Pensioen en Passie

Wat een titel weer, kan het ook niet laten (Ton weer eens in de pen). Buiten storm en regen, binnen behaaglijk bij het houtfornuis, laat die weergoden maar bulderen. Mooie gelegenheid weer eens een blogje te schrijven.

Storm, regen en zonneschijn….

Pensioen? Nu al? Ja, een beetje wel. Heb hiervoor natuurlijk 10 jaar in Frankrijk gewoond en daar-oh luilekkerland- is de pensioengerechtigde leeftijd nog steeds 62. Zwaarbevochten, dat wel. Alle omringende landen hebben die grens inmiddels opgeschroefd naar 67, maar de Fransen weren zich met man en macht tegen een dergelijke maatregel (ok, er ligt nu een wetsvoorstel om het te verhogen naar 64, maar dan wel gefaseerd tot 2030. Heerlijk die Fransen). Hoe dan ook , een ieniemienie-graantje valt er voor mij als het goed is mee te pikken (want 62). Helaas kent Frankrijk geen AOW en pensioen heb ik niet opgebouwd middels een baan. Maar als zelfstandige (ja, altijd belasting en sociale lasten afgedragen) blijkt er een basispensioen te bestaan voor iedereen. Dat wordt een een flinke horde die ik moet nemen, want bureaucratische hindernissen zijn waarachtige uitdagingen in “La Douce”. Zo geen zin in, maar binnenkort toch maar eens die Franse ambtenaren activeren en kijken waar ik recht op heb.

Passie dan, zo veel leuker uiteraard. Alleen het woord al. Vol verwachting en verlangen, vuur en geestdrift. Heerlijk. En gelukkig van alle leeftijden, zo blijkt. Ik zal jullie even meenemen naar lang geleden. Historie, oude spullen, schatzoeken, eigenlijk-als ik nu zo terugkijk- toch een rode draad in mijn leven. Ik zal een jaar of 10 geweest zijn. Samen met broer(tje) Geert fietsten we naar de Welle (IJsselkade in Deventer) met zelfgemaakte zeven, om bij laag water middels de oude ladders van de kademuren af te dalen naar de drooggevallen oevers. Op zoek naar munten , munitie, pijpenkoppen (oh, kan maar niet wennen aan die nieuwe spelling, pijpekoppen is toch veel mooier) enzovoorts. Spannend was dat , en we vonden daadwerkelijk mooie historie. Oude duiten van Daventria en Zutphia uit de 17e/18e eeuw, kogelhulzen uit de 2e wereldoorlog en inderdaad die pijpenkoppen van klei, vaak met prachtige versierselen. Daar is denk ik het zaadje geplant voor de interesse voor geschiedenis en de spanning van het zoeken. Later, veel later, zocht en vond ik mijn werk in ouwe meuk. Handel in oude houtkachels uit Hamburg, oude fietsen opknappen, vintage motorfietsen in-en verkoop en later natuurlijk 20 jaar lang reparatie, restauratie en verkoop van de iconische Citroën DS. Vooral van dat laatste, die verkoop, ging mijn hart sneller kloppen. Niet zozeer het verkopen, maar vooral het opsporen van die klassiekers, het schatzoeken. Daar lag mijn hart. Schatzoeken en ouwe meuk dus, de rode draad. Ik herinner me een dag in Oost Groningen (waar ik toen woonde), zo’n 30 (?) jaar geleden. Met de auto passeerde ik het vestingdorp Oudeschans. (stukje geschiedenis; “In 1672, tijdens de Hollandse Oorlog, waren er veel gevechten in de dorp. Eerst werd Oudeschans veroverd door de troepen van de bisschop van Münster Bernard von Galen. Daarop werd de Schans weer heroverd voor de stad Groningen door Carl von Rabenhaupt). Er waren graafwerkzaamheden geweest midden in het dorp, wegvernieuwing, en de vrijgekomen grond was in bulten langs de doorgaande weg gestort. Ik zag twee mannen met een metaaldetector en een heuptas deze bulten afstruinen en kon het niet laten even een kijkje te nemen. Ik was sprakeloos. De ene munt na de andere kwam boven, samen met musketkogels, tinnen speelgoed, keukensnuisterijen en nog veel meer. Daar ontstond de wens ook ooit zo’n detector te kopen. Maar zoals dat gaat, er was weinig tijd (vond ik), er moest brood op de plank komen. Prioriteiten eisten hun tol. Later, dacht ik, later.

En dan opeens, haast ongemerkt, vind je jezelf in dit zogenaamde later. Oeps, dat ging snel… Er is tijd, de schatzoekersvlam nog niet gedoofd en de middelen ter beschikking. Een metaaldetector moest er komen. Een Mann braucht een Ziel. Een weekje onderzoek op internet en vele Youtube filmpjes later was de keuze voor het type gemaakt. Euforie ten top, heerlijk. Online bestellen kon, maar daar we daar slechte ervaringen mee hebben (pakketjes raken zoek, ons adres is “niet te vinden”) besloten zelf naar de winkel te rijden, Geohunter in Castanhede, 3 uurtjes rijden. Maar met die passie in je donder is dat een eitje natuurlijk. Dat is inmiddels een weekje of 2 geleden en ik geniet met volle teugen. Eindelijk. Mijn roeping gemist als archeoloog? Nuhhh, denk het niet, zoveel andere spannende dingen kunnen doen, nu lekker ontspannen genieten. Niet dat ik gestresst of gespannen ben , maar eerlijk is eerlijk; tijdens dat struinen over de landerijen hier ben ik volledig Zen en in mijn element. Wat mijmeren, lekker lopen, af en toe een gat graven met de bijbehorende nieuwsgierigheid en de extase bij een leuke vondst. Nou zijn die vondsten hier op Quinta Arrancada nog niet zo indrukwekkend hoor. Wat leuke munten, onder andere 10 Reis uit 1892 met koning Carlos de Eerste er op. Mooie oude knopen, een koperen tapkraantje, een rokloodje (werd in dameskleding genaaid als verzwaring tegen opwaaiende rokken. Slechte uitvinding), een gespje, een broche (oid), een koperen badge met het logo van de CTT (Portugese PTT). Snuisterijen van de afgelopen 150 jaar. (trouwens leuk die CTT badge met logo (ruiter te paard), schat zo’n 100 jaar oud. Die vond ik in het dal. Een paar dagen later vond ik boven in de olijfboomgaard twee kleine koperen knoopjes met datzelfde logo en tekst “correios de Portugal. Ongetwijfeld van een uniform dat hoorde bij de badge. Heeft hier ooit een postbode gewoond??

de schatten

Hoe dan ook, ik heb er ongelooflijk veel lol in, en hoop natuurlijk meer en vooral (veel) oudere vondsten te doen. Het lastige is wel dat metaaldetecteren in Portugal verboden is (ja, er wordt gehandhaaft). Dat is mij wel toevertrouwd haha, maar leuk is anders. Een en ander moet toch wel een beetje in het geniep. Nou ja, binnenkort maar eens een dagje zoeken bij ons huisje in Lourical do Campo. 7000m2 terrein, lekker afgelegen en zonder meer met wat meer historie dan hier op onze plattelandsquinta. In Lourical zijn Romeinse vondsten gedaan die dateren van 200 voor Christus, dus ik kan er weer lekker op los fantaseren. I’ll keep you posted. Kwam nog deze quote tegen van een Engelse fellow-enthousiasteling: “Yes, a detector is a fun excuse to get outside and retrieve objects from the “land of the lost” from the past. It’s like having a kind of time machine”. Dat dekt de lading inderdaad wel een beetje.

Zo, genoeg passie en gezemel. Ook nog even kort over onze werkzaamheden en plannen hier. Zoals Annemieke in de vorige blog al meldde zijn we een maandje geveld geweest door Corona. Dat heeft er behoorlijk ingehakt maar inmiddels zijn we weer op de been en actief, maar kannonnuh, wat een akelig en geniepig virus is dat. Ongekend en niet eerder ervaren. Het plan was in Januari een maandje naar Marokko te gaan met de camper. Voorwaarde is dat de honden een zgn “titer-onderzoek” krijgen. Bloedtest om te zien of ze genoeg antistoffen tegen hondsdolheid hebben. Anders kom je op de terugweg Spanje niet meer in. Helaas bleken de antistoffen van Gipsy niet voldoende voor een geldig certificaat. Dus geen Marokko voor ons nu. Halen we nog wel een keer in. Ook geen straf om hier te zijn hoor. Na een paar maanden heftig regen komen er nu weer voorzichtig heerlijk zonnige dagen aan zoals het hoort en genieten we van deze plek en niet te vergeten ons heerlijk warme, droge en fijne huis wat nog steeds gegoten zit als een maatpak. Het atelier aan de kapschuur voor Annemieke is bijna af. Nog verven, vloer tegelen en electra aansluiten en klaar. Het idee is nu om de oude open buitenkeuken die nog in het dal staat (uit de tijd dat we daar ’s zomers woonden in de Magirus) af te breken en op te bouwen bij Annemiekes womancave, als overdekt terras met keukentje. Goed plan. Dini en Erik, die ons huis in Lourical de afgelopen 3 maanden gehuurd hebben vertrekken aanstaand weekend om hun reis te vervolgen, dus willen we onze aandacht ook even op daar focussen om wat opknap/opleuk-werk te verrichten voordat er weer nieuwe huurders in komen. En over een week of 4 begint het voorzaai-werk in de grote kas weer. Voor de plantjesverkoop die begin April alweer van start gaat. Zin an. En zo rommelen we heerlijk samen door de seizoenen. Dankbaar.

Love you

Ton

Eén gedachte over “Pensioen en Passie”

  1. Wat leuk dat je ons even heb meegenomen naar je jeugd en je passie . En lekker met een metaal detector aan de gang gaan is ( of je nou groot of klein bent ) super spannend. Verder genieten jullie samen met de honden in jullie paradijsje. Mooi om te lezen. Geniet van het werk het weer de hondenkinderen en van elkaar. Groetjes uit Noordwijkerhout en…..tot de volgende blog.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *