droger weer is het devies. De laatste pakweg 30 % hangt nog aan de bomen en wacht om geplukt te worden. De kachel brandt, buiten regent het, ik typ, Annemieke is net klaar met het definieve ontwerp voor de etiketten. Komende week nog regen voorspeld, dus een mooi moment om te beginnen met bottelen. We vinden onszelf best stoer! Life is a beautiful challenge.

Nieuwe ontmoetingen

De afgelopen tijd weer veel nieuwe mensen leren kennen. Zo kwam Frank ons paardenmest brengen, een weldaad voor de jonge fruitbomen en voor de moestuin, want de grond is hier vrij arm. Frank, een Nederlander die hier niet zo ver vandaan woont.

stapel paardenmest

We hadden al gehoord dat hier Nederlanders in de buurt zouden wonen, en die hebben we nu daadwerkelijk ontmoet. Heel leuk; een jong stel met 2 kleine kinderen. Ze wonen hier al 4 jaar en zijn reuze blij eindelijk een soort van buren te hebben. (1 km afstand) En wij vinden dat ook erg fijn! De dag na de eerste ontmoeting nodigden ze ons al uit om bij een vriend pizza te gaan eten. Die vriend was een Engelsman die hier ook niet zover vandaan woont.

Kaya ons “buurmeisje”

Ook kwam Safina, een Duitse jonge meid, hier als eerste workawayer werken. Erg fijn om hulp te hebben bij het snoeien van nog altijd veel bramen en het verbranden van heel veel snoei afval.

Safina is ook heel creatief en heeft voor ons een naambord gemaakt en ons geholpen bij het ontwerpen van een label voor de flessen olijfolie. Na ruim een week is ze weer vertrokken, maar voor die tijd waren Karen en Richard al gearriveerd. Een Engels stel die in Frankrijk wonen. Ze komen ons helpen bij de olijfpluk. En natuurlijk voor die tijd met andere klussen. Helaas werkt het weer niet erg mee. Het regent veel en we hebben de start van de oogst ook wat dagen uitgesteld ivm de regen. We hopen nu dinsdag de 13de te beginnen met de pluk.

ons naambord (met Safina)

https://www.workaway.info/122438623796-en.html

Bovenstaand is de link naar onze workaway site.

Vandaag komt Eugène aan, hij komt speciaal voor de olijfoogst. Voor hem wel jammer dat het slecht weer is en we dus later starten met de oogst. Maar desalniettemin zijn we blij met zijn komst.

Door al het natte weer zijn ook de paddenstoelen de grond uitgeschoten. Er blijken hier eetbare te staan; de grote parasolzwam. We hebben er best veel. Ton durft het echter niet aan om ze te eten zonder ze door een expert te hebben laten onderzoeken. Hij wilde ook niet dat ik het risico nam, dus helaas, nog niet van deze lekkernij gegeten. Hopelijk zijn we volgend jaar 100% overtuigd dat dit een eetbare soort is. Naast de parasolzwam ook nog ander paddenstoelen ontdekt in vele kleuren en maten. En ook heide groeit en bloeit op ons terrein.

En onze laatste ontmoeting is die van een klein puppy die gisteren opeens onder de vrachtwagen zat. Een verdwaald jong hondje, bang en vermagerd. Tja, wat doe je dan…..eten geven dus! Nadat Ton dat had gedaan liep hij overal achter Ton aan, wat het wel lastig maakte om nog wat buiten te klussen. Hij wilde namelijk bomen zagen in de vijver. Door de regen loopt deze langzaam weer vol, dus moet dat nu wel gebeuren. Omdat ik in Castelo Branco was, liet Ton de pup alleen achter in de vrachtwagen. Na een halfuur had de kleine man er één grote puinhoop van gemaakt!! Overal lagen spullen en een aantal stropdassen van het vliegengordijn waren verscheurd. Tja, een pup in huis, hoe was dat ook alweer? Toch is het een pienter hondje. Hij had al snel zijn plekje op de bank gevonden, en het opvoeden is begonnen.

Paco

Betekend ook weer onderbroken nachten, want deze kleine man kan het nog niet een nacht volhouden zonder zijn behoeftes te doen. Helaas was deze eerste nacht ondanks het nachtelijke plassen en poepen te lang, want vanmorgen lag er een fraaie boles op de tafel en achter de kachel.De darmen van het beestje, die we overigens Paco hebben gedoopt, moeten weer wennen aan eten. Hij is erg mager en we weten natuurlijk niet hoelang hij heeft rondgezworven en wat hij in die dagen gegeten heeft. Vanmorgen samen met hem en Lotte de dagelijkse ochtendwandeling gemaakt. Hij huppelde vrolijk mee. Lotte moet nog wel wennen aan zo’n kleine dreumes in huis en laat dan ook regelmatig een corrigerende blaf of grom horen. Ze wil wel graag met hem spelen, maar hij is nog wat te klein en als Lotte te wild doet vind Paco dat eng.

Paco

Morgen gaan we met Paco naar de dierenarts  (vandaag gesloten) om hem te laten onderzoeken en om te zien of hij gechipt is en er misschien een eigenaar achterhaald kan worden. Als die er niet is, zullen we opzoek gaan naar een nieuw baasje, want een 2de hond komt ons gewoon niet zo goed uit in onze kleine huis op wielen, en zeker niet met onze reisplannen die we nog hebben. Maar goed, zolang er geen nieuw huis voor hem is gevonden zullen we hem natuurlijk liefdevol verzorgen en ’s nachts uit bed gaan om hem uit te laten, al dan niet in de regen!

Herfst

Opeens is het dan herfst, nou ja, je kan het eigenlijk wel bijna winter noemen. Een fors koufront waait er over, met temperaturen rond de 10 graden en ’s nachts maar net boven het vriespunt. Zaten we een maand geleden nog te puffen bij ruim 30 graden, nu zitten we binnen bij de kachel. Warme truien weer tevoorschijn gehaald en de korte broeken weggeruimd. In de bergen wordt zelfs sneeuw verwacht!

Ondanks het frissere weer wandel ik elke morgen en eind van de middag een  rondje met Lotte over ons terrein. Op het filmpje een kleine indruk;

De afgelopen week hadden we Wil en Naboe op bezoek. We hebben met zijn vieren het laatste olijven terrein schoongemaakt. Dat was een behoorlijk verwaarloosd stuk, dus flink wat werk verricht. Heel veel hout weggeruimd en gesnoeid, het hoge gras gemaaid en natuurlijk de bomen de nodige aandacht gegeven. Ook begonnen met het verbranden van gesnoeid hout. Omdat het wat geregend heeft kan dat nu eindelijk, maar we doen het wel in een ton, want kans op brandgevaar is nog steeds wel aanwezig.

Met Wil en Naboe natuurlijk ook de ‘Torre’ (hoogste berg van Portugal) bezocht. Een hele heldere dag, dus genoten van het uitzicht.

En dan ook eindelijk naar de plaats  Monsanto geweest.  Prachtig dorp op een heuvel gebouwd vol met gigantische rotsen. Huizen waren om de keien heen gebouwd. Op de top van de heuvel restanten van een eeuwenoud kasteel. Ook daar een geweldig uitzicht, ondanks het bewolkte weer.

Inmiddels zijn Wil en Naboe weer vertrokken, zij het met een dag vertraging ivm de stakingen op luchthaven Brussel, zodat hun vlucht was geannuleerd. Vandaag dus in de herkansing, vliegen op Amsterdam, van daar naar Brussel waar de auto staat en dan naar huis in noord Groningen! Een hele lange reis!!

Wij gaan ons nu verder voorbereiden op de olijven pluk. Harkjes en netten aanschaffen,en nog een andere olie pers bezoeken. Als het weer goed is beginnen we op 10 november met plukken. We krijgen hulp van vrienden Eugène en Thomas.

Luchtig

Na de blog vol leesstof van Ton, nu weer wat luchtigers oa. over visites, verhuizing, auto pech en een orkaan…..

Nadat Wilco en Lieke vertrokken waren kwamen de volgende dag Corinna, Willie, Thomas en Conny in hun campers op bezoek. Ze bleven gezellig het hele weekend en hebben op zondag ook flink de handen uit de mouwen gestoken.

Als afsluiting gingen we uit eten in een heerlijk restaurant hier 2 dorpen vandaan. En wij werden bovendien getrakteerd; wat een lekker cadeau!

De week die volgde had ik een flinke kou te pakken, dus werkte op minder dan halve kracht. We besloten om dan eindelijk maar eens te verhuizen naar ons dal. Spannend om met de Magirus onze weg af te rijden. Gelukkig ging dat helemaal zonder problemen. We stonden prachtig, helemaal recht en hadden ons al snel helemaal geïnstalleerd.

Na 1 dag echter besloten we dat de plek in het dal beter geschikt zou zijn als zomer plek. Er is namelijk meer schaduw, wat in de winter juist niet zo gunstig is ivm de kortere dagen en dus minder zonuren, die juist dan onze accu’s hard nodig hebben om aan onze energie behoefte te kunnen voldoen. Ook is het handiger om tijdens de olijfpluk boven te staan. Dus na 3 dagen de boel weer ingepakt en weer naar onze oude stek boven verhuisd. Ook dit keer lukte het zonder problemen om boven te komen. De weg is dus geschikt om met campers te berijden.

We gingen echter naar beneden, omdat we dan naast de caravan zouden staan, die de komende weken bewoont zou gaan worden door logé’s. Wij zouden dan de caravan van stroom kunnen voorzien. Tja, caravan weer naar boven verhuizen vond ik geen optie, hij stond immers eindelijk goed en op een mooie plek. We besloten daarom om ons schuurtje in te richten als logeerplek. Er moesten pallets komen om de matrassen op te leggen. Na een oproepje op Facebook meldde zich iemand die er wel wat voor ons had, natuurlijk tegen betaling, maar dat moest dan maar. Ze werden keurig bij ons afgeleverd.

Bonnie en Jan Peter hadden al gemeld dat ze misschien wel bij ons langs wilden komen. Ze verbleven in een appartement in de Algarve. Ze kwamen inderdaad, ruim 450 km rijden om ons te bezoeken, dus we boden aan dat ze hier konden blijven slapen, wat onze actie om het schuurtje om te toveren versnelde. Na een middag en een ochtend hard werken was het resultaat een gezellige slaapkamer.

Het was trouwens nog even spanend of we het op tijd af zouden krijgen, want er kwam een kink in de kabel. Zaterdag middag was ik naar Castelo Branco gegaan om de nodige spullen voor de transformatie van de schuur te kopen. Bij de laatste zaak waar ik zijn moest, wilde ik de auto op slot zetten, keek naar de sleutel….die was gebroken!

De andere helft zat vermoedelijk nog in het contactslot! Daar stond ik dan, kon de auto niet afsluiten, maar erger was dat ik hem ook niet meer kon starten! In de bouwmarkt gevraagd of ze voor mij een sleep bedrijf wilden bellen. De jonge dame sprak prima engels en belde, maar vroeg ook of het een Portugese auto was en of ik mijn groene kaart bij me had. Ja dat het ik, nou dan zou het gewoon volgens de verzekering kunnen. Ik was verbaasd, maar ze belde en binnen een half uur was de takel wagen er om mij en de auto naar huis te brengen gratis en voor niets! Dan was het nog aan Ton om het restant sleutel uit het slot te peuteren.

Ondertussen hielden wij ook de weersverwachting nauwlettend in de gaten want orkaan Leslie zou over Portugal gaan razen. Elk uur veranderde de prognose en op een gegeven moment leek hij daadwerkelijk over ons heen te komen.

Dus alles wat los zat vast- of binnen gezet en ons goed voorbereid op hevige windstoten en veel regen. ’s Avonds tussen 22 en 23 uur begon het inderdaad harder te waaien. Toen toch maar besloten om de Magirus met zijn neus in de wind te zetten en niet meer op de blokken, dan maar een nachtje scheef slapen. We hadden dit net gedaan, toen het begon met regenen. De wind werd echter al snel minder en ook de regen was niet echt benoemens waardig. Ton die het toch niet vertrouwde bleef op de bank liggen, stand-by voor geval het nodig zou zijn. Ik ben lekker in bed gekropen om 8 uur later uitgerust weer wakker te worden. Geen Leslie die over ons heen raasde, gewoon wat wind en regen, niet eens de naam storm waardig!

Zondag middag kwamen dan inderdaad Jan Peter en Bonnie op visite. Helaas was het te koud om buiten te zitten, dus gezellig binnen in ons huisje  op wielen gezeten. Ook zij wilden ons trakteren op een etentje (wat lief en lekker)! We zijn dus weer naar hetzelfde restaurant gegaan als een week eerder en hebben wederom heerlijk gegeten.

Bijzonder was wel dat beide zondagen wij de enige gasten waren…..ze zullen ons missen volgende week! Jan Peter en Bonnie hebben gelukkig heerlijk geslapen in onze omgetoverde schuur en ook konden ze gebruik maken van de wc die nu helemaal klaar is. Jaja, het wordt nog wat hier!

Na vertrek van onze visite is Ton de auto ingedoken om het contactslot los te halen. Het hele dashboard gesloopt en met de haakse slijper het slot eruit gekregen. Het was vooralsnog niet gelukt om het afgebroken deel van de sleutel er uit te peuteren, ook niet met een sterke magneet. Net voordat Ton met de haakse slijper het slot wilde open zagen kwam hij op het idee om met de reserve sleutel te testen of het afgebroken deel er wel daadwerkelijk in zat…….en nee, het zat er niet in !! Ohhh, de hele boel voor niets losgehaald!! Maar ook gelukkig, want het slot kon er gewoon weer in, en wij kunnen weer rijden!! Wat een opluchting!

Pensioen en sex

Wat een titel! Gaat het daarover? Niet echt, maar de aandacht is gewekt. Pensioen is echter wel een mooi aanloopje naar mijn verhaal. Met de paplepel is ons ingegoten hoe belangrijk een pensioen is, als een rode draad vanaf de lagere school heeft het pensioenspook ons vergezeld. Het bizarre is dat vrijwel iedereen daarin meegaat. Vanaf dat moment (67 jaar) kan het grote genieten beginnen. Het bedrag wordt automatisch op je loon ingehouden (of je wil of niet), werk dat niet bevalt wordt op de koop toegenomen, jaar in jaar uit, want ja….dat pensioen…. stel je toch voor dat…. (ter verduidelijking; ik ga dat pensioen niet krijgen, altijd zelfstandig geweest, niks opgebouwd. Ja, van de Franse overheid ga ik 18 euro per jaar krijgen. Opbouw van AOW is 12 jaar geleden al gestopt ivm emigratie. Slechts ter info hoor, ik vind ’t prima zo). Hoe dan ook, dat vrijwel iedereen gelooft in het pensioenspook betekent verrassenderwijs dat een mens prima in staat is zich bezig te houden met lange-termijn denken. Ondanks dat men niet eens weet of die 67 überhaupt gehaald gaat worden is men toch zonder mopperen bereid offers te brengen. En daar ligt de link naar mijn eigenlijke verhaal. Anno 2018. Het ziet er niet best uit in de wereld. Gedurende miljoenen jaren is deze planeet gastheer geweest van een steeds mooier wordende flora en fauna, met een haast beangstigend mooi evenwicht, waar je als mens alleen maar stil, nederig en dankbaar voor kan zijn. Wow, zo ongelooflijk mooi, dat kun je je in je stoutste dromen haast niet bedenken, dat zo’n oogverblindend en complex paradijs überhaupt zou kunnen bestaan. En toch was het zo. Nog niet zo lang geleden. Wij hebben echter kans gezien om dit evenwicht in amper 200 jaar volledig te ontwrichten. In rap tempo sterven duizenden diersoorten uit, bestolen van hun habitat, bestolen van gezond en genoeg voedsel, van schone zeeën en lucht. De oceanen verzuren. Het plastic zaait dood en verderf. De insectenpopulatie is met driekwart gekrompen (ook in Amerika las ik onlangs). Weidevogels kun je al vrijwel niet meer zo noemen, de weilanden die er nog zijn zijn verworden tot vermaalfabrieken van het jonge vogelgrut.  De bodem raakt uitgeput en dood, fosfaten doen hun werk. De aarde beeft en siddert, letterlijk. Het klimaat verandert in ijltempo. konden we de recordhitte-jaren van de temperatuur wereldwijd in 2014,2015 en 2016 gemakshalve nog toeschrijven aan El Ninho. In 2017 werd dat al wat lastiger en naar het zich laat aanzien overtreft 2018 de voorgaande jaren met recordtemperaturen en gemiddelden. Ik ga hier geen klimaatbetoog houden, genoeg over te vinden in het dagelijkse nieuws. Ik ben ook geen geen klimaatexpert, geoloog of meteoroloog. Ik kijk om me heen en weet genoeg . (onlangs hier in Portugal 2 weken lang 45 graden. Het is nu zo droog dat zelfs de olijven hier en daar verdrogen aan de bomen, volgens mijn oude buurman uniek. Ik kan je zeggen ; 45 graden is niet fijn. Je gaat niet dood maar het voelt wel zo. Ergens hoop ik zo dat het komende zomer in Nederland 45 graden wordt. Dat zelfs Rutte en Buma zachtjes huilen buiten de camera, en God om vergeving vragen, met de vraag of ze een herkansing krijgen). Ik schreef al, anno 2018, het ziet er niet best uit in de wereld. En ik zie op het nieuws en sociale media vaak de vraag voorbij komen; “wat kunnen we eraan doen?” . O ja, er zijn veel mooie initiatieven, veel mooie betrokken mensen ook. Maar vooral de politiek zou de kar moeten trekken, de lijnen uitzetten, impopulaire maatregelen nemen. En dat, dat kunnen we vergeten anno 2018. Daar waar de politiek bedoeld is om de kudde (zeg ik maar even oneerbiedig) te hoeden ter welzijn van iedereen, is het verworden tot een rekenmachine met (in nl) 17 miljoen economische pionnen. Het lange termijndenken zit niet in hun aard, het is nu scoren. Met alle gevolgen van dien. Ik durf dat best te zeggen en meen dat uit de grond van mijn hart: een groot deel van de Nederlandse politici zijn de grootste schijtluizen die er bestaan, het schorem zonder scrupules, het noemen nauwelijks waard.  De politiek gaat ‘m niet worden dus, om het roer om te gooien en te redden wat er te redden valt. Het zakenleven dan? De grootste vervuilers met het meeste geld. Daar op inzetten? Kansloos wat mij betreft. Het is de aard van het beestje. Shell bv bestaat omdat het doet waar het altijd goed in was. Zaken doen, veel geld verdienen te koste van alles, zonder geweten, business based. Dat gaat niet veranderen , nooit niet, ongeacht de staat van deze planeet en haar bewoners. De politiek zal ze ook geen strobreed in de weg leggen. En waarom dit alles? Geld, economie, rijkdom. Want zelfs de grootste klimaatsceptici, de meest achterbakse politici, de bazen van Shell en Unilever; allemaal zien ze wel in dat het anders moet, dat we de hellepoorten nabij zijn, maar zonder blikken of blozen zeggen ze: ” het is te duur” ………….. Daar sta je dan wel even te kijken. Te duur?? Ik begon mijn verhaal over pensioen, daardoor overtuigt dat de mens wel degelijk in staat is het lange-termijn denken toe te laten. Als politici en het zakenleven dat niet willen , dan rest ons eigenlijk niets anders het zelf te doen. (net zoiets als mensen in een armlastige gemeente hun buurthuis eigenhandig en voor eigen rekening opknappen, groot applaus, krantenkoppen , iedereen vol lof). Mijn grote vraag is of mensen daartoe bereid zijn. Iets inleveren voor een betere , schonere en gezondere toekomst. Niet alleen voor ons mensen, maar voor al wat leeft. Wij zijn tenslotte verantwoordelijk voor deze ontwrichting. Zelf doen dus. Ik heb daar eens een rekensommetje op los gelaten (en beperk mij gemakshalve tot Nederland). Ben geen econoom, het zal rammelen aan alle kanten, het gaat om het idee. Ik las dat het kostenplaatje van de klimaatwet en alles wat daarbij hoort aan veranderingen , geschat wordt op 3 miljard (drieduizend miljoen) per jaar. Nou gooi ik daar zomaar nog zo’n zelfde bedrag tegenaan om andere ontwrichting te herstellen. Denk aan verbod gewasbeschermingsmiddelen, verbod plastic, aankoop land voor (voedsel)bossen, minder asfalt enz. Dat is 6 miljard. De staat wil dat (vooralsnog) zelf niet uitgeven. (wel aan het vervangen van de F16’s trouwens). Zelf doen dus. Het valt of staat uiteindelijk met geld. Als iedereen die zegt zo betrokken te zijn en ach en wee roept, nu de komende 5 jaar eens 10% van zijn maandinkomen inlevert, vrijwillig, beschikbaar voor hierboven geschreven doelen. Iedereen, dus ongeacht of je een bijstandsuitkering hebt of miljonair bent, 10%. En stel dat 5 miljoen nederlanders dat echt doen. (de resterende 12 miljoen inwoners plukken daar de vruchten van, maar ergens is dat ook fijn, toch?). Dan is dat pakweg 5 miljoen x pakweg 2400 euro (gebaseerd op gemiddeld modaal netto inkomen) op jaarbasis) , is 12 miljard. 12 miljard!! Het dubbele van wat überhaupt nodig is. De nieuwe schone wereld aan onze voeten. Simpel toch? De vraag is, zijn wij daar echt toe bereid? Of roepen we maar wat en laten het anderen opknappen .Of/en lopen met open armen dat hellevuur tegemoet? Met dat pensioen in gedachten, waarvoor we bizar genoeg zonder klagen een groot deel van ons leven opofferen, moet dat toch niet zo moeilijk zijn. Ik ben voor, ik doe mee (nou is mijn inkomen wel extreem bescheiden, maar 10% is 10%). Wie is voor zelf doen? Wie zou er met deze hypothetische gedachte mee willen gaan? Wie zou er voor 10% weer terug willen naar die prachtige onbezoedelde aarde die ik en het begin beschreef? Het is een oprechte gedachte, in de hoop wat los te maken. Zie reacties, vragen of aanvullingen met belangstelling tegemoet. (gewoon doen dit keer, reageer). Ik ben niet zo naïef om te denken dat dit idee op massale steun kan rekenen maar hoop ergens dat deze gedachten een nieuw te bewandelen pad kunnen aangeven, als eye-opener, als roer-om-alles anders-beter-zelf-doen leidraad. Yes we can, it’s easy!! En die sex? Daar heb je op de pensioengerechtigde leeftijd alle tijd voor!